Ένα φτηνό μπιχλιμπίδι

Αγώνες όπως ο αποψινός του Παναθηναϊκού στη Ρωσία μοιάζουν με τρένα που απομακρύνονται σφυρίζοντας και πίσω δεν ξαναγυρνούν. Σου φέρνουν τη λυπητερή και αναρωτιέσαι πού χάθηκε εκείνος ο βαθμός που θα σε ανέβαζε από την 5^η στην 4^η θέση ή -για άλλους ελπίζω αυτό- θα έκανε τη διαφορά ανάμεσα στην πρόκριση και στον αποκλεισμό. «Τον πήρε ο Λάνγκφορντ και τον κράτησε για σουβενίρ», είναι η σωστή απάντηση.

Σύμφωνοι, η Ούνιξ είναι επικίνδυνος αντίπαλος, ικανός να τιμωρήσει οποιαδήποτε Φενέρ προσπαθήσει να τη νικήσει με τις φανέλες. Ο Παναθηναϊκός, όμως, είχε την (πολύτιμη) νίκη στα χέρια του και την άφησε να ξεγλιστρήσει, λες και ήταν κάποιο φτηνό μπιχλιμπίδι από τις εσχατιές της Σιβηρίας.

Ο Υπερσιβηρικός δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω για να παραλάβει αυτούς που έμειναν έξω από το τρένο.

Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει την παράτολμη ακροβασία στο τεντωμένο σχοινί. Οι 10 από τους 15 αγώνες του κρίθηκαν με μονοψήφια διαφορά, μερικές φορές στην παράταση. Η μπίλια κάθισε μερικές φορές στο πράσινο (όπως στο κομβικής σημασίας ντέρμπι με τη Βασκόνια την περασμένη εβδομαδα ή στη Γερμανία), άλλοτε όμως χαμογέλασε σε διαφορετικά χρώματα.

Τα χαμένα θρίλερ της Μόσχας, της Κωνσταντινούπολης, της Μαδρίτης, του εγχώριου ευρωντέρμπι και τώρα του Καζάν μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία όταν αντιμετωπιστούν το καθένα ξεχωριστά, αλλά συνολικά αφήνουν την αύρα της χαμένης ευκαιρίας και τη δυσανεξία της ομάδας που δεν ξέρει να τελειώνει τη δουλειά.

Η εύκολη διέξοδος είναι να αποδοθεί η ευθύνη στην ατυχία, στη διαιτησία, σε κάποια καραμπόλα, στη συζυγία των πλανητών. Υπάρχουν, όμως, και πιο εύστοχοι τρόποι για να μοιραστούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Στην τελική ευθεία της αποψινής αναμέτρησης, το κουμάντο πέρασε από τα χέρια του Καλάθη σε αυτά του Τζέιμς, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε νηφάλιος οργανωτής του παιχνιδιού. Τις τελευταίες άμυνες του αγώνα, ο Παναθηναϊκός τις έπαιξε με τον Σίνγκλετον μοναδικό ψηλό, μολονότι ήταν ο Μπουρούσης αυτός που έδωσε στην ομάδα σχήμα και λύσεις την κρίσιμη ώρα.

Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών έγινε καρφί στο μάτι του προπονητή, ο οποίος είδε την Ούνιξ να σκοράρει σχεδόν ανενόχλητη για το 83-78, αφού ο Σίνγκλετον ξέμεινε στο πουθενά, χαμένος ανάμεσα στον πασέρ (Κολόμ) και τον σκόρερ (Ουίλιαμς).

Ο Παναθηναϊκός έμεινε άποντος επί 3 λεπτά μετά το 77-78, αφού οι περισσότερες επιλογές του ήταν παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο σκασμένος από την κούραση Καλάθης αναγκάστηκε να κυνηγήσει και τον Λάνγκφορντ στο τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα, αφού οι Φελντίν-Ρίβερς νικήθηκαν. Κράτησε τον φλογερό Αμερικανό σε ρηχά νερά, αλλά τη ζημιά την έκαναν άλλοι, την ίδια ώρα που ο Πασκουάλ έδινε τα ηνία του Παναθηναϊκού στον λιγότερο καταπονημένο αλλά και λιγότερο αποτελεσματικό Τζέιμς.

Και όταν -επιτέλους- η άμυνα πέτυχε έναν ρούμπο και έδωσε στους «πρασίνους» μία χρυσή ευκαιρία νίκης, η μπάλα πέρασε τη σέντρα με ταχύτητα χελώνας και το κρίσιμο σουτ δόθηκε στον παίκτη (Νίκολς) που ήδη μετράει στο παθητικό του ένα άστοχο buzzer-beater μέσα στη χρονιά.

Ο Παναθηναϊκος εκτέλεσε στην δ’ περίοδο 4/13 δίποντα, 2/9 τρίποντα και μόλις 16 πόντους, ενώ η Ούνιξ πέτυχε μετά την ανάπαυλα 48 πόντους με 17/29 σουτ και 7/7 βολές. Πώς να κερδίσει κάποιος παιχνίδι εκτός έδρας, όταν η άμυνά του θυμίζει ρώσικη σαλάτα;

Πάει τώρα αυτό το τρένο, έφυγε και δεν σκοπεύει να επιστρέψει. Το 9-6 είναι ένας πολύ καλός απολογισμός στα μισά του δρόμου, μάλλον καλύτερος του αναμενομένου, αλλά το «γαμώτο» από τα άγονα θρίλερ αφήνει την ατμόσφαιρα θολή.

Οι τέσσερις τιτανομαχίες που ακολουθούν, με Ολυμπιακό (ε), Εφές (μ), Φενέρμπαχτσε (ε), Μπαρτσελόνα (μ) μπορούν να σταθεροποιήσουν το σκάφος ή να το ρίξουν σε φουρτούνα.