Ο θρίαμβος της εργατιάς

Το «ερυθρόλευκο» +21 του 29^ου λεπτού ήταν βεβαίως μαγική εικόνα, όπως και το 7-24 με το οποίο απάντησε η Φενέρμπαχτσε. Επειδή ακριβώς η πραγματική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι πολύ μικρή, θα μου επιτρέψετε να κρατήσω ως καθρέφτη της βραδιάς όσα έγιναν στο τελευταίο δίλεπτο.

Όταν οι μονομάχοι βρέθηκαν να ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί με το ρεζερβουάρ άδειο και με τους σφυγμούς σε τετραψήφιο νούμερο, ο Ολυμπιακός ανακάλυψε ψύχραιμα τη συνταγή της νίκης και έκοψε τον βήχα του Ομπράντοβιτς πάνω που ο Σέρβος σκεφτόταν πόσες φορές έφυγε πανηγυρίζοντας από αυτό το γήπεδο.

Το φινάλε του αγώνα θύμιζε περισσότερο πλέι-οφ παρά ματσάκι της κανονικής περιόδου. Και, εδώ που τα λέμε, ήταν περισσότερο πλέι-οφ παρά ματσάκι της κανονικής περιόδου.

Στη στροφή της 15^ης προς 16^η αγωνιστική, ο πρωταθλητής Ελλάδας άφησε πίσω του τη Φενέρ και έβαλε στο σακούλι του ένα χρήσιμο για πιθανή ισοβαθμία αβαντάζ 9 πόντων. Την κράτησε μάλιστα στους 62 πόντους, χαριστικά 62 αν θυμηθούμε την εικόνα των πρώτων 30 λεπτών, πάει να πει ότι βρήκε τους μοχλούς για να βραχυκυκλώσει τη μηχανή της.

Και το πέτυχε χωρίς τον Πρίντεζη, χωρίς τον Χάκετ (ή τον αντικαταστάτη του), με έναν και μοναδικό «άσο», με ένα και μοναδικό «τεσσάρι» και με τον Σπανούλη άσφαιρο στα πρώτα 38 λεπτά. Τελικά είναι καλός προπονητής ο Σφαιρόπουλος ή να βάλω τις φωνές;

Ο Ολυμπιακός κινδύνευσε να πληρώσει ακριβά τη λειψανδρία του, αφού οι 8 που τράβηξαν το κουπί ξέμειναν στο τέλος από ενέργεια. Περισσότερο απ’όλους κουράστηκαν οι δύο αναντικατάστατοι, οι οποίοι καβάλησαν τα 30 λεπτά συμμετοχής.

Ωστόσο, έχουν κάθε δικαίωμα να μιλήσουν για βραδιά καριέρας, άσχετα αν η στατιστική τους αδικεί ελαφρώς.

Ο Μάντζαρης έτρεξε πολύ τον παλιό του φίλο Σλούκα, έπαιξε άμυνα σαν να είχε ενσωματώσει στο κορμί του και τις δυνάμεις του Χάκετ και έβαλε και πολύτιμα σουτ, όταν ακόμη η διαφορά χτιζόταν.

Ο Παπαπέτρου θωράκισε σχεδόν αβοήθητος τη θέση «4» (που υποτίθεται ότι δεν του ταιριάζει), απέναντι σε αντίπαλο που έριχνε δίπλα στον Βέσελι πότε τον Ούντο, πότε τον Ντατόμε και πότε τον Άντιτς.

Ο Παπανικολάου διέπρεψε στη χαμαλοδουλειά, ενώ οι Λοτζέσκι-Γκρην άνοιξαν το ματς και την τουρκική άμυνα με τα μακρυνά τους σουτ. Όλα αυτά όμως θα πήγαιναν στράφι -με δεδομένη και την αφλογιστία του Σπανούλη- εάν δεν κρατούσαν το φρούριο με απόλυτη αξιοπιστία οι δύο σέντερ.

Το δίδυμο Μπερτς-Γιανγκ μάζεψε 20 ριμπάουντ απέναντι στους δεινοσαύρους της Φενέρ, τελείωσε πολλές φάσεις όταν πέρασε η μπάλα προς τα μέσα (8/13 σουτ) και αμύνθηκε με προσήλωση, όσο μεθοδικά και αν αναζήτησε ο Σλούκας τις χερούκλες του Βέσελι.

Ζήσαμε άραγε τη βραδιά της μεγάλης επιστροφής του Πάτρικ Γιανγκ; Για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του, ο Αμερικανός πάτησε γερά το γήπεδο και έδειξε σίγουρος για τον εαυτό του. Χαμογελούσε όχι για να πείσει τον εαυτό του, αλλά επειδή ένιωθε ισότιμο μέλος της ομάδας.

Μοιραία, μετέδωσε τη σιγουριά του στους υπόλοιπους, οι οποίοι δεν είχαν πια λόγο να φοβούνται και να τρέχουν πανικόβλητοι για να μπαλώσουν τρύπες. Αποκλείεται να έβγαινε θετικό το ισοζύγιο, χωρίς χείρα βοηθείας από τους δύο ψηλούς.

Στο φινάλε, βέβαια, εμφανίστηκε η φανέλα με το «7». Ο Βασίλης Σπανούλης χάλασε μία επίθεση όταν η Φενέρ μείωσε στους 4 πόντους, αλλά πέτυχε ένα απίστευτα δύσκολο καλάθι στο «έμπα» του τελευταίου λεπτού (67-61), κράτησε με μαεστρία τη μπάλα μέχρι να συμπληρωθούν τα ομαδικά φάουλ και αποτελείωσε τη δευτεραθλήτρια Ευρώπης με ασίστ κατ’ευθείαν από το άουτ (69-62).

Πρόσθεσε μία τελευταία πινελιά για να ανεβεί η διαφορά στο +9 και έφυγε προς τα αποδυτήρια με κλεφτές ματιές προς τον Ομπράντοβιτς. Δεν ξέρω αν θα κέρδιζε ο Ολυμπιακός το ματς χωρίς τον ηγέτη του. Όταν ο Σπανούλης έφυγε προς τα αποδυτήρια για μασάζ λίγο πριν το τέλος του α’ ημιχρόνου, το ΣΕΦ σκοτείνιασε.