Ευλογία, κατάρα και ξανά ευλογία

Στα κραυγαλέα κενά που δημιουργήθηκαν από το σακάτεμα του Χάκετ, τον ουχί ευκαταφρόνητο τραυματισμό του Πρίντεζη και την ανεπαρκή παρουσία του τριδύμου Γιανγκ-Μπερτς-Μιλουτίνοβ, ο Ολυμπιακός απάντησε με την απόκτηση ενός χαμηλών προδιαγραφών πλέι μέικερ, που έκανε και δεν έκανε για τον χαμηλών προδιαγραφών Άρη.

Στα κραυγαλέα κενά που δημιουργήθηκαν από το σακάτεμα του Γκιστ, την λειψανδρία στη γραμμή των ψηλών, τη δίμηνη απουσία του Τζέιμς και την ανυπαρξία δεύτερου οργανωτή, ο Παναθηναϊκός απάντησε με έναν φόργουορντ χαμηλών προδιαγραφών που πέρασε απαρατήρητος στο ελληνικό πρωτάθλημα και με μία μετεγγραφή αεροδρομίου για να ηρεμήσουν οι ανήσυχοι ιθαγενείς.

Οι δύο ομάδες μας θα εμφανιστούν στον β’ γύρο της Euroleague με ανανεωμένο προφίλ, ασφαλώς ενισχυμένες σε σχέση λ.χ. με τη σύνθεση που παρέταξαν τη 13^η αγωνιστική, αλλά με πολλά από τα προβλήματά τους άλυτα.

Εκτός αν πιστεύει κάποιος ότι ο Ουότερς είναι αντάξιος του Χάκετ ή ότι ο αινιγματικός Τζεντίλε θα παίξει ταυτόχρονα «άσος» και «τεσσάρι», οπότε ας αλλάξουμε καλύτερα συχνότητα και ας παρακολουθήσουμε τον Πόλεμο των Άστρων, πράξη έκτη ή έβδομη ή τέταρτη ή ίσως πρώτη, μέχρι να αποκοιμηθεί και ο τελευταίος φανατικός...

Η ερώτηση των 5 εκατομμυρίων δολαρίων, όσων θα έπαιρνε με μέτριους υπολογισμούς ο Αλεσάντρο Τζεντίλε εάν πραγματοποιούσε φέτος το θρυλούμενο άλμα προς το ΝΒΑ, είναι αν ο τρελούτσικος Ιταλός θα οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στο μονοπάτι των διακρίσεων.

Η απάντηση είναι περίπλοκη και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο τον Τζεντίλε.

Το φουσκωμένο «εγώ» δεν είναι απαραίτητα μειονέκτημα. Προσωπικά προτιμώ έναν παίκτη που θέλει τη μπάλα και προσφέρεται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, από κάποιον ισάξιο που έχει μοναδικό μπούσουλα το καλό της ομάδας και τον λόγο του προπονητή.

Υπάρχουν, βεβαίως, «εγώ» και «εγώ». Άλλο το «εγώ» του Σπανούλη, άλλο του Παππά. Άλλο του Μπουρούση, άλλο του Σχορτσανίτη. Καταλαβαινόμαστε, υποθέτω.

Ο Τζεντίλε ακροβατεί σε ολόκληρη την καριέρα του ανάμεσα στην εκτόξευση και στην αυτοκαταστροφή, αλλά παραείναι καλός για να πάει χαμένος.

Μόνο εμμονικός προπονητής θα έλεγε «όχι» σε μία προσθήκη αυτού του βεληνεκούς Δεκέμβριο μήνα, από τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο παίκτης (χώρια ο πατέρας του) πετούσε τη σκούφια του για να προχωρήσει ο αρραβώνας.

Ο Πασκουάλ έχει τα ελαττώματά του, αλλά δεν είναι εμμονοληπτικός, ιδίως τώρα που κάθεται στο τιμόνι μίας ομάδας που δημιούργησε κάποιος άλλος το καλοκαίρι. Αν στην καρέκλα του καθόταν κάποιος Σέρβος, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει τέτοια μετεγγραφή.

Όπως θύμισε εύστοχα ο Μελάγιες στο τελευταίο του κείμενο, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήθελε το 2012 τον Ράσιτς αντί του Έισι Λο και τους Παπαδόπουλο-Γλυνιαδάκη αντί του Ντόρσεϊ. Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό, η διοίκηση τον αγνόησε.

Ο Ομπράντοβιτς πήρε ένα σωρό Αμερικανούς για να μπαλώσει κενά στα μισά της χρονιάς όσο δούλευε στον Παναθηναϊκό, αλλά πάρκαρε τους περισσότερους στον πάγκο. Για τη δεύτερη σεζόν του Μάλκοβιτς, μπορεί να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο, με παραδείγματα προς αποφυγή.

Πριν σπεύσετε να μου θυμίσετε αντίστοιχα κατορθώματα Ελλήνων προπονητών, σαν επισημαίνω ότι σχεδόν όλοι ακολουθούν την πεπατημένη της σερβικής σχολής, ασχέτως αν μπροστά στα μικρόφωνα καταριούνται το σέρβικο λόμπι.

Άλλο, όμως, ήθελα να πω. Ο Τζεντίλε μπορεί να είναι για μία ομάδα είτε ευλογία είτε κατάρα. Μερικές φορές είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα, ακόμα και μέσα στο ίδιο ματς. Εάν θέλετε λεπτομέρειες, δείτε ξανά τον μοιραίο για τους Ιταλούς αγώνα με την Κροατία, στο Προολυμπιακό του Τουρίνου.

Επίσης, παίζει σε μία (ή περισσότερες) θέση όπου ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα. Μπορεί, ωστόσο, να παίξει πολλά όργανα ταυτόχρονα και να κρύψει αδυναμίες με το παιχνίδι του. Θα σκοράρει, θα πασάρει, θα μαζέψει ριμπάουντ, θα φέρει ενέργεια, θα γεμίσει το γήπεδο με το πληθωρικό του ταλέντο.

Δεν ξέρω πόσο συχνά θα βλέπουμε από δω και στο εξής τον Χαραλαμπόπουλο, αλλά αυτό προφανώς πέρασε σε δεύτερη μοίρα, όπως συνήθως συμβαίνει κάθε Δεκέμβριο στον Παναθηναϊκό. Τώρα που πλησιάζουν και απανωτά ντέρμπι με τον «αιώνιο εχθρό», η ελληνοποίηση αναβάλλεται.

Άλλωστε, ο βασικός της φορέας (Παππάς) τρώγεται πάλι με τα ρούχα του, αφού παίζει ελάχιστα και έχει μπροστά του όχι έναν, αλλά τρεις ικανότατους σούτινγκ γκαρντ: Φελντίν, Τζέιμς, Τζεντίλε.

Προλαβαίνει άραγε να ξαναγυρίσει στον «άσο»; Εκεί εντοπίζεται το σημαντικότερο κενό του Παναθηναϊκού, αφού ο Τζέιμς δημιουργεί περισσότερο για τον εαυτό του, παρά για τους άλλους. Σε όσους πιστεύουν ότι εγεννήθη παρ’ημίν ο Ευρωπαίος Ουέστμπρουκ, θυμίζω ότι ο Ουέστμπρουκ δίνει σε κάθε αγώνα καμιά 15αριά ασίστ.

Υποψιάζομαι ότι το μέλλον (και) του Τζεντίλε είναι στο ΝΒΑ, όπου κανείς δεν νοιάζεται για τίποτε και ο καθένας κρατάει το δικό του μπαϊράκι. Μέχρι τότε, όμως, ο Ιταλός καλείται να αποδείξει ότι είναι και παίκτης ομάδας. Μπορεί να το κατορθώσει;

Πιστεύω ότι η απάντηση είναι θετική, ιδίως αν μιλάμε για ορίζοντα 6 μηνών. Παίκτες όπως ο Τζεντίλε χρειάζονται συχνά ένα και μόνο πράγμα: κίνητρο. Μήπως ο Χάκετ είχε καλύτερο όνομα όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα; Στον Ολυμπιακό έγινε υπόδειγμα αξιοπιστίας και επαγγελματισμού.

Το Μιλάνο του Ρέπεσα δεν είναι ομάδα, αλλά περιοδεύων θίασος. Τα αποδυτήριά του θα πρέπει να θυμίζουν τσίρκο με παλιάτσους. Ο Παναθηναϊκός έχει τις δικές του παθογένειες από τότε που έφυγε ο Ομπράντοβιτς, αλλά δεν παύει να είναι οργανισμός με αυτοάμυνες και ισχυρά αντισώματα.

Αμφιβάλλω αν δούλεψε ποτε ο Τζεντίλε με προπονητή επιπέδου Πασκουάλ (για σύλλογο μιλάμε) ή αν είχε ποτε δίπλα του προσωπικότητες όπως ο Μπουρούσης. Ένα άγριο βλέμμα του Γιάννη αρκεί για να συνεφέρει και τον τελευταίο ατίθασο.

Ο Ολυμπιακός απέφυγε τις ηχηρές κινήσεις, αλλά εκκινούσε από στέρεο έδαφος και προτίμησε να στηρίξει τους παίκτες, τον προπονητή και τη συνταγή των επιτυχιών. Ο Σφαιρόπουλος προφανώς πιστεύει ότι θα ήταν ρίσκο ή και καθαρό σφάλμα να ανακατέψει την τράπουλα σε αυτή την κρίσιμη καμπή.

Η ιατρική γνωμάτευση για τον τραυματισμό του Πρίντεζη υπαγόρευσε αρχικά πολιτική χαμηλών τόνων, αλλά η απώλεια του Χάκετ έβγαλε τους «ερυθρόλευκους» στο παζάρι, εκόντες-άκοντες.

Η δεύτερη πεντάδα του Ολυμπιακού είναι δύο χρόνια τώρα μυστικό επιτυχίας, αφού ανεβάζει ψηλά την αμυντική ένταση και στραγγαλίζει αντιπάλους πάνω που εμφανίζεται η κούραση, ενώ έχει (ιδίως φέτος) και θανατηφόρο σουτ, με αιχμή τους Λοτζέσκι, Γκρην, όσο ξεκουράζεται ο Σπανούλης.

Έχει τις προδιαγραφές ο Ουότερς για να παίξει τον ρόλο του Χάκετ στα μετόπισθεν; Στη βίβλο της ροκ μουσικής, Waters σημαίνει «The Wall». Στο μπάσκετ, όμως, «τείχος» θυμίζει μάλλον ο Χάκετ παρά ο Ουότερς!

Ο Ιταλός ήταν κλειδί όχι μόνο στην μπροστινή, αλλά και στην πίσω γραμμή άμυνας, όπου μπορούσε να κρατήσει με το δυνατό του κορμί παίκτες ψηλότερους από τον ίδιο. Ο πρώην παίκτης του Άρη δεν είναι το ίδιο μυώδης ούτε μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα στην επίθεση.

Θα σουτάρει με καλά ποσοστά από τα 5-8 μέτρα, θα οργανώσει προσεκτικά και χωρίς υπερβολές, θα κάνει ό,τι του ζητηθεί δίχως αντιρρήσεις, αλλά δύσκολα θα ξεπεράσει το «καλώς» σε οποιονδήποτε τομέα.

Ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε καλύτερο παίκτη μόνο αν έριχνε στο τραπέζι μεγαλύτερης διάρκειας συμβόλαιο. Η απόκτηση του Ουότερς είναι ψήφος εμπιστοσύνης περισσότερο στους Χάκετ-Μάντζαρη παρά στον ίδιο τον Ουότερς. Ίσως και στον Αθηναίου, ο οποίος ασφαλώς αξίζει κάποια λεπτά συμμετοχής.

Εδώ που τα λέμε, το πρόβλημα του Ολυμπιακού δεν εντοπίζεται στο «1», αλλά στο «5», όπου ο Γιανγκ παραμένει αρνητικός και αναγκάζει τους πάντες να τρέχουν σαν παλαβοί για να καλύψουν το κενό του (ή το αντίστοιχο του Μιλουτίνοβ) στην άμυνα με αλλαγές που τόσο αγαπάει ο Σφαιρόπουλος.

Όταν αντίπαλες ομάδες σουτάρουν ανενόχλητες από το τρίποντο -βλέπε Μπάμπεργκ- δεν φταίνε τόσο οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού, όσο οι ψηλοί του. Ένας Σίνγκλετον θα του ταίριαζε γάντι.

Βαθμολογικά, οι ομάδες μας βρίσκονται σε ευοίωνο φεγγάρι και δείχνουν ικανές ακόμα και να διεκδικήσουν -αμφότερες- το πλεονέκτημα έδρας για τα πλέι-οφ. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει σχεδόν καμία ήττα εκτός προγράμματος, ενώ ο Ολυμπιακός μετράει τρία ριφιφί σε σπίτια ανταγωνιστών (ΟΑΚΑ, Βιτόρια, Νταρουσάφακα).

Εάν κάποιος από τους «αιώνιους» πετύχει δύο νίκες στο 9ήμερο που αρχίζει αύριο και ολοκληρώνεται με το εγχώριο ευρωντέρμπι, θα μπει στο βιράζ από εξαιρετικά πλεονεκτική θέση. Εφ'όσον μπορέσει και να ενσωματώσει τους νεοσυλλέκτους χωρίς κλυδωνισμούς, ακόμα καλύτερα.