Το τσίμπημα του σκορπιού

Είναι προφανές ότι ο Αλεσάντρο Τζεντίλε έχει μπει σε πρόγραμμα προσαρμογής. Το παιχνίδι με το Ρέθυμνο ήταν από αυτά που προσφέρονται , αφενός για να « βρέξει τα πόδια του» ένας παίκτης που είναι ζήτημα να μετράει τέσσερις προπονήσεις μαζί με τους νέους του συμπαίκτες και αφετέρου για να τον καλωσορίσουν οι φίλοι της ομάδας, που ενθουσιάστηκαν με την απόκτησή του, η οποία, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν αδύνατον να υλοποιηθεί τέτοια εποχή. Εμφανίστηκε πολύ προσεκτικός και μετρημένος. Όπως ακριβώς χρειαζόταν.

Από τη μία, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, σε αγωνιστικό επίπεδο, η προσθήκη του Ιταλού , γίνεται ακόμη πιο δύσκολη τώρα που ο Παναθηναϊκός δείχνει ότι διανύει μια περίοδο φόρμας, αν λάβουμε υπ’ όψη ματς τα τελευταία του αποτελέσματα αλλά και την συντριπτική πλειοψηφία των εμφανίσεών του. Τώρα που, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, έχει διαμορφώσει έναν τρόπο παιχνιδιού που ταιριάζει στα «θέλω « του Πασκουάλ που εξυπηρετούνται με το διαμορφωμένο rotation. Ένα rotation το οποίο είναι προϊόν καθημερινών διεργασιών ενός ζωντανού οργανισμού, ο οποίος μέσα από αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές ισορροπίες, βρίσκει το κέντρο βάρους του , που τον καθιστά αποτελεσματικό. Είτε παίζει, είτε δεν παίζει καλά, όπως συνέβη με την Μπασκόνια. Ούτως ή άλλως, μέχρι το ντέρμπι της πρώτης αγωνιστικής του δεύτερου γύρου της Euroleague, με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ (6 Ιανουαρίου) , δεν έχει δικαίωμα να παίξει στο μοναδικό ματς που μεσολαβεί, με την Ούνιξ στο Καζάν.

Από την άλλη, αυτή ακριβώς την εποχή, είναι πιο εύκολο να πειστεί ο ίδιος ο Τζεντίλε, ότι μόνο ένας είναι ο τρόπος να γίνει χρήσιμο κομμάτι αυτής της προσπάθειας, σύμφωνα με το περίφημο : «My way or the highway” που ανήγαγε σε κανόνα ο Πατ Ράϊλι στα χρόνια της προπονητικής ακμής του. Κι αυτός είναι να αφήσει πίσω τις συνήθειες που θάμπωσαν το όνομά του και έχουν βάλει σε κρίση την πολλά υποσχόμενη καριέρα του. Ο Αλεσάντρο, δεν μετακόμισε στην Αθήνα, όπου πέρασε τα χρόνια της παιδικής του αθωότητας μόνο για να βοηθήσει, αλλά πολύ περισσότερο για να βοηθηθεί. Είναι γι αυτόν μια μεγάλη ευκαιρία, την οποία πρώτα είναι υποχρεωμένος να σεβαστεί λόγω των οικογενειακών δεσμών που συνδέουν την οικογένειά του με τον Παναθηναϊκό και μετά να αξιοποιήσει για το δικό του το καλό.

Από την στιγμή λοιπόν που το πλούσιο ταλέντο του ουδείς έχει αμφισβητήσει, είναι ξεκάθαρο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι ο χαρακτήρας του, ο ίδιος του ο εαυτός. Ο εαυτός του που θα δοκιμαστεί για να φανεί τελικά αν θα θυμίσει τον σκορπιό στην περίφημη αφρικανική ιστορία με τον βάτραχο, ή θα επιβεβαιώσει τις ψυχαναλυτικές θεωρίες που επιμένουν ότι η δύναμη της ελευθερίας και η ισχυρή θέληση («δεν σώζεσαι αν δεν θέλεις πραγματικά να σωθείς», ή ότι «ακόμη και η βλακεία είναι επιλογή») μπορούν να αποδειχθούν πολύ ισχυρότεροι παράγοντες από όλους τους άλλους που μπορούν να διαμορφώσουν μια προσωπικότητα, γιατί αλλιώς όλοι θα είχαμε άλλοθι ή έστω μια βολική δικαιολογία για τα στραβοπατήματά μας.

Κι επειδή δεν είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να ξέρουμε τη ιστορία του σκορπιού με τον βάτραχο, ας την θυμηθούμε μαζί:

«Ένας σκορπιός που ήθελε να διασχίσει ένα ποτάμι, παρακάλεσε ένα βάτραχο να τον κουβαλήσει στην πλάτη του.
-Να σε πάρω στην πλάτη μου; απάντησε ο βάτραχος. Ούτε να το σκέφτεσαι. Σε ξέρω, αν σε πάρω στην πλάτη μου θα με τσιμπήσεις και θα με σκοτώσεις.
-Μην είσαι χαζός, του είπε τότε ο σκορπιός. Δε βλέπεις ότι, αν σε τσιμπήσω, θα κυλήσεις στο βυθό του ποταμού και έτσι κι εγώ θα πνιγώ μαζί σου, καθώς δεν ξέρω να κολυμπώ;
Τα δύο ζώα κουβέντιασαν έτσι για λίγο και στο τέλος ο βάτραχος δέχτηκε να βοηθήσει τον σκορπιό να διασχίσει το ποτάμι. Τον φόρτωσε στην γλιστερή του πλάτη, ο σκορπιός γαντζώθηκε πάνω του κι άρχισαν το ταξίδι τους.
Όταν έφτασαν καταμεσής του μεγάλου ποταμού, εκεί όπου ανοίγεται η άβυσσος, ο σκορπιός τσίμπησε ξαφνικά το βάτραχο. Εκείνος αισθάνθηκε το θανάσιμο δηλητήριο να απλώνεται στο κορμί του και καθώς βυθίζονταν, παρέσυρε μαζί του και το σκορπιό. Λίγο πριν από το τέλος, του φώναξε:
-Βλέπεις; Σου το είχα πει, τι κατάλαβες τώρα, που χάνεσαι μαζί μου;
-Τίποτε απάντησε ο σκορπιός πριν βυθιστεί στα γαλανά νερά. Αυτή είναι η φύση μου!»