Δεν ήταν Γιάννης, ήταν Γιαννούλης

Ανεξάρτητα αν εγκατέλειψε το παρκέ του «Νίκος Γκάλης» ηττημένη, η ΑΕΚ δικαιούται ένα χαμόγελο. Όχι μόνο γιατί εμφανίστηκε ανταγωνιστική και επιβεβαίωσε την πρόοδό της, αλλά κυρίως γιατί αισθάνθηκε ότι κάποιες θεμελιώδεις καλοκαιρινές σκέψεις και επιλογές της αποδείχθηκαν σωστές. Οι άλλες τρεις ομάδες που τονώθηκαν τα μάλα , όπως θα έλεγε και ο καθηγητής Καντακουζηνός στο» Κωνταντίνου και Ελένης», με τα αποτελέσματα της 10ης αγωνιστικής ήταν ο ΠΑΟΚ, που πέρασε από την έδρα του Προμηθέα, το Λαύριο που απέδρασε από την Λευκάδα και ο Κόροιβος που λύγισε τα Τρίκαλα. Τα υπόλοιπα τρία αποτελέσματα , δηλαδή η νίκη του Ολυμπιακού επί του Ρεθύμνου, του Αρη επί της Κύμης και του Κολοσσού επί του Απόλλωνα Π. συμπεριλαμβάνονται μέσα στο πλαίσιο μιας άτυπης κανονικότητας.

Η ΑΕΚ λοιπόν, μπορεί να κατάλαβε ότι η γραμμή των ψηλών της δεν είναι τόσο ισχυρή και να της υπογράμμισε αυτή την αδυναμία ένας παλιός της παίκτης, ο Γιάννης Μπουρούσης, ωστόσο αν μου ζητούσατε να ξεχωρίσω ποιος έκλεψε την παράσταση στο Αθηναϊκό ντέρμπι, δεν θα χρειαζόμουν ούτε δευτερόλεπτο για να προφέρω το όνομα του Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Όχι μόνο γιατί είναι Έλληνας, ο οποίος έκανε το βήμα παραπάνω υπογράφοντας από τον Κολοσσό, μέσω Σαραγόσα, στην ΑΕΚ, αλλά γιατί έδειξε ότι είναι ένας γκαρντ πάνω στον οποίο ο «δικέφαλος» μπορεί να βασιστεί για να κυνηγήσει τις φιλοδοξίες του. Σοβαρός όπου επιβαλλόταν , θρασύς όπου χρειαζόταν , όχι μόνο κάλυψε την άσχημη βραδιά του σκόρερ της ομάδας , Μάϊκλ Ντίξον, αλλά μαζί με τον πολύπειρο και ποιοτικό Ρόκο Ούκιτς, που αποδεικνύεται μια σοφή κίνηση και τον φέρελπι(ν) Μαυροβούνιο Νίκολα Ιβάνοβιτς, κέρδισαν τη μάχη της περιφέρειας.

Δεν μπορεί κανείς να ξέρει πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει (για τον Γιαννούλη μιλάμε), αλλά με αυτό που βλέπουμε είναι βέβαιο ότι διαθέτει όλες τις προδιαγραφές για να μπορεί να θεωρηθεί ένας decent περιφερειακός που ακολούθησε τη σωστή διαδρομή παίζοντας ρόλο πρωταγωνιστή και συλλέγοντας εμπειρίες σε μια ομάδα της περιφέρειας στην Α1 και πλέον ανεβαίνει τα σκαλιά της ιεραρχίας στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Κι είναι ένα παράδειγμα αυτού που τόσο επίμονα προσπαθούμε να εξηγήσουμε στους «αιώνιους» , ότι δεν είναι εύκολο να πάρουν 16χρονα παιδιά που διακρίνονται στις Εθνικές ομάδες με συνομηλίκους τους και να περιμένουν ότι χωρίς άλλο σκαλοπάτι θα μεταμορφωθούν σε πρωταγωνιστές. Εκτός αν έχουν το ταλέντο του Ντότσιτς και το πρόγραμμα της Ρεάλ Μ., που μάλλον δεν έχουν. Με αυτά και με εκείνα, η ΑΕΚ μπορεί να νιώθει μια σιγουριά ότι βρήκε το… δύσκολο (νεαρό, Έλληνα, γκαρντ , αξιόπιστο) και μπορεί σταδιακά , να ενισχυθεί εκεί όπου υπέφερε (στους ψηλούς) την Κυριακή και όχι μόνο.

Για τον ΠΑΟΚ, όχι τόσο η νίκη, αλλά ο τρόπος που νίκησε στην Πάτρα τον Προμηθέα ήταν λυτρωτικός. Θύμισε τον τρόπο που ελόγου του έχασε κάμποσα ματς φέτος. Ενδεχομένως να μέτρησε και η φανέλα κόντρα στον πρωτάρη Προμηθέα. Το μήνυμα από αυτό το παιχνίδι, είναι ότι ο φετινός ΠΑΟΚ , με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι μια ομάδα που πρέπει να μάθει να ζει πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Κάποια ματς θα τα χάνει και κάποια θα τα κερδίζει. Ο στόχος του είναι, μέσα από την καθοδήγηση του Μαρκόπουλου και μέσα από την μπασκετική ατμόσφαιρα και την κατανόηση που επικρατεί στο στενό περιβάλλον του (Πρέλεβιτς, Σταυρόπουλος, Ζουρνατσίδης), να αυξήσει το ποσοστό του και το δικαίωμα στη χαρά.

Από εκεί και πέρα, ο Κόροιβος γεμίζει το σακούλι και το Λαύριο πήρε το μεγάλο «διπλό» που μετράει …διπλό, γιατί ταυτόχρονα βύθισε την Δόξα, η οποία έχει χάσει (εκτός από τον Ουέλς) και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Η μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού συνεχίζεται με δεδομένο ότι η ομάδα της Λευκάδας που ξεκίνησε τη σεζόν με χάντικαπ αλλά και τα Τρίκαλα, πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να βρουν κάποιον να βάλουν από κάτω.