Εναλλακτικός πλέι μέικερ

Να που έγινε ντέρμπι. Και ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε να επιστρατεύσει την διαφορά εμπειρίας και ποιότητας που χώριζε τον Γιάννη Μπουρούση με τους προσωπικούς του αντιπάλους, για να κόψει τον βήχα της ΑΕΚ, η οποία για 30 λεπτά του είχε γίνει στενός κορσές.

Η συνολική κακοκεφιά και η άβολη - αλλά ενσυνείδητη- υποχρέωση, να χρησιμοποιεί μέχρι το τέλος του α’ γύρου του πρωταθλήματος, το μειωμένο κατά δυο ξένους ρόστερ, σε συνδυασμό με την απρόοπτη επιπλέον συρρίκνωση που προέκυψε από τον στενόχωρο τραυματισμό του φορμαρισμένου Κέι Σι Ρίβερς και την αίσθηση ότι ο Νίκος Παππάς δεν ένιωθε καλά, ήταν παράμετροι που έβαλαν τον Παναθηναϊκό σε μπελάδες.

Ουσιαστικά όμως, στην τέταρτη περίοδο, φάνηκε η διαφορά που χωρίζει μια ομάδα της Euroleague από μια ομάδα του Champions League, που προσπαθεί να αναρριχηθεί.

Γιατί, μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ΑΕΚ , παρότι είχε τον πρώτο σκόρερ της, Μάϊκλ Ντίξον, σε πολύ κακή μέρα, με άξονα την περιφερειακή τριπλέτα Ούκιτς, Λαρτεντζάκη, Ιβάνοβιτς και τη δράση του Σάκοτα, έδειχνε έτοιμη να διεκδικήσει ό,τι δεν έχει καταφέρει τα τελευταία 20 χρόνια.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ήταν που επιστρατεύτηκε η συνταγή που θύμισε το παιχνίδι με την Νταρουσάφακα. Ο Γιάννης Μπουρούσης, ως εναλλακτικός πλέι μέικερ, εγκαταστάθηκε στο low post και έγινε ο άξονας του πράσινου παιχνιδιού. Ανέλαβε ταυτόχρονα τον ρόλο του εκτελεστή και του δημιουργού βγάζοντας τα κάστανα από τη φωτιά. Δίνοντας ένα χέρι βοήθειας στον Καλάθη που δεν είχε τα κέφια του και στον Τζέιμς Φελντέιν που έδινε τον τίμιο αγώνα του με την υποστήριξη του Νίκολς. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ενίοτε ένας παίκτης αρκεί για να κάνει την διαφορά. Ειδικά όταν είναι κάποιος που μπορεί να συμπαρασύρει κι άλλους μαζί του. Όπως για παράδειγμα τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, ο οποίος έκανε ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι και μάλιστα όχι σε συνθήκες προπόνησης, όπως έχουν εξελιχθεί τα περισσότερα που είχε την ευκαιρία να πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Αν μη τι άλλο έδειξε την οξυδέρκειά του στο παιχνίδι χωρίς της μπάλα, διαβάζοντας τα κενά και αξιοποιώντας την απεγνωσμένη προσπάθεια των αντιπάλων να σταματήσουν τον Καρδιτσιώτη σέντερ.

Περιμένοντας την διάγνωση για τον τραυματισμό του Ρίβερς, πέρα από τον δεδομένο προβληματισμό που προκαλεί η πιθανότητα να χάσει κρίσιμα ματς ένας από τους πιο συνεπείς παίκτες του φετινού Παναθηναϊκού, φαίνεται να προκύπτει αναγκαστική απόφαση: να επιστρέψει στο πρωτάθλημα ο Μάικ Τζέιμς. Να σας εξομολογηθώ την μαύρη αλήθεια, είχα την αίσθηση ότι ο Τζέιμς είναι τόσο κομβικός παίκτης που θα έπρεπε ήδη να έχει επιστρέψει, ακόμη κι αν δεν προέκυπτε τέτοια ανάγκη. Πρώτον γιατί παίζει σε μια νευραλγική θέση και ως εκ τούτου ο ρόλος του είναι καθοριστικός και δεύτερον γιατί είναι παίκτης ρυθμού , τον οποίο θα ήταν πιο εύκολο να βρει παίζοντας δυο ματς την εβδομάδα, αντί για ένα. Τώρα αν θα έμενε έξω ο Φελντέιν, όπως ήταν το αρχικό πλάνο επί Πεδουλάκη ή ο Νίκολς, αυτή θα ήταν μια ενδιαφέρουσα ερώτηση την οποία θα έπρεπε να απαντήσει ο Πασκουάλ. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο η νίκη στα ματς που μένουν (με Τρίκαλα εκτός, με Ρέθυμνο εντός και ειδικά με ΠΑΟΚ εκτός), αλλά και η ταυτόχρονη βελτίωση που έχει αντίκτυπο στις επερχόμενες σκληρές απαιτήσεις της Ευρώπης.

Εννοείται πως παράλληλα, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσει τι συμβαίνει ε τον Νίκο Παππά, ο οποίος , τον τελευταίο καιρό δείχνει ότι έχει χάσει το ηθικό του. Το καταλαβαίνει κανείς με την πρώτη ματιά, διαβάζοντας την γλώσσα του σώματός του. Όσο κι αν ο Πασκουάλ προσπάθησε να το περάσει στο «ντούκου» είναι ένα ζήτημα και μάλιστα σοβαρό.