Ιδού η Ρόδος, ιδού και το ζήτημα!

Κανονικά με τόσο πάταγο που προκάλεσε η νίκη του Κολοσσού επί του Παναθηναϊκού, θα έπρεπε να γκρεμιστούν οι φούρνοι όχι μόνο της Ρόδου, αλλά όλων των Δωδεκανήσων, όμως ενώ αυτοί σώθηκαν, την πάτησαν οι δημοσιογράφοι που μείναμε αμανάτι από στατιστικά!

Μικρό το κακό, άλλωστε, όπως έλεγε και μια παλιά διαφήμιση, το αποτέλεσμα μετράει και όχι τα παραφερνάλια του, έστω κι αν είναι χρήσιμα ως εργαλεία της δουλειάς μας...

Μετά τη λήξη του ματς ο Κολοσσός αναφώνησε, έμπλεος χαράς και υπερηφάνειας, “μπράβο στα παιδιά μου” και (με την ελπίδα ότι δεν θα παρεξηγηθεί ο Ομπράντοβιτς) θαρρώ πως αυτά τα συχαρίκια εκπορεύονται απ' όλο το ελληνικό μπασκετικό σύστημα και θα 'ταν ακόμη περισσότερα αν και ο Πανιώνιος κατάφερνε να σύρει τον Ολυμπιακό σε ένα τέταρτο ημιτελικό. Η και στη “bella”, όπως αποκαλούν οι Ιταλοί τον πέμπτο αγώνα μιας σειράς!

Αλλά αυτό μοιάζει πολύ καλό για να γίνει αληθινό...

Την Πέμπτη το βράδυ ο Φραγκιάς είπε ότι “όταν έρχεσαι να παίξεις με τον Παναθηναϊκό είναι σαν να τρακάρεις με σιδηρόδρομο”, αλλά προϊούσης της σειράς αποδείχτηκε ότι τους μάγκες του Κολοσσού δεν τους πάτησε το τρένο! Προσπερνώ τις βλακείες που κυκλοφορούν (ότι τάχα ο Παναθηναϊκός κάθισε επίτηδες να χάσει για να μη σκουριάσει μέχρι το ταξίδι του στην Πόλη, διότι μειώνουν και τον ίδιο και τον Κολοσσό) και μένω στο γεγονός: ο Κολοσσός έβαλε κάτω τον Παναθηναϊκό για πρώτη φορά μετά από 14 ήττες σε ισάριθμα ματς , οι δε “πράσινοι” γνώρισαν την πρώτη ήττα τους σε σειρά προημιτελικών ή ημιτελικών μετά από επτά χρόνια και 35 συναπτές νίκες!

Α, υπάρχουν και μερικά παρελκόμενα του σερί : πριν από την χθεσινή κατραπακιά που έφαγε στη Ρόδο, ο Παναθηναϊκός εκτός από το 14-0 κόντρα στον Κολοσσό είχε επίσης να επιδείξει έξι “κατοστάρες”, τέσσερα ματς με διαφορά άνω των 40 πόντων, άλλα έξι στο +30 και έναν συνολικό μέσο όρο 32.3π. Η μόνη φορά που ο Κολοσσός είχε καταφέρει να φανεί ανταγωνιστικός ήταν στο ντέρμπι (κορυφής, παρακαλώ) του εφετινού πρώτου γύρου, που έληξε με σκορ 71-81.

Το άξιζε όμως αυτό το παράσημο ο Κολοσσός, που πέρυσι κόντεψε να κάνει το μπαμ και εναντίον του Ολυμπιακού, τον οποίο διέσωσε με ένα τρίποντο στη λήξη ο Σπανούλης. Απλώς οι Ροδίτες δεν θα απολαύσουν την υστεροφημία και τον τίτλο τιμής να είναι γενικώς η πρώτη ομάδα εκτός των τειχών, που ρίχνει στο καναβάτσο κοτζάμ πρωταθλητή Ευρώπης, καθότι (στην τελευταία δεκαετία μόνο) είχαν προηγηθεί στην αρπαγή του σκαλπ η Ολυμπιάδα Πατρών το 2006 και τον περασμένο Δεκέμβριο η Καβάλα! Είναι όμως η πρώτη ομάδα που το καταφέρνει στα πλέι οφς, όπου (για να θυμηθώ την ατάκα του Μάκη Δενδινού) σφίγγουν τα γάλατα!
Όπως σημείωνε και ο Άγγελος Τσάμης χθες στο Facebook, “είναι μια χρονιά που και να θες... δεν τελειώνει, γιατί απλά γράφουμε ιστορία. Κολοσσάρα ολέ και σ' όποιον αρέσει”!

Παρεμπιπτόντως ο Τσάμης ήταν παρών στο ρόστερ, αλλά δεν είχε παίξει ούτε δευτερόλεπτο στη νίκη της Ολυμπιάδας Πατρών επί του Παναθηναϊκού στη δεύτερη αγωνιστική της σεζόν 2006-07, όπως επίσης και ο (τότε και τώρα) σύντροφός του Κώστας Χαρίσης, αλλά και οι δυο τους υστερούν ως... Παναθηναϊκοκτόνοι (sic) έναντι του Βασίλη Σίμτσακ. Πλάκα πλάκα, με εξαίρεση τους παίκτες του Ολυμπιακού και του Αμαρουσίου, ο Σίμτσακ είναι αυτός που έχει πάρει περισσότερο από κάθε άλλον το κολάι των πρωταθλητών Ευρώπης, επιδεικνύοντας στο βιογραφικό σημείωμα του νίκες με τον ΠΑΟΚ, με την ΑΕΚ και εσχάτως με την Καβάλα.

Καθήμενος δίπλα στον Ομπράντοβιτς και στον Ιτούδη, την Πέμπτη στην αίθουσα Τύπου του ΟΑΚΑ, ο Φραγκιάς τους προειδοποίησε μεταξύ σοβαρού και αστείου, “να προσέχετε σας στα πρωινά στο ξενοδοχείο, γιατί μπορεί να βάλω τίποτε στον καφέ σας”! Είχαν όντως το νου τους οι δυο προπονητές και μπορεί ο Ομπράντοβιτς να είπε (μετά το πρώτο ματς) ότι “μου αρέσει η Ρόδος”, αλλά προφανώς δεν περίμενε να ξοδέψει άλλες δύο μέρες στο “νησί των Ιπποτών”...

Α, για να μην το ξεχάσω: μπορεί ο Φραγκιάς να χρησιμοποίησε στην τύχη το παράδειγμα του καφέ, αλλά το ίδιο είχε επικαλεστεί πριν από 26 χρόνια ο Ιωαννίδης! Τον Νοέμβριο του 1986, όταν η Τρέισερ Μιλάνο νίκησε τον Αρη με 83-49 και ανέτρεψε το 98-67 του Αλεξάνδρειου, μέσα στην παραζάλη του ο “ξανθός” είχε πει ότι “οι παίκτες δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους γιατί κάποιος έριξε υπνωτικό στον απογευματινό καφέ τους και ο μόνος που είχε διάθεση ήταν ο Τζάκσον, διότι ήπιε μονάχα νερό”!

Σε αντίθεση με τον Πανιώνιο, που πάντως είχε την ευκαιρία του στον αγώνα της κανονικής περιόδου (αλλά πλήρωσε στην κυριολεξία το μάρμαρο!), ο Κολοσσός πήρε όχι απλώς λίγα, αλλά ένα σακί από σπόρια δικαίωσης, ικανοποίησης, επιβράβευσης και δημοσιότητας, η οποία ξεπέρασε κατά πολύ τα 15 λεπτά του Αντι Γουόρχολ. Δεν θα πάρει βεβαίως την πρόκριση, αλλά τουλάχιστον έγινε το άλλοθι του πρωταθλήματος και (τώρα που το συνδυάζω κιόλας με τα πολιτικά και τα κοινωνικά θέματα) βάζει κιόλας μια πινελιά ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας σε ένα χρεοκοπημένο σύστημα!

Εμπρός κι εσύ Ελλάδα στο δρόμο που χάραξε ο Κολοσσός!

Πέρα από την πλάκα, τις δύο παραπάνω διανυκτερεύσεις του Παναθηναϊκού στη Ρόδο ή ακόμη και την όποια παραπάνω φιλοδοξία μπορεί να εγείρει ο Κολοσσός ενόψει του τέταρτου ημιτελικού, το χθεσινό 73-68 ακόμη κι αν έχει την τύχη (της μικρής βιωσιμότητας) ενός πυροτεχνήματος γίνεται κορώνα στο κεφάλι του Φραγκιά, των παικτών, της διοίκησης και των φιλάθλων: όλοι τους δικαιούνται να αισθάνονται υπερήφανοι γι' αυτή τη νίκη, που αποτελεί την κορύφωση μιας συναρπαστικής διαδρομής στο εφετινό πρωτάθλημα...

Ήθελα επίσης να γράψω και μια κουβέντα για τον ήρωα μου, τον Λιακόπουλο: εμείς οι “κοντά στα πενήντα”, που μεγαλώσαμε με τους ζογκλέρ στις παιδικές χαρές και αργότερα στα πλαστικά γήπεδα και στα παρκέ, αισθανόμαστε ότι ο Νίκος αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας! Πέρυσι μετά από ένα ματς που τον είδα, με το Πέραμα στη Νέα Κηφισιά, είχα γράψει στο “All Star Basket” πως είναι “ο Αϊβερσον της Α2”! Το καλοκαίρι ο Φραγκιάς του έδωσε την ευκαιρία της ζωής του, μια προαγωγή που ο Λιακόπουλος δεν την άφησε να πάει χαμένη, ίσα ίσα την άρπαξε από τα μαλλιά. Ο παίκτης με την καλύτερη σταυρωτή ντρίμπλα στην Ελλάδα πιθανότατα δεν έχει θέση στην εθνική ανδρών του Ζούρου, αλλά είναι μια χαρά για την εθνική ομάδα του 3 on 3, που θα παίξει το καλοκαίρι στο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στο Καλλιμάρμαρο και νομίζω πως ο Λημνιάτης δεν θα τον προσπεράσει εύκολα: άλλωστε μαζί με τον Γιώργο, είχαμε πει κάποτε σε μια τηλεοπτική μετάδοση ότι “ε, δεν είναι και τίποτε φοβερό αυτός ο Ρούμπιο, ένας βελτιωμένος Λιακόπουλος”!!!

Ιδού, λοιπόν η Ρόδος, ιδού οι (παράλληλοι, αλλά πλέον) αντίθετοι βίοι των δύο αιωνίων, ιδού και το ζήτημα που ανέκυψε εδώ και μερικές μέρες με το πότε θα πρέπει να αρχίσουν οι τελικοί! Δεν ξέρω (για να κάνω τη χάρη σε αυτούς που διακινούν τις θεωρίες συνωμοσίας) εάν ο Παναθηναϊκός έχασε επίτηδες στη Ρόδο, αλλά πλέον το αίτημα του Ολυμπιακού είναι άνευ αντικειμένου: ακόμη κι αν η σειρά Παναθηναϊκός-Κολοσσός ολοκληρωθεί αύριο, προφανώς οι τελικοί δεν θα μπορούσαν να αρχίσουν ούτε την Πέμπτη, εξαιτίας της απαγόρευσης από τη ΓΓΑ και την Αστυνομία, λόγω των επικείμενων εκλογών...

Η υπόθεση όντως σηκώνει πολλή κουβέντα και δεν είναι απλή: πέρα από την πολεμική που άσκησε ο Ολυμπιακός στον ΕΣΑΚΕ και τη σιωπή του Παναθηναϊκού (μέχρι να τοποθετηθεί δια του Μάνου Παπαδόπουλου) και δεδομένων των επιχειρημάτων της κάθε πλευράς νομίζω ότι λόγοι εθνικού συμφέροντος δεν έπρεπε a priori να επιτρέψουν τη διεξαγωγή των τελικών. Δεν θέλω καν να φανταστώ με τι ηθικό, αλλά και με ποια απωθημένα θα πήγαιναν στην Πόλη οι ομάδες και οι οπαδοί τους, μετά από έναν ή δύο τελικούς και δεν εννοώ μονάχα την επίδραση των αποτελεσμάτων στην ψυχολογία τους, αλλά και οποιασδήποτε άλλης κακής συγκυρίας, από αυτές, που, διάβολε, δεν λες κιόλας ότι σπανίζουν σε τέτοια ματς...

Ναι, δεν είναι ωφέλιμο να μείνουν τόσες μέρες οι ομάδες χωρίς αγώνες και ορθώς τίθεται το θέμα του σκουριάσματος, αλλά δεν μας τα λένε καλά οι δυο τους! Όταν όλες οι υπόλοιπες ομάδες τους περίμεναν (πάνω από είκοσι μέρες) για να ξεμπερδέψουν με τη Σιένα και τη Μακαμπί (ενώ για παράδειγμα μεσούντων των πλέι οφς οι ισπανικές ομάδες έτρεχαν στα... κατσάβραχα της Lega Endesa), το σύστημα ήταν βολικό και εξυπηρετικό, ενώ τώρα έγινε άδικο...

Συγνώμη , αλλά ώρες ώρες έχει και το νταβατζιλίκι τα όρια του!

Και κάτι ακόμη, που ήθελα από καιρό να το σχολιάσω, αλλά μου δίνεται τώρα η ευκαιρία και ελπίζω να μην μου ξαναδοθεί: νισάφι πια με αυτή τη χαιρετούρα του Ομπράντοβιτς (και του Ιτούδη) με τον Σπανούλη. Με τον κίνδυνο (τουλάχιστον από πλευράς προπονητών του Παναθηναϊκού, αλλά και με σοβαρή ευθύνη ημών των δημοσιογράφων, που όλο το σκαλίζουμε, λες και είναι μείζον ζήτημα) η υπόθεση να εξελιχθεί σαν το ανέκδοτο με τον γρύλο, έλεος! Να μη σώσουν να χαιρετηθούν βρε αδερφέ, δεν θα χάσει κανένα βελόνι η Βενετιά του Ζέλικο και του Βασίλη!