Ο τίτλος κρίθηκε στην Πόλη

Θα ακούσετε αναλύσεις επί αναλύσεων, θα διαβάσετε δεκάδες χιλιάδες λέξεις για το πώς ο Ολυμπιακός επέστρεψε στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ. Μερικές φορές όμως, ο αθλητισμός δεν χρειάζεται σπουδαίες επεξηγήσεις. Άλλωστε, ανάμεσα σε δύο ομάδες του κορυφαίου επιπέδου, η λεπτομέρεια είναι που κάνει τη διαφορά. Τι είχε ο Παναθηναϊκός; Εμπειρία, μεγαλύτερες προσωπικότητες, πλάνο με καθαρές ιδέες, αυτοματισμούς. Τι είχε ο Ολυμπιακός; Ταχύτητα, φρεσκάδα, ενθουσιασμό, ομαδικότητα, ψυχολογία. Μόλις βρήκατε γιατί το πήρε! Όλα τα άλλα είναι... λόγια να αγαπιόμαστε!

Ψυχολογία! Κι άλλες φορές είχε ταλέντο, πιο γρήγορους, πιο αθλητικούς παίκτες, κι άλλες φορές διψούσε περισσότερο από τον Παναθηναϊκό. Ψυχολογία όμως δεν είχε ποτέ! Η αυτοπεποίθησή του σαν ομάδα ήταν στο μηδέν. Τώρα; Ο Πρίντεζης έβαζε... χουκ από τα έξι μέτρα, ο Παπανικολάου τρίποντα για πλάκα, ο Λο που είχε το χειρότερο ποσοστό τριπόντων στην πρώτη φάση με την Παρτίζαν έβλεπε το καλάθι κοφίνι από την περιφέρεια. Μόνο ο Σπανούλης ήταν κάτω από τα στάνταρντ του σε όλη τη σειρά, αλλά τα έβαλε μαζεμένα στον πέμπτο τελικό!

Δεν ήταν όμως, ατομικό το θέμα της ψυχολογίας. Ήταν συνολικά, η εικόνα που έβγαζε ο καθένας από τους παίκτες του Ολυμπιακού. Μπήκε ο Σλούκας, που γενικά στη σειρά ήταν άφαντος, και στο σερί 0-13 του Παναθηναϊκού απάντησε με τρίποντο υπό πίεση. Μπήκε ο Γκετσεβίτσιους, που δεν πάτησε παρκέ το τελευταίο δίμηνο και έβγαινε από τα σκριν με σιγουριά Ρέτζι Μίλερ.

Πού ήταν οι παίκτες που με ποσοστό 80% (Παπαλουκάς, Μαυροκεφαλίδης αναφέρονται ως παραδείγματα) πέρυσι πετούσαν στα σκουπίδια βολές στο σίδερο; Εκεί που ήταν και η ψυχολογία του... λούζερ. Ο Ολυμπιακός δεν την αποτίναξε από πάνω του στα πλέι οφ. Την πέταξε όταν ο Πρίντεζης σήκωνε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης. Ήταν η στιγμή που γράφτηκε και ο φετινός πρωταθλητής. Εκεί κρίθηκαν όλα, εκεί απελευθερώθηκε ο Ολυμπιακός από τα εσωτερικά του δεσμά, εκεί γύρισε η τύχη του. Οι παίκτες του δεν αισθάνθηκαν Θεοί για ένα βράδυ, αλλά για ένα μήνα. Κι αυτή η ψυχολογία ήταν αρκετή για να γείρει την πλάστιγγα.

Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το δεύτερο ημίχρονο του πέμπτου τελικού. Ο Ολυμπιακός έπαιξε το χειρότερό του παιχνίδι, έχασε το μυαλό του, έκανε προσπάθειες εκτός κάθε λογικής. Από τις 40 συνολικά επιθέσεις του, τελείωσε 25 από αυτές στη λήξη του χρόνου, με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις. Κι ευστόχησε! Άλλος θα το πει τύχη, άλλος αυτοπεποίθηση. Ίσως και τα δύο μαζί.

Κι άλλες φορές είχε καλή ομάδα ο Ολυμπιακός. Ίσως και καλύτερη από τη φετινή. Αν δεν έχεις όμως, μπολιασμένη νοοτροπία νικητή... πρωτάθλημα δεν παίρνεις! Ο Ίβκοβιτς έκανε τη μισή δουλειά μέχρι την Πόλη κι ό,τι συνέβη εκεί απλά έγραψε την αλλαγή σκήπτρων σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο. Ο ίδιος άνθρωπος που είχε οδηγήσει τον Ολυμπιακό στο τριπλ κράουν του 1997. Το επόμενο μεγάλο του στοίχημα είναι να... διορθώσει το λάθος της (τότε) επόμενης χρονιάς, όταν ο Ολυμπιακός άδειασε και απέτυχε.

Σε μεγάλο βαθμό όμως, θα εξαρτηθεί και από το τι θα κάνει ο μεγάλος του αντίπαλος που σήμερα βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Τότε για να ανατρέψει την κατάσταση, έφερε Ράτζα-Σκοτ. Αλλά για την επόμενη ημέρα, τα... ξαναλέμε σύντομα.

ΥΓ. Όταν είσαι καλύτερος στο γήπεδο, σε σειρά αγώνων, κανείς διαιτητής δεν μπορεί να σου στερήσει τίποτα. Μαζί με το φάντασμα της ηττοπάθειας, ο Ολυμπιακός έχει την ευκαιρία να πετάξει και το... φάντασμα του Βασιλακόπουλου και του ανελέητου κυνηγητού γκρίζων φαντασμάτων.

ΥΓ1. Στις 6 Ιανουαρίου ο Ολυμπιακός ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Αν δεν πιστεύατε ως τώρα στα... άστρα και στα ζώδια, διαβάστε αυτό εδώ: http://www.astrology.gr/EPIKAIROTITA/GEGONOTA/item/15560-To-ellhniko-mpasket-sto-2012.