Το θέμα είναι η επιθυμία

Το τέλος στην εποχή της πολυμετοχικότητας για την ΑΕΚ, σηματοδοτήθηκε με την αποχώρηση των Γκούμα – Χατζηϊωάννου από τη μετοχική ομάδα. Είναι γεγονός, πως αυτοί τουλάχιστον έφυγαν με το κεφάλι ψηλά. Πλήρωσαν τα σπασμένα που οι ίδιοι δημιούργησαν και δεν βιάστηκαν απλά να ξεφορτωθούν τις μετοχές τους. Όπως αποδείχθηκε και στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, όλοι αυτοί οι μέτοχοι που συσσωρεύτηκαν γύρω απ’ τον Νικολαϊδη, δεν αντιμετώπισαν ποτέ την ΑΕΚ οπαδικά. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα στην υπόθεση των (α)μετόχων.

Όταν κάποιος ασχολείται με το ποδόσφαιρο, πρέπει να έχει τρέλα. Πάθος, οπαδισμό και κέφι γι’ αυτό που κάνει. Μόνο έτσι μπορεί να πετύχει. Να μάθει απ’ τα λάθη του, να φάει τα μούτρα του και να αναζητήσει τη λύτρωση μέσω της επιτυχίας. Η ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και της ΑΕΚ ειδικότερα, είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις: από τον κορυφαίο Λουκά Μπάρλο που καψουρεύτηκε με την ΑΕΚ, ως τον απόμακρο και ορθολογιστή Γιάννη Φιλίππου που κάποια στιγμή έβγαλε δέσιμο με την ομάδα.

Κλείνοντας αυτός ο κύκλος, είναι βέβαιο πως η ΑΕΚ χάνει σε δυνάμεις. Σε άλλες εποχές, θα γινόταν διαδήλωση για να ανοίξει ο δρόμος της ομάδας για κάποιον εκ των Χατζηϊωάννου, Κανελλόπουλου, Γκούμα, Παππά και Νοτιά. Ο καθένας εξ αυτών θα μπορούσε με μεγάλη άνεση να κουμαντάρει μόνος του την ΑΕΚ. Η οικονομική δυναμική τους είναι τεράστια και είναι βέβαιο, πως αν ήθελαν είχαν τη δυνατότητα να φέρουν την ΑΕΚ στο σημείο που ο κόσμος της επιθυμεί.

Ακριβώς εκεί, ήταν η καρδιά του προβλήματος. Αυτοί οι επιχειρηματίες μπήκαν για να βοηθήσουν την ΑΕΚ, πιστεύοντας στο όραμα που τους παρουσίασε ο Νικολαϊδης. Την ευκαιρία να βάλουν λίγα χρήματα (για το βεληνεκές τους) και με αυτά να αποκτήσουν ένα μαγαζί γωνία, όπως ήταν, είναι και θα είναι η ΑΕΚ. Η υπόσχεση του Νικολαϊδη πως η ομάδα θα γινόταν αυτοδύναμη και αυτοσυντήρητη ένα χρόνο μετά, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Η αντίδραση τους, έδειξε πως ποτέ δεν ήθελαν την ΑΕΚ. Άλλος λίγο κι άλλος πολύ, έβαλαν κάποια χρήματα για να βγουν οι χρονιές. Πόνταραν στα θέματα γηπέδου και προπονητικού κέντρου. Δεν τους βγήκε τίποτα. Εψεξαν τον Νικολαϊδη και έβαλαν δίπλα του τον Νίκο Θανόπουλο και τον Δημήτρη Χατζηϊωάννου για να τον ελέγχουν. Και βρέθηκαν προ τεράστιου αδιεξόδου, όταν έχασαν το ανάχωμα που τους προσέφερε ο πρώην.

Εν κατακλείδι, δεν νομίζω πως θα κλάψει κάποιος για την απώλεια των συγκεκριμένων παραγόντων. Όχι γιατί δεν είχαν τη δύναμη και το κύρος να αναλάβουν την ΑΕΚ, αλλά γιατί δεν είχαν μεράκι και καψούρα για την ομάδα. Αυτό δεν μπορεί να το συμπληρώσει και να το καλύψουν, ούτε όλα τα λεφτά του κόσμου. Γι’ αυτό απέτυχαν παταγωδώς και δεν μπόρεσαν ποτέ να αγαπήσουν και να αγαπηθούν από τον κόσμο της ΑΕΚ.

Υ.Γ.: Η κουβέντα για το προηγούμενο άρθρο, εκτιμώ πως ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητική. Και για να μην βιαστούν κάποιοι να με χρεώσουν ως «Μελισσανιδικό», είναι προφανές πως σε αυτόν καταλήγουν όλοι. Ακόμα και ο Αδαμίδης, που ρώτησε σχετικά πριν από λίγες ημέρες τους Δημητριάδη και Μπάγεβιτς. Η απάντηση που πήρε πάντως, δεν του άφησε μεγάλη ελπίδα για τη συνέχεια. Αλλά προβλέψεις για τον Μελισσανίδη δεν μπορούν να γίνουν.

Υ.Γ.1: Το πλάνο της νέας εποχής μοιάζει απλό. Ενας καλός προπονητής, που θα επιλέξει σωστά και θα βρει 3-4 παίκτες που θα κάνουν πραγματικά τη διαφορά και παράλληλη αξιοποίηση των ταλέντων που υπάρχουν στην ΑΕΚ και στις μικρές κατηγορίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αναρωτιέμαι τώρα: υπάρχει καλύτερος προπονητής για να εφαρμόσει κάτι τέτοιο από τον Μπάγεβιτς; Κατ’ εμέ η απάντηση είναι ξεκάθαρα ΟΧΙ.

Υ.Γ.2: Θέμα Μπλάνκο και Σκόκο προέκυψε ξανά από το εξωτερικό. Η άποψη μου είναι ξεκάθαρη και για τις δύο περιπτώσεις: με ποσό που θα ξεπερνά τα 4-5 εκατ. ευρώ, η ΑΕΚ να τους παραχωρήσει. Ειδικά τον…δυσαρεστημένο, γιατί τουλάχιστον ο Μπλάνκο δείχνει πως «πονά» την ομάδα περισσότερο.