Χιούμορ ή επανάσταση;

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Καλύτερα μπλούζες, παρά....

Τρόπους διαμαρτυρίας έχουμε δει πολλούς. Να εμφανίζεται όμως ένας πρόεδρος ΚΑΕ με μπλουζάκι για να στείλει μήνυμα σε διαιτητή, δεν το θυμόμαστε.

Η κίνηση του Παναγιώτη Αγγελόπουλου είναι κυρίως οπαδική. Αλλωστε και ο ίδιος και ο αδελφός του, οπαδοί του Ολυμπιακού είναι πάνω απ' όλα. Παράγοντες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, αυτό όμως δεν αλλάζει και τα μυαλά τους.

Στην Ελλάδα, ο... σωστός παράγοντας που θέλει να στείλει μήνυμα σε διαιτητή, προφανώς πρέπει να στείλει κάποιους να σπάσουν τη τζαμαρία κάποιου μαγαζιού, να ανατινάξει κανένα αυτοκίνητο, να απειλήσει καμιά οικογένεια και ούτω καθ' εξής. Ετσι, δεν είναι;

Ο Αγγελόπουλος έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό. Μια αμερικανιά, που πολλοί μπορούν να τη θεωρήσουν και... γραφική. Φόρεσε μπλουζάκι, έγραψε τα φάουλ στο δεύτερο δεκάλεπτο του δεύτερου τελικού πέρυσι και η φωτογραφία αυτή ταξίδεψε παντού. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν απείλησε κανέναν, δεν ζήτησε εξαίρεση, ίσως να μην του άρεσε καν το ότι οι οπαδοί πήραν την πάσα και έβρισαν τον Ψαριανό. Αυτό που ήθελε να πει το είπε με έναν διαφορετικό τρόπο, που αν μη τι άλλο προκάλεσε μπόλικο γέλιο. Η διαμαρτυρία με χιούμορ είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να εκφραστείς και το έκανε ο Αγγελόπουλος.

Θα βοηθήσει αυτό τον Ολυμπιακό; Προφανώς όχι. Ο Ψαριανός διασύρθηκε μέσω μιας μπλούζας και ίσως το κρατήσει. Ε, και; Ο Αγγελόπουλος δεν το έκανε για να επηρεάσει τους διαιτητές για τη συνέχεια της σεζόν, το έκανε απλά για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. Κι αν ενοχλήθηκαν διαιτητές ή φορείς, ελάχιστη σημασία έχει. Με ή χωρίς μπλουζάκι, δεν αλλάζει κάτι.

Αλλάζει μόνο ο τρόπος. Εντάξει, είναι τραβηγμένο να βλέπεις έναν πρόεδρο ομάδας σαν τον Ολυμπιακό να φοράει φούτερ που γράφει 18-2, αλλά δεν χάλασε κι ο κόσμος. Ακόμα και το επίπεδο σχολιασμού, περισσότερο σε εκατέρωθεν καζούρα παρέπεμψε, παρά σε θυμό ή εκνευρισμό. Και τούτη την περίοδο, η καζούρα και τα μπασκετικά σχόλια τα χρειαζόμαστε περισσότερο από τι άλλο. Οπως και ένα αθλητισμό που να διαφέρει από όλη την υπόλοιπη κοινωνία μας... Τώρα αν κάποιοι ξέφυγαν περισσότερο απ' ό,τι πρέπει, είναι δικό τους πρόβλημα. Οχι του Αγγελόπουλου.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Επανάσταση θέλεις; Απόδειξη!

Θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ ότι κάθε προσπάθεια παραλληλισμού του Παναγιώτη Αγγελόπουλου με τον πρόεδρο των Ντάλας Μάβερικς, Μαρκ Κούμπαν, είναι εκ προοιμίου άστοχη κι ελαφρώς επικίνδυνη. Ασφαλώς και χαιρετίζουμε το μοντέλο διαμαρτυρίας που επέλεξε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού το οποίο εν συγκρίσει με όλες τις προηγούμενες παρόμοιες δράσεις, είναι προτιμότερη και μακάρι να φτάναμε στο επίπεδο όπου στον ελληνικό αθλητισμό θα μας απασχολούσαν μόνο τα μπλουζάκια του Αγγελόπουλου και οι εμπνεύσεις του.

Η επιχείρηση διασύνδεσης όμως του Παναγιώτη, με τον Μαρκ σε ένα ελαφρύ ύφος που αγγίζει τα όρια του χιουμοριστικού, είναι λανθασμένη και μεταφέρει το φακό της προσοχής από εκεί που (κατά τη γνώμη μου) θα έπρεπε να είναι πραγματικά μετά την εμφάνισή του στο ΣΕΦ. Από τις ευθύνες με τις οποίες φορτώνει τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο αυτή η επαναστατική ...αμερικανιά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαμαρτυρία του, είναι βγαλμένη μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό κώδικα συμπεριφοράς, ακόμα και ηθικής, προερχόμενου από τις συνήθειες των Αμερικάνων, ή αυτών τέλος πάντων πλήρη συναίσθηση για το νόημα του αθλητισμού κι αυτά που πρεσβεύει.

Εντούτοις, είναι διαφορετικό αγαπητοί φίλοι να είσαι πρόεδρος των Ντάλας Μάβερικς και να απευθύνεσαι σε χαρωπούς ανθρώπους που πληρώνουν 200 ή 300 δολάρια για να παρακολουθήσουν με ποπ κορν και κόκα κόλα στο χέρι ένα ματς και διαφορετικό να είσαι πρόεδρος του Ολυμπιακού και να απευθύνεσαι (εκτός των άλλων και) σε ανθρώπους που έχουν αναγάγει τον αθλητισμό σε πόλεμο, έχουν χάσει κάθε έννοια ορίου, που ορίζουν ραντεβού με τους “εχθρούς” στους δρόμους, που οι μεν καίνε τους συνδέσμους των δε, που έχουν καλλιεργήσει το μίσος μεταξύ τους, που... που... που...

Ακόμα κι αν ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος ισχυριστεί ότι δεν είχε στόχο να απευθυνθεί σε αυτούς, οφείλει να γνωρίζει ότι αυτός ο κόσμος, η γάγγραινα των ελληνικών γηπέδων, είναι ο πρώτος αποδέκτης κάθε κίνησής του.

Δεν μπορώ να το τεκμηριώσω, αλλά πιστεύω ότι από τους φίλους του Ολυμπιακού που βρέθηκαν στο ΣΕΦ στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, ελάχιστοι, αν όχι κανένας γνώριζε τον διαιτητή Ψαριανό και θυμόταν ότι είχε αγωνιστεί στον περσινό δεύτερο τελικό του πρωταθλήματος, Μήπως θυμάται κανείς ο Ψαριανός ήταν και ο ρέφερι του αγώνα στο Αλεξάνδρειο στον φετινό αγώνα με τον Αρη; Προφανώς κανείς! Κι όμως, στο 39ο λεπτό του αγώνα, εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να βρίζουν εν χορώ τον συγκεκριμένο διαιτητή, στο φινάλε μίας αναμέτρησης που τελείωσε με διαφορά 30 πόντων...

Δεν έχω ιδέα αν ο πρόεδρος του Ολυμπιακού ανέλυσε την κίνησή του πριν προχωρήσει σε αυτή, αν και είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι στόχος του δεν ήταν να προκαλέσει το πλήθος, αλλά να μεταφέρει ένα τελείως προσωπικό ύφος διαμαρτυρίας, που θα μπορούσε να τον τιμά... Αν όμως, δε βρισκόταν στην Ελλάδα... Αν διοικούσε ομάδα οποιασδήποτε άλλης χώρας. Και δυστυχώς, η αμερικανιά του Παναγιώτη Αγγελόπουλου, χάνει το ύφος της και την πρακτική της.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, των γηπέδων όπου πέφτουν βαρελότα, φωτοβολίδες, σκάνε ...βόμβες, τα κεφάλια των παικτών κινδυνεύουν, αδυνατούν να φιλοξενήσουν οπαδούς του αντιπάλου κτλ κτλ κτλ, είναι αυτονόητο ότι δε χωρά χιούμορ κύριε Αγγελόπουλε. Δεν είμαι εγώ αρνητικός απέναντι στην ευφυέστατη κίνησή σας, που θα τη θαυμάζαμε σε κάποια άλλη χώρα, ούτε έχω έλλειψη της αίσθησης του χιούμορ... Είναι απερίσκεπτο κι επικίνδυνο να μη σταθμίζουμε τις συνέπειες και να μην αξιολογούμε σε ποιο περιβάλλον ζούμε και κινούμαστε. Αν ο στόχος είναι η επανάσταση, τότε είμαστε όλοι μαζί...

Παρέα! Ας ξεκινήσουμε... Κι θέλετε επανάσταση, έχετε όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά σας να μας το αποδείξετε... Αν επιδιώκετε (και ξέρω ότι πραγματικά το θέλετε χωρίς να τα έχετε καταφέρει όμως μέχρι τώρα) την επιβολή ενός διαφορετικού ύφους, ανοίγεται μπροστά σας πεδίο λαμπρό να το αποδείξετε...

Αρχής γενομένης από τον τελικό του Κυπέλλου, το ματς όνειδος, των ματς των ημίγυμνων στρατευμένων (και από τις δύο πλευρές βεβαίως). Μην επιτρέψετε αυτός ο αγώνας να ξαναγίνει σε ένα αισχρό τοπίο, όπου η εξέδρα τέμνεται από το πανό της ντροπής... Εγγυηθείτε για την ομαλή διεξαγωγή του με την παρουσία χιλιάδες κόσμου κι από τις δύο πλευρές. Μην πριμοδοτήσετε την αγορά του εισιτηρίου σε όσους δεν μπορούν να το αγοράσουν. Καταδικάστε τα πρωτοσέλιδα που χρησιμοποιούν την ομάδα σας με σεξιστικούς πηχυαίους τίτλους, διότι (είναι δεδομένο πως) δεν ταιριάζουν στην αισθητική σας...

Φροντίστε, ώστε η ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ κατά τη διάρκεια των τελικών, να είναι καυτή και σκληρή, αλλά όχι αντιαθλητική (όπως συμβαίνει συχνά, όχι όμως και πάντα)... Δε θα αναφερθώ στην απόσυρση κάποιων πανό διότι είναι γεγονός ότι αναρτήθηκαν μόνο μία φορά προκάλεσαν αηδία σε ολόκληρο τον κόσμο και δεν εμφανίστηκαν ξανά. Μία ίσον καμία!

Η επανάσταση έχει και τίμημα κι όποιος την ξεκινά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει αυτό το τίμημα. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος και ο Γιώργος είναι ευεργέτες του ελληνικού μπάσκετ (όπως βέβαια και-κυρίως λόγω περισσότερων ετών παρουσίας- η οικογένεια Γιαννακόπουλου). Δεν μπορεί να βρεθεί ούτε ένας που να εκφράσει αμφιβολία για το ήθος και τον καθωσπρεπισμό τους, που ομολογουμένως, περιποιεί τιμή συνολικά στην κοινωνία του αθλητισμού. Από την άλλη πλευρά όμως, το γεγονός αυτό, δεν μπορεί να αποσείει την ευθύνη των πράξεών τους, ή να λειτουργεί συνεχώς απενοχοποιητικά.

Αν θέλει ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, επανάσταση, ορίστε, ας το αποδείξει. Και είμαστε όλοι στο πλευρό του! Αν δεν μπορεί, τότε, δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να κάνει χιούμορ, το οποίο κρίνεται ή θα κριθεί τουλάχιστον ως ατυχές! Οι ευθύνες είναι μπροστά του... Ο τελικός του Κυπέλλου είναι κοντά! Και δεν θα είναι καθόλου χιουμοριστικό, αν διεξαχθεί και πάλι στο ελληνικό με 1200 άτομα, με το πανό στη μέση να χωρίζει τους στρατούς.

Υ.Γ. Οταν ένας από τους δύο ισχυρούς, θα ανακοινώσει επίσημα μετά από κάποιο ματς, ότι ευνοήθηκε και δεν έχει ανάγκη τέτοιας διαιτητικής συμπεριφοράς, τότε αυτομάτως θα αποκτήσει και το δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί... Μέχρι τότε, είναι αστείο να μιλούν διαιτησία, αυτοί (οι μεγάλοι δηλαδή) που έχουν ως μοναδικό στόχο να την ελέγξουν!