Πήρε την πρωτιά, παίρνει και τίτλο;

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Στο τέλος θα βγει και θριαμβευτής ο Παναθηναϊκός...

Η δύναμη της τελευταίας εντύπωσης είναι πάντα μεγάλη, όμως είναι άδικο για τον Ολυμπιακό να σταθεί κάποιος στο τελευταίο πεντάλεπτο και όχι στην απόλυτη κυριαρχία του για 30 λεπτά απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Διότι οι ερυθρόλευκοι ήταν εξαιρετικοί και ανάγκασαν τους πράσινους σε ρόλο κομπάρσου. Ο Ολυμπιακός έπαιξε εξαιρετική άμυνα και μέχρι το 18' ήταν απολαυστικός. Είχε μεν ένα "νεκρό» τετράλεπτο που επέτρεψε στον Παναθηναϊκό να επιστρέψει, αλλά ακολούθησε ακόμα ένα εξαιρετικό διάστημα από πλευράς Ολυμπιακού. Επί της ουσίας, οι ερυθρόλευκοι εγκλώβισαν τον αντίπαλό τους στα 3/4 του αγώνα και έδειξαν ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τον Παναθηναϊκό. Ειδικά αν δεν κάνουν το λάθος στη Ρόδο και χάσουν το πλεονέκτημα έδρας. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε τελειώσει τη δουλειά από την Κυριακή, να είχε "καθαρίσει" την πρωτιά στην κανονική περίοδο από το ΣΕΦ, αλλά ακόμα κι έτσι κρατά την τύχη στα χέρια του. Ο Κολοσσός είναι δυνατός, όμως ο Ολυμπιακός είναι πλέον σε πολύ καλή κατάσταση.

Αν το δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία, είναι και καλό για τους ερυθρόλευκους που δεν νίκησαν με μεγάλη διαφορά. Γιατί ο υπερενθουσιασμός δεν θα έκανε καθόλου καλό. Το κρύο ντους στο τέλος και η... ισοφάριση του Παναθηναϊκού (για μερικά δευτερόλεπτα το ΣΕΦ πάγωσε αφού όλοι πίστεψαν πως ο Μπατίστ ισοφάρισε) υπενθυμίζει στον Ολυμπιακός πως έχει πολλά να μάθει ακόμα για να πάρει το πρωτάθλημα. Κυρίως, να διαχειρίζεται σωστά τις ειδικές συνθήκες στους αγώνες. Οι ερυθρόλευκοι δεν κράτησαν τη μεγάλη διαφορά κι αυτό είναι ίσως ψυχολογικό θέμα, αλλά από εκεί και πέρα, χρειάζεται και καλύτερη διαχείριση της κατάστασης. Τούτη τη φορά το κόστος ήταν μικρό για τον Ολυμπιακό, που απλά έχασε τη διαφορά. Σε άλλες περιπτώσεις, το κακό μπορεί να γίνει μεγαλύτερο.

Αλλά όπως είπαμε, τα θετικά για τον Ολυμπιακό ήταν πολλά περισσότερα. Η μεγαλειώδης εμφάνιση του Βαγγέλη Μάντζαρη στην άμυνα απέναντι στον Δημήτρη Διαμαντίδη, συνδυάστηκε και με εξαιρετική επιθετική παρουσία. Οι 22χρονοι του Ολυμπιακού δεν είναι απλοί κομπάρσοι πλέον, είναι και πρωταγωνιστές. Ο Μάντζαρης πήρε τη σκυτάλη από τον Σλούκα και τον Παπανικολάου και αναδείχθηκε MVP. Ομως πάνω απ' όλα, το ελληνικό μπάσκετ κερδίζει παίκτες για το μέλλον.

Πάμε παρακάτω. Ο Ντόρσεϊ ήταν ο έτερος πολύτιμος του Ολυμπιακού. Η παρουσία του έχει βελτιώσει σε τεράστιο βαθμό την άμυνα των ερυθρολεύκων, επί της ουσίας κάνει τη διαφορά από την ημέρα που αποκτήθηκε. Και ο Λο έδωσε λύσεις απέναντι στον Παναθηναϊκό, μαζί με τον Πρίντεζη και τον Σπανούλη του πρώτου ημιχρόνου ήταν οι καλύτεροι. Προσθέστε και τον Κέσελ, βέβαια, που δεν έκανε κάτι τρομερό, αλλά τουλάχιστον έκανε αισθητή την παρουσία του, αλλά και τον Σλούκα, που δεν ήταν καλός, αλλά έβαλε 4/4 βολές όταν το χρειαζόταν πάρα πολύ η ομάδα του. Όταν η μπάλα έκαιγε.

Το συμπέρασμα που προέκυψε είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει πολλές πιθανότητες να πάρει το πρωτάθλημα, γιατί παίζει άμυνα για σεμινάριο και μπορεί να "κλειδώσει" τον Παναθηναϊκό. Όσο για τους πράσινους; Έχουν την ψυχολογία με το μέρος τους κι αυτό φάνηκε στο τελευταίο δεκάλεπτο. Επίσης, ο Ομπράντοβιτς έχει τον τρόπο να ανακατεύει τόσο πολύ την τράπουλα, που ακόμα και στην κακή του μέρα, ο Παναθηναϊκός βρίσκει λύσεις. Έβαλε 4αρι τον Περπέρογλου, έστειλε επίτηδες τον Χάινς στις βολές. Ομως αυτά είναι τρικ όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Οπως έγινε στο ΣΕΦ. Το ότι ο Παναθηναϊκός πήγε να κλέψει το παιχνίδι στο Φάληρο στην κακή του μέρα έχει να κάνει και με την ψυχολογία και με την εμπειρία των πράσινων από τέτοιες καταστάσεις. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να είναι και ευχαριστημένος. Γιατί έχασε το ματς που ουσιαστικά έκρινε την πρωτιά στην κανονική περίοδο και όπως όλα δείχνουν, ο τίτλος θα κριθεί στην έδρα του Ολυμπιακού!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Η άμυνα, η ατολμία και ο Ντόρσεϊ!

Τα συμπεράσματα από ένα παιχνίδι που κύλησε με πολύ ιδιαίτερο (για να μην πω παρά φύσιν) τρόπο δεν είναι απλό να εξαχθούν... Είναι όμως, πολύ απλό να αναφέρουμε τι έγινε στα τρία πρώτα δεκάλεπτα... Πόσο μεγάλη σημασία έχει όμως; Σε αυτό το ερώτημα απάντηση θα πάρουμε, αρχικά, λίαν συντόμως, τον Μάρτιο, στον τελικό του Κυπέλλου και κατόπιν στον τελικό των πλέι οφ. Εκεί όπου θα κριθούν τα πάντα. Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε, κουβέντα για διαιτησία δεν έχω την παραμικρή διάθεση να κάνω. Οχι γιατί αρνούμαι, αλλά γιατί θεωρώ ότι παρότι έγιναν λάθη, ήταν μία από τις καλύτερες που έχουν γίνει ποτέ σε ντέρμπι. Με λάθη μεν, αλλά χωρίς την παραμικρή διάθεση να ευνοηθεί κάποια από τις δύο ομάδες. Και όλα τα υπόλοιπα, απλά, προσωπικά δεν τα συζητώ... Σε ένα παιχνίδι, για την ίδια φάση, κάθε φίλος, οπαδός, προπονητής, παίκτης ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΟΜΑΔΩΝ μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι παράβαση υπέρ του καταπώς τον βολεύει. Μα για κάθε φάση. Οπότε εξετάζω το σύνολο κι αυτό είναι δικαιώνει αποφασιστικά τους διαιτητές. Τα υπόλοιπα είναι για τους ...λογιστές. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξυδο.

Επί 30 λεπτά στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Κι επειδή αν με αφήσετε μπορώ να γράφω με τις ώρες, θα ακολουθήσω την πιο σύντομη διαδρομή των bullets...

Εχουμε και λέμε λοιπόν...

• Επί 30 λεπτά, ο Ολυμπιακός κερδίζει, διότι έχει μεγάλη φρεσκάδα, (πολύ) υψηλότερο κίνητρο και πιο ισορροπημένη επίθεση, τη στιγμή που η άμυνά του είναι το μεγάλο όπλο...

• Μέχρι τότε και παρά την προσωρινή “επανάστασή του” ο Παναθηναϊκός είναι πολύ κακός, όχι γιατί βρίσκεται σε κακή ημέρα, αλλά γιατί ο Ολυμπιακός δεν του επιτρέπει να είναι καλός...

• Η διαφορά ξεφεύγει πολύ γρήγορα για του γηπεδούχους, δεδομένου ότι οι πράσινοι έχουν εκνευρισμό και ατολμία με αποτέλεσμα ελάχιστες επιθέσεις να γίνουν σωστά

• Κορυφαίος παίκτης του γηπέδου μέχρι είναι το σημείο είναι ο άνθρωπος για τον οποίο έχω γράψει κατά καιρούς ότι θυμίζει ένα Αμερικάνο Γλυνιαδάκη, ο Τζόι Ντόρσεϊ... Είναι ο άνθρωπος που ουσιαστικά βγάζει εκτός αγώνα τον Δημήτρη Διαμαντίδη

• Θα μου επιτρέψετε, αλλά η άμυνα του Μάντζαρη στο πρόσωπο του Διαμαντίδη ήταν καλή, αλλά όχι τίποτα σπουδαίο... Ο Ντόρσεϊ με τις καλύψεις που κάνει στους χώρους, με τις βοήθειες που δίνει κόβει τον αέρα του Μήτσου που προσπαθεί να πλησιάσει στο καλάθι του Ολυμπιακού σε πολλές περιπτώσεις, αλλά μόνο και μόνο στην όψη του Αμερικάνου διακατέχεται από ατολμία. Ο Μάντζαρης παίζει κι αυτός το ρόλο του, διότι είναι συνεχώς στο πρόσωπο του Μήτσου και δεν του επιτρέπει να τον περάσει εύκολα.

• Ο Ολυμπιακός με τον Ντόρσεϊ και την άμυνά του (ένα βασικό στοιχείο θα αναλύσουμε αργότερα) ουσιαστικά αδρανοποιεί το inside game του Παναθηναϊκού και τον εξοβελίζει προς την περιφέρεια, εκεί όμως, που αδυνατεί να βρει λύσεις...

• Με τον Διαμαντίδη να μην βρίσκει ανοιχτούς διαδρόμους, η συνοχή στο επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού έχει χαθεί, τα 24'' σπαταλώνται εύκολα και η περίφημη κυκλοφορία της μπάλας που συνήθως κάνουν οι πράσινοι, όχι μόνο δεν στερείται παντελώς δημιουργίας, αλλά δεν μπορεί να εμφανίσει έστω κι έναν παίκτη ανοιχτό για ένα ξεμαρκάριστο (έστω και) μακρινό σουτ...

• Και για να τελειώνουμε με την άμυνα, ο Ντούντα ακολουθώντας τη συνηθισμένη (από πέρσι) τακτική του, αντιμετωπίζει τα πικ εν ρολ των πράσινων με έναν έντονα ριζοσπαστικό τρόπο. Δίχως αλλαγές, δίχως δυναμικά hedge out παρά μόνο με κάποια γοργά help and recover (στιγμιαίες βοήθειες δηλαδή του ψηλού προς τον παίκτη που έχει τη μπάλα, μέχρι να επανέλθει ο κοντός συμπαίκτης στο μαρκάρισμα έπειτα από το σκριν)... Κάτι που σημαίνει, ότι ο Ολυμπιακός μείωσε στο ελάχιστο τις περιστροφές του, άρα και την πιθανότητα του Παναθηναϊκού να βρει ξεμαρκάριστο παίκτη στην εξέλιξη της επίθεσης.

• Οι πράσινοι έχουν εμφανές έλλειμμα συγκέντρωσης που απεικονίζεται από το γεγονός πως στους 4 από τους 6 πόντους του ο Ντόρσει ξεχύνεται στον αιφνιδιασμό με πρώτο παίκτη στην άμυνα τον ...Μάικ Μπατίστ, αυτό που θεωρητικά έπρεπε να διεκδικεί το επιθετικό ριμπάουντ.

• Οι πράσινοι επιτυγχάνουν να περιορίσουν τον Σπανούλη, αλλά δέχονται κρίσιμους πόντους από 4 παίκτες που μέχρι τουλάχιστον δεν βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, τον Πρίντεζη, τον Κέσελ, τον Λο (ήταν πολυ σοβαρός και μετρημένος, κάνοντας πολύ θετική εντύπωση) και βέβαια τον πολυτιμότερο παίκτη του αγώνα τον Βαγγέλη Μάντζαρη. Θα έλεγα πάντως, ότι στα τρίποντα του Μάντζαρη και του Πρίντεζη δε διέκρινα κάποιο τρανταχτό αμυντικό λάθος.

• Παρότι οι πράσινοι στερούνται του λόου ποστ παιχνιδιού, ο Βουγιούκας παίζει στο πρώτο ημίχρονο μόλις 2.5 λεπτά διάστημα στο οποίο προλαβαίνει να σημειώσει 3 πόντους, για να επιστρέψει στην τέταρτη περίοδο.

Απαραίτητη σημείωση: Ο Ολυμπιακός παίζει εξαιρετικά στην άμυνα μέχρι το 30΄ επιτρέποντας στον αντίπαλο μόλις 42 πόντους, τη στιγμή που ο ίδιος πετυχαίνει 61!!! Οφείλουμε πάντως να σημειώσουμε ότι μέχρι τότε, ό,τι κι αν επιχειρήσουν οι γηπεδούχοι τους βγαίνει! Και έχουν ευστοχήσει σε σουτ, στα οποία είναι πολύ πιθανό την επόμενη φορά να αστοχήσουν.

Για να φτάσουμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, τότε που συμβαίνει η πλήρης ανατροπής, με τον Ολυμπιακό να γλιτώνει για δεύτερη φορά τη σφαλιάρα (μετά το ματς με την Εφές όταν και προηγήθηκε 12 πόντους μόλις δύο λεπτό πριν το φινάλε)

• Η άμυνα των ερυθρόλευκων χαλαρώνει επικίνδυνα... Κι αν για κάποιο διάστημα είναι λογικό, η διάρκεια είναι ανεπίτρεπτη. Στο χρόνο που χρειάστηκε για την ανατροπή, ο Παναθηναϊκός δέχεται λύσεις από την περιφέρεια, κατά βάση όμως, φορτώνει με παιχνίδι τον Βουγιούκα και πλησιάζει ολοένα και περισσότερο κοντά στο καλάθι, αν και μέχρι το 30' η ρακέτα των γηπεδούχων έμοιαζε με ...διακεκαυμένη ζώνη για τους πράσινους.

• Στην επίθεση του Ολυμπιακού, η καλύτερη άμυνα που παίζει ο Παναθηναϊκός σε συνδυασμό με τη γενικότερη χαλαρότητα και την αστοχία στις βολές δίνει το περιθώριο στον Παναθηναϊκό να γυρίσει το ματς.

• Ο Περπέρογλου σε θέση “4” αναστατώνει το παιχνίδι του Ολυμπιακού που αδυνατεί να τον σταματήσει...

• Κι εκεί έρχεται να προστεθεί το ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ του Ντούσαν Ιβκοβιτς...

• Ορθότατα, βλέποντας τον Παναθηναϊκό να πιέζει, αποσύρει τον Ντόρσεϊ και βάζει στη θέση του τον Χάινς, που έχει την ικανότητα να κουβαλήσει τη μπάλα, αν χρειαστεί... Παράλληλα όμως, είναι και ο χειρότερος παίκτης της πεντάδας στις βολές. Σε δύο συνεχόμενες φάσεις, η πρώτη πάσα μετά την επαναφορά πάει στα χέρια του Χάινς... Απίστευτο! Τραγικό! Ενα παιδαριώδες λάθος για κάθε ομάδα που θέλει να λέει ότι διεκδικεί τίτλους και είναι μεγάλη. Μία στις τέσσερις από τον Αμερικάνο και 0/2 από τον Σπανούλη, κανά δυο άστοχες επιθέσεις και να πως γυρίζει το ματς...

Επί της ουσίας, τώρα... Ο Ολυμπιακός νίκησε δικαιότατα και πλέον είναι πολύ πιθανό να απολαύσει του πλεονεκτήματος έδρας στους τελικούς. Εκεί όπου τα πάντα όμως, θα είναι ανοιχτά... Είναι δεδομένο ότι και οι δύο έδρες μπορούν να σπάσουν. Και τελικώς θα επικρατήσει η ομάδα που θα έχει περισσότερη υπομονή και θέληση...

Υ.Γ. Ο Ομπράντοβιτς είναι ο μεγαλύτερος, ο κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών! Για χιλιάδες λόγους που δε χρειάζεται να αναλύσουμε. Η μεγάλη απόφασή του στο ματς του ΣΕΦ, αφορά στο γεγονός ότι επιλέγει να στείλει τον Ολυμπιακό στις βολές από πολύ νωρίς. Πέραν τούτου, δεν έχει παρά ελάχιστη συμμετοχή στο γεγονός ότι ο Χάινς ήταν ο αποδέκτης της πρώτης πάσας. Στο μπάσκετ, είναι σχεδόν αδύνατον για μία ομάδα να σημαδέψει τον παίκτη που θέλει να εκτελέσει βολές. Πολύ απλά γιατί ο Χάινς, θα πήγαινε στις βολές μόνο αν δεχόταν την μπάλα στα χέρια του από την επαναφορά. Στην πραγματικότητα αν δεν την έπαιρνε ουδείς άλλος από τους περιφερειακούς και έπρεπε να καταλήξει στα χέρια του Χάινς. Πράγματι, ο Ομπράντοβιτς πίεσε με διπλό άνθρωπο τον Σπανούλη στην επαναφορά, στερώντας την πάσα σε αυτόν. Πράγματι, οι ερυθρόλευκοι έπεσαν στην παγίδα που έστησε με τον Μπατίστ να αφήνει ξεκάθαρα ελεύθερο τον Χάινς να πάρει τη μπάλα. Αλλά αυτή η τακτική, έχει αποτέλεσμα ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ στην περίπτωση που ο αντίπαλος είναι ανέτοιμος, άπειρος, απροετοίμαστος και ολίγον αφελής. Οπως ήταν ο Ολυμπιακός στα τελευταία δευτερόλεπτα. Είναι απαράδεκτο για μία ομάδα να μην μπορεί να βάλει τη μπάλα στο παρκέ και σε έναν από τους παίκτες που η ίδια επιθυμεί. Κι όχι βέβαια στον Χάινς, τον χειρότερο παίκτη της στις βολές. Τρόποι υπάρχουν χιλιάδες, Κυριολεκτικά όμως... Που εμφανίζονται ακόμα και στα εφηβικά πρωταθλήματα. Αλλωστε, για θυμηθείτε, πόσες δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες φορές έχει δει την ομάδα σας να χάνει, επειδή η μπάλα πήγαινε συνεχώς σε παίκτες με ιδιαίτερη ικανότητα στις βολές. Και πλην του αγώνα στο ΣΕΦ, πόσες φορές έχετε συναντήσει μία ομάδα να κερδίζει επειδή σημάδεψε (όπως λένε) τον παίκτη που ήθελε να στείλει στις βολές. Ελάτε, ας είμαστε σοβαροί. Ο Ζοτς είναι μυθικός κόουτς, ο κορυφαίους στην ιστορία, αλλά μην του πιστώνουμε ως εφεύρημά του ακόμα και τα παιδικά λάθη των αντιπάλων... Δεν το έχει ανάγκη. Εκτός κι αν δε θέλουμε να ασκήσουμε κριτική στην ανορθογραφία του Ντούντα...