O Παναθηναϊκός έκανε παρέλαση στην Πόλη! Ο Θανάσης Ασπρούλιας και ο Σπύρος Καβαλιεράτος από το πρίσμα του ο καθένας αναφέρεται σε αυτό που διδάσκουμε στους Τούρκους, αλλά και σε αυτό που (δυστυχώς) μας δίδαξαν αυτοί!

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Μάθε μπαλίτσα από τους Ελληνες

Καλά κάνουν και θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στο μπάσκετ οι Τούρκοι, αλλά σε κάθε ευκαιρία μαθαίνουν... μπαλίτσα από τους Ελληνες, που θα έλεγε με το δικό του τρόπο και ο Νίκος Αλέφαντος.
Αυτό που έπαθαν οι Τούρκοι τούτο το διήμερο θα το θυμούνται καιρό. Πήγε η πλούσια και πολυδιαφημισμένη Εφές στο ΣΕΦ και έφυγε με 18 πόντους στο κεφάλι. Επαιξε η Φενέρ στο νέο της παλάτι κόντρα στον Παναθηναϊκό και... έφαγε 21 πόντους. Κι αυτό δίχως να πατήσουν το γκάζι οι πράσινοι. Μετά το 15', έπαιζαν στο ρελαντί.

Εντάξει, στην πρώτη φάση έχασε ο Ολυμπιακός από την Φενέρ, την προηγούμενη εβδομάδα ηττήθηκε και από την Γαλατά. Αλλά και πάλι το σκορ γράφει 3-2 υπέρ των ελληνικών ομάδων και ακολουθούν άλλες τρεις αναμετρήσεις, οι δύο εντός Ελλάδας. Αν, δηλαδή, δεν είχαν γίνει οι περικοπές στα μέρη μας και δεν ήταν στα καλύτερά τους οι Τούρκοι, πόσο θα ήταν το σκορ;

Ομως η γνώση δεν αγοράζετε και η παράδοση που έχει η Ελλάδα στο μπάσκετ είναι τεράστια. Από το 1987 και μετά, η χώρα μας πρωταγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα και ακόμα και στις εθνικές ομάδες, οι Τούρκοι τα καταφέρνουν μόνο εντός έδρας
Ετσι όπως οδηγείται το πράγμα, με το ζόρι μια ομάδα θα έχει η Τουρκία στους "8". Η Φενέρ μάλλον δεν την έχει την Ουνίξ Καζάν, Εφές και Γαλατά δεν γίνεται να προκριθούν μαζί. Αφήστε που αν ο Ολυμπιακός κάνει το διπλό την επόμενη εβδομάδα, είναι πολύ πιθανό να μείνει δίχως εκπρόσωπο στους "8" η Τουρκία.

Θυμίζουμε απλά ότι οι γείτονες έχουν ρίξει του κόσμου τα λεφτά φέτος, έχουν φτιάξει υπερσύγχρονα γήπεδα, είναι χορηγοί της Ευρωλίγκα, διοργανώνουν το φάιναλ φορ.Είναι κροίσοι μπροστά στην ελληνική κρίση, αλλά και πάλι ζορίζονται.

Τι φταίει; Κατ' αρχάς όλα ξεκινούν από τους προπονητές. Ο Σαρίτσα στην Εφές είναι μαθητευόμενος μάγος, ο Σπάχια στην Φενέρ είναι απλά... μάγος (εδώ και χρόνια προσπαθεί να μάθει) και μόνο ο Μαχμουτί έχει δείξει καλά στοιχεία. Βέβαια δεν έκανε την καριέρα που πολλοί περίμεναν, την προηγούμενη εβδομάδα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να χάσει, αλλά σε σχέση με τους άλλους δύο είναι μπροστά.

Γι αυτό και η Γαλατά έχει εικόνα ομάδας, κάτι που δεν έχουν Εφές και Φενέρ. Ο Ομπράντοβιτς και ο Ιβκοβιτς κάνουν πάρτι με όλους αυτούς, ακόμα και στην κακή τους μέρα...
Πέραν τούτου, οι Τούρκοι παίκτες είναι χαμηλού επιπέδου. Ο Τουνσερί, ο Ονάν, ο Αρσλάν και τόσοι άλλοι, δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Την ίδια στιγμή, ο Παναθηναϊκός έχει τον Διαμαντίδη, τον Καλάθη και τόσους άλλους Ελληνες, ο Ολυμπιακός τον Σπανούλη και την παρέα του. Αν υπήρχαν και τα λεφτά του παρελθόντος ώστε να έρθουν καλύτεροι ξένοι, οι Τούρκοι δεν θα είχαν καμία τύχη.

Κι όσο κι αν προσπαθούν οι γείτονες να μας ξεπεράσουν, θα χρειαστεί κόπος και κυρίως τρόπος. Ειδικά τον τρόπο δεν τον έχουν, έστω κι αν τα λεφτά έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν στα μέρη μας. Κι αν για λίγο καταφέρουν να ισορροπήσουν την κατάσταση, είναι θέμα χρόνου να αλλάξει και πάλι το σκηνικό. Το μπάσκετ ήταν και είναι το άθλημα του Ελληνα, οι δίπλα το μαθαίνουν και το ξεχνούν ανά δεκαετίες. Κυρίως γιατί δεν έχουν μάθει πώς να κτίζουν σωστές ομάδες. Τα λεφτά δεν είναι το παν...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

...του αθλητισμού και του πολιτισμού!

Λίγες ώρες μετά την παρέλαση που έστησε ο Παναθηναϊκός στο “διαστημικό” νέο γήπεδο της Φενέρμπαχτσέ, δύο εικόνες εναλλάσσονται ακόμα στο μυαλό, ολοζώντανες και πανέμορφες... Η μία προκαλεί θαυμασμό... Η άλλη (και) μελαγχολία!

Για το μπασκετάκι που μαθαίνουν οι Τούρκοι από τους άρχοντες τα έγραψε ο Καβαλιεράτος... Κι έχει απόλυτο δίκιο. Ηταν, πράγματι, εξαιρετική η εικόνα του Παναθηναϊκού, σε ένα ματς που είχε και τον χαρακτήρα τελικού...

Αν έχανε, τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για την πορεία του στην Ευρωλίγκα. Εχοντας στο μυαλό τη νίκη (που επιμένω ότι δε συνδυάστηκε με κάποια πολύ σπουδαία εμφάνιση) επί της Αρμάνι, την μετέπειτα ήττα από την Ούνικς στο ΟΑΚΑ και την πολύ καλή παρουσία του στην Πόλη, τείνω να πιστέψω ότι ο Παναθηναϊκός έχει μετατραπεί σε μία ομάδα, που μαθαίνει να ανασαίνει τη στιγμή που της κόβεται η ανάσα. Στάζουν αδρεναλίνη τα κορμιά όταν βρίσκονται με την πλάτη καρφωμένη στον τοίχο. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Πέρσι τα έκανε μαντάρα με την Λιέτουβος, αλλά στη συνέχεια “βούλιαξε” τον καταλανικό Τιτανικό λίγο πριν φτάσει στο προορισμό του. Στο πρωτάθλημα συχνά πυκνά τα τελευταία χρόνια, στερείται το πλεονεκτήματος έδρας, αλλά στη συνέχεια πάει και παίρνει τον τίτλο. Φέτος, χάνει από την Ούνικς, αλλά κερδίζει δύο φορές εκτός έδρας, το Μιλάνο και τη Φενέρ.

Είναι κι αυτό όμως, δείγμα του χαρακτήρα μίας ομάδας, που γνωρίζει πως να ανταπεξέλθει στη δυσκολία και κυρίως πως θα τη διαχειριστεί.

Απέναντι στη Φενέρ, που είναι βέβαια σε πολύ κακή κατάσταση, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το μπάχαλο που επικρατεί στο Μιλάνο, ο Παναθηναϊκός ήταν τόσο καλός όσο και το χειρουργικό νυστέρι στα χέρια του κορυφαίου καρδιοχειρούργου όλων των εποχών.

Ο προσανατολισμός του ήταν ιδανικός, περιόρισε τη δημιουργία της Εφές, βγάζοντας ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού τον Τζέρελς και τον Πρέλντζιτς, ο Μπογκντάνοβιτς τα είδε όλα κωλυόμενα με την άμυνα του Καϊμακόγλου κι όταν χρειάστηκε, η ζώνη έβαλε επιπλέον μπελάδες στον Σπάχια που δεν ήξερε από τον έβρισκαν τα πυρά τα οποία εξαπέλυε κάθε λίγο και λιγάκι ο Ομπράντοβιτς.

Και στην επίθεση, οι πράσινοι κατέρριψαν (έστω και για ένα βράδυ) το μύθο που αναφέρει ότι το απλό είναι και το πιο δύσκολο. Ο Παναθηναϊκός έκανε το απλό ...εύκολο: Σημάδεψε τον Μπατίστ όταν έπρεπε, χτύπησε μέσα στη ρακέτα και ψηλούς και περιφερειακούς (που πόσταραν τους αντιπάλους) και όταν μετά από ώρα οι Τούρκοι προσπαθούσαν να αντιδράσουν, η κυκλοφορία της μπάλας, που περνούσε από όλα τα χέρια στο Passing game τους έκοβε τα πόδια. Τα σουτ βρήκαν στόχο και αντίο ζωή για τους παίκτες της Φενέρ.

Πλέον ο Παναθηναϊκός στα μαθηματικά του ορίζει την τύχη του μέσα από έναν συγκεκριμένο τύπο: 1+3=(F)4... H μία νίκη επί της Καζάν στη Ρωσία (θεωρώ δεδομένο ότι δε θα αυτοκτονήσει χάνοντας από Φενέρ ή Αρμάνι στην Αθήνα) που πιθανότατα θα του χαρίσει την πρώτη θέση (αν είναι και με διαφορά 7 πόντων ακόμα καλύτερα) συν τις τρεις που πρέπει να κάνει στην προημιτελική φάση, τον οδηγούν και πάλι στην Πόλη... Για το Φάιναλ Φορ πια!

Υπήρχε όμως στην Τουρκία και μία εικόνα που μας προκάλεσε μελαγχολία.

Στην (περίφημη πλέον) εκπομπή της Πόπης Τσαπανίδου με καλεσμένο τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, που αναγνωρίζεται ως ένας από τους ποιητές που απενοχοποίησαν τις βρισιές σε πνευματικά συγγράμματα, η παρουσιάστρια διάβασε ένα απόσπασμα του έργου του, που κατέληγε (αναφερόμενος στις εφημερίδες) αναφέροντας... “Δεξιές αριστερές κεντρώες, όλες το ίδιο σκατό!!!”.

• “Το ίδιο σκατό! Να μάθετε να τα λέτε καθαρά χωρίς να φοβάστε” απάντησε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, με αυτό τον κυνικό, που αγγίζει τα όρια του σιχαμένου, ύφος, το οποίο όμως, είναι ειλικρινές και ανεπιτήδευτο.

Ετσι, λοιπόν, θα ακολουθήσω πιστά τη συμβουλή του... Στις λέξεις δεν υπάρχουν ταμπού, ούτε κόκκινες γραμμές. Και δυστυχώς, αυτό που συνέβη, στα Σάλα της Ούλκερ Αρένα, ήταν η απόλυτη και η πιο θορυβώδης κατραπακιά που έχουμε δεχθεί ως (αθλητικό) έθνος τα τελευταία χρόνια.

Οι “απολίτιστοι”, οι μεσανατολίτες και ... “τριτοκοσμικοί” (όπως αρέσει σε πολλούς να τους αποκαλούν, έχοντας βεβαίως επιχειρήματα) Τούρκοι, δίδαξαν στους καμπόσους, τους Ευρωπαίους Ελληνάρες, πολιτισμό. Είτε το θέλουμε, είτε όχι! Είναι η απόλυτη πραγματικότητα.

Τη στιγμή που ο αγώνας τελείωνε, ένας ανόητος Τούρκος εκτόξευσε προς το μέρος των παικτών του Παναθηναϊκού ένα βαρελότο. Η αντίδραση των υπόλοιπων 14 χιλιάδων θεατών, που πανηγύριζαν τις προηγούμενες δύο ώρες κάθε καλάθι της ομάδας του, που κράδαιναν τουρκικές σημαίες, που αποδοκίμαζαν κάθε επίθεση των πράσινων, ήταν σοκαριστική.

Σαν να διευθύνονται από ένα μαέστρο αθλητικής συμπεριφοράς, σηκώθηκαν όλοι, μα όλοι, αποδοκιμάζοντας και ξεφτιλίζοντας τον ανόητο που επιχείρησε να χαλάσει την ατμόσφαιρα.

Λυπάμαι κύριοι, αλλά είναι αλήθεια! Οι Τούρκοι μας δίδαξαν πολιτισμό, έστω κι αν δεν καταφέρουν ποτέ να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Μας δίδαξαν ήθος και αθλητική συμπεριφορά, που εμείς ως Ελληνες, σε οποιοδήποτε επίπεδο, δεν είχαμε, ούτε πρόκειται να έχουμε. Ας κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέπτη. Δε μπορεί, κάποια στιγμή θα μας κάνει καλό!

Υ.Γ. Τις επόμενες ημέρες, στην Τουρκία, μπορεί να ξεσπάσουν επεισόδια, σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο να κυνηγούν διαιτητές και να σαπίσουν στο ξύλο παίκτες. Ο,τι κι αν γίνει όμως, η εικόνα της Πέμπτης με το σύνολο των οπαδών να σηκώνονται και να αποδοκιμάζουν τον χαζό που πέταξε το βαρελότο, δε μπορεί να παραγραφεί.

Εστω κι αν έγινε για μία και μοναδική φορά. Και μάλιστα μετά από ήττα. Οταν φτάσουμε κι εμείς σε αυτό το επίπεδο, το επίπεδο της... “μίας φοράς” θα μπορούμε να συζητήσουμε σε διαφορετικό επίπεδο.