Μια βασίλισσα με παντούφλες

Για να προκριθεί ο Παναθηναϊκός στο φάιναλ φορ, θα πρέπει να αποκλείσει πρώτα την Μπαρτσελόνα χωρίς πλεονέκτημα έδρας. Τετέλεσται; Ε, όχι δα.

Ο μνηστήρας του θρόνου θα πρέπει πρώτα να εξοστρακίσει τη βασίλισσα για να της πάρει το σκήπτρο. Πιο εύκολα τη γδύνεις την άνασσα αν την πιάσεις με το νυχτικό, παρά σημαιοστολισμένη την ώρα του τελετουργικού. Καλύτερα λοιπόν στα προημιτελικά παρά στο φάιναλ φορ.

Αυτό, τουλάχιστον, λέει η θεωρία. Στα χαρτιά όλα μοιάζουν απλά, αλλά στο παρκέ γυμνός εμφανίστηκε ο ίδιος ο Παναθηναϊκός. Η οικτρή απόδοσή του στον αγώνα με τη Λιέτουβος Ρίτας στην Αθήνα και η αδυναμία του να καλύψει την πιθανότητα ισοβαθμίας με την Κάχα Λαμποράλ ισοδυναμούν με διπλό χαρακίρι.

«Το γήπεδο δεν λέει ψέματα», ισχυρίζονται οι Ιταλοί. Πώς λέγεται άραγε αυτή η φράση στα καταλανικά;

Ο Παναθηναϊκός καλείται να κατατροπώσει την Μπαρτσελόνα όχι μία φορά, αλλά τρεις, μέσα σ' ένα καυτό 15νθήμερο. Ακόμα και αν καταφέρει να αλώσει το «Παλάου Μπλαουγκράνα» στις 22 ή στις 24 Μαρτίου, θα πρέπει να επιβεβαιώσει την ανωτερότητά του με διπλή σφραγίδα στο ΟΑΚΑ, όπου τον νίκησαν ήδη φέτος η Βαλένθια, η Λιέτουβος και ο Ολυμπιακός.

Θα κυκλοφορεί δεκαπέντε μέρες με τις πιτζάμες και με τις παντούφλες, κοτζάμ βασίλισσα; Αν την έβρισκε στο φάιναλ φορ ο Παναθηναϊκός, θα έπαιζε τουλάχιστον τη ζαριά του μία κι έξω, σε 40 λεπτά. Ίσως χρειαστεί να επιχειρήσει αυτό το μεγάλο κόλπο ο Ολυμπιακός, στον ημιτελικό της Παρασκευής 6 Μαΐου, αρκεί να ξεφορτωθεί πρώτα την επικίνδυνη Σιένα. Είναι ισχυρό φαβορί απέναντι στους Ιταλούς, αλλά θα πρέπει να αποδειχθεί ικανός στο γιγαντιαίο σλάλομ. Ο δρόμος του θα έχει πολλές λακκούβες.

Στο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αρέσουν οι προκλήσεις. Στη Βαρκελώνη νιώθει σαν να βρίσκεται στο σπίτι του, παρά τις βαριές ήττες που υπέστη τα τελευταία χρόνια ως προπονητής του «τριφυλλιού». Όχι, δεν ήθελε ο Παναθηναϊκός την Μπαρτσελόνα. Ούτε όμως η Μπαρτσελόνα ήθελε τον Παναθηναϊκό.

Οι προημιτελικοί με την Μπάρτσα αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της καριέρας του Ομπράντοβιτς, αφού ο φετινός Παναθηναϊκός του είναι ένας Παναθηναϊκός πολύ διαφορετικός από τον πρωταθλητή Ευρώπης του 2009 και από την κάπως σκουριασμένη ομάδα του 2010. Όχι απαραίτητα καλύτερος, αλλά διαφορετικός.

Ο Σέρβος προσπάθησε να φτιάξει μια ομάδα καμωμένη για τον 21ο αιώνα, με γρήγορους, ψηλούς, αθλητικούς γκαρντ και ψηλούς ικανούς να κάνουν σωστά όλες τις δουλειές. Στην πραγματικότητα, επιχείρησε να χτίσει έναν Παναθηναϊκό στο πρότυπο της περυσινής Μπαρτσελόνα, ικανό να την κοιτάξει στα μάτια και να τη νικήσει με τα ίδια της τα όπλα. Είπαμε, στα χαρτιά όλα μοιάζουν εύκολα.

Το πείραμά του είναι ακόμη «work in progress» όπως θα έλεγαν στην πατρίδα του κουρασμένου Μπατίστ, ένα έργο ημιτελές. Θα λάβει την ολοκληρωμένη του μορφή όταν και αν προσθέσουν τη σφραγίδα τους παίκτες-κλειδιά όπως ο Σάτο, ο Τέπιτς, ο Μάριτς και ίσως ο Καϊμακόγλου.

Προς το παρόν, το αποτέλεσμα απογοητεύει, μολονότι οι σκόρπιες εκλάμψεις γοητεύουν. Ο Παναθηναϊκός του 2010-11 υστερεί σε δημιουργία και γίνεται προβλέψιμος, αφού είναι αδύνατο να κλωνοποιηθεί ο Διαμαντίδης.

Επίσης, έχει μείνει δίχως σημείο αναφοράς μέσα στις ρακέτες, αφού ο Βουγιούκας δεν είναι Μάριτς και άλλωστε ο Μάριτς δεν είναι Πέκοβιτς. Ακόμα και αν επιστρέψει έγκαιρα ο Αυστραλός, που δεν το πολυβλέπω, η πεντάδα των Πέροβιτς, Βάθκεθ, Εντόνγκ, Λόρμπεκ, Μόρις δίνει στη Μπαρτσελόνα προβάδισμα στις μάχες των αιθέρων.

Ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί τεράστια αποθέματα ενέργειας για να αντέξει, αλλά και πληθωρικό παιχνίδι από τους περιφερειακούς για να ανοίξει την αντίπαλη άμυνα και να ξεχαρβαλώσει τους αυτοματισμούς των Ισπανών. Μπορεί να το κάνει; Ασφαλώς. Μπορεί να το κάνει τρεις φορές σε πέντε αγώνες; Χμμμμ...

Αντί υστερόγραφου, η γνωστή παράκληση: λυπηθείτε τα ματάκια μας, όχι άλλα γκρίκλις! Ε-λ-ε-ο-ς!