Ο Καζάζης «πάτησε νάρκη»

Όπως θα έχετε διαβάσει, στο 99,9% των παραιτήσεων των προπονητών, τα δημοσιογραφικά κείμενα αρχίζουν με τη φράση «αποτελεί παρελθόν...». Μόνο που για την περίπτωση του Στέλιου Καζάζη «είναι όλο το παρελθόν» της ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού, που εδώ και πολύ καιρό μετράει αντίστροφα...

Όσο και καλές προθέσεις να έχει η εκάστοτε διοίκηση, όταν η ομάδα χάσει τα στεγάνα της και τις αξίες της δεν έχει και λόγο ύπαρξης.

Ο Καζάζης θα έπρεπε να παραιτηθεί γιατί το καλοκαίρι του 2010 δεν έκανε τις αλλαγές που έπρεπε και γιατί εμπιστεύτηκε τους παίκτες που σήμερα τόλμησαν να τον αμφισβητήσουν και μάλιστα ευθέως. Όπως λέει και ο λαός «ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος». Όταν η προσωπική φιλοδοξία και η ματαιοδοξία βάζουν χαλινάρι στο αγωνιστικό φιλότιμο, το ρολόι του χρόνου σταματάει και τα πάντα καταρρέουν.

Η τσίπα έχει χαθεί προ πολλού και μετά την άδεια Γλυφάδα, μετά την απαξίωση και τον ευτελισμό μιας ομάδας που ήταν σύμβολο για τον σύλλογο και το ελληνικό βόλεϊ, ήρθε και το τσαλάκωμα της σημαίας της.

Όπως αποδεικνύεται, ο λόγος κάποιων είναι πάντα πιο ισχυρός και μάλιστα όχι ύστερα από επιτυχίες, αλλά ύστερα από αποτυχίες. Αυτοί που σκαρφάλωναν στις πλάτες του Καζάζη έπειτα από κάθε πανηγυρισμό, είναι αυτοί του έδειξαν και την πόρτα της εξόδου.

Η υποκριτική δήλωση του αρχηγού της ομάδας πως η απόφαση του Καζάζη «ήταν προσωπική του απόφαση» δείχνει την ενοχή των παικτών στον μέγιστο βαθμό, αν και κάποιοι περίμεναν την παραίτησή του και στον αγώνα με την Κνακ Ροζελάρε, όπου ο Καζάζης είχε προαναγγείλει για να πιέσει τη διοίκηση να κάνει πληρωμές.

Δεν ξέρω αν ο Καζάζης είναι ο γκουρού της προπονητικής, αλλά για τη σημερινή ομάδα του βόλεϊ του Παναθηναϊκού ήταν πολυτέλεια. Προπονητής, φροντιστής, ψυχολόγος και φυσικά το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής είτε αυτό αρέσει σε μερικούς και σε μερικές είτε δεν αρέσει. Δυστυχώς, όμως, ξεκίνησε για περίπατο στο χωράφι με τις νάρκες. Μιλούσε με τη γραμματεία και ήταν ο πρόεδρος, μιλούσε με τον πρόεδρο και ήταν η γραμματεία.

Και επειδή τα «σαλιαρίσματα» και τα «ρουφιανιλίκια» με τους παίκτες και τους παράγοντες των διοικήσεων είναι καλά, αλλά εφήμερα για τους έμμισθους οπαδούς του Τύπου κάποια στιγμή, ας γνωρίζουν πως τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν. Αυτά που μένουν στη θέση τους είναι τα άδεια καθίσματα και η αποδοκιμασία του κόσμου. Και ξέρεις, αυτά αν αδειάσουν σε τούτη τη ζωή μετά δεν ξαναγεμίζουν.

Ο Παναθηναϊκός –τουλάχιστον στο ανδρικό βόλεϊ– μη νομίζετε πως διοικείται από τον Ρισβά και τον Σωπήλη ή παλαιότερα από τον Κίτσιο και τον Λιακόπουλο ή πιο παλιά από τον Σταθοκωστόπουλο και δεν ξέρω κι εγώ από ποιον άλλον. Εάν το πιστεύετε αυτό, καλύτερα να το γυρίσουμε στην ξερή και κόψτε με βαλέ.

Ο Παναθηναϊκός από την εποχή του Βλάση διοικείται εντός κι εκτός ομάδας από μια πεντάδα Ελλήνων παικτών. Και να μιλάγαμε για μπάσκετ θα είχαμε κάποια τύχη, αλλά στο βόλεϊ θέλεις εξάδα και τώρα με το λίμπερο θέλεις επτάδα για να κάνεις ομάδα.

Σε αυτούς τους παίκτες, λοιπόν, «ανήκε» πλέον η ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού. Αυτοί είναι η ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού και φυσικά όσοι σκέφτηκαν να τους αμφισβητήσουν πήραν το δρόμο τους, είτε ήταν παίκτες είτε ήταν προπονητές είτε ήταν πρόεδροι. Το παιχνίδι της εξουσίας, με όσους ελέγχουν τον σύλλογο από το παρασκήνιο, το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα.

Πρώτος και καλύτερος ο Σταθοκωστόπουλος. Όταν τόλμησε ο Βλάσσης να κάνει κριτική για την απώλεια των τίτλων με πλεονέκτημα έδρας και με τους Ντάντε, Μαρτσέλο, Αγκάμεζ στην ομάδα, όταν σκέφτηκε να κάνει αλλαγές, του έβαλαν και... χέρι έξω από τη Γλυφάδα, χαρακτήρισαν φόρα παρτίδα ανίκανο τον Μπερούτο που παρεμπιπτόντως έγινε προπονητής στην Εθνική Ιταλίας, οδήγησε τη Φινλανδία στην κορυφή και σήμερα παίζει αντίπαλος του Αγκάμεζ στον τελικό του Τσάλεντζ Καπ. Για σκεφτείτε λίγο...

Ήταν κακός ο Βλάσης που τόλμησε να πει τη γνώμη του και φυσικά ήταν καλός όσο πλήρωνε σαν το κορόιδο. Η κόντρα του Βλάσση με τον Γιαννακόπουλο ήταν το καλύτερο άλλοθι. Σε μια μέρα, η ταμπέλα άλλαξε. Έφυγε ο «κακός» Βλάσσης με τον «μισητό» Τάσο Κουμπλή και τον «λίγο» Μάουρο Μπερούτο. Μετά ήρθε ο Γιαννακόπουλος με τον Έλληνα, μέχρι που έφυγαν κι αυτοί. Εδώ και μήνες ζουν με τους «σωτήρες»του παρασκηνίου, που κι αυτοί εσχάτως είναι διχασμένοι...

Παλιότερα είχαν φύγει κι άλλοι ως «λίγοι» για προπονητές του Παναθηναϊκού. Ο αείμνηστος Χρήστος Παπαδόπουλος που έχασε στον πόντο τον ημιτελικό του Ρεθύμνου κόντρα στη σούπερ ομάδα του Ηρακλή το 2005, ο Αργεντινός Χαβιέ Βέμπερ που ανακοίνωσε την παραίτησή του μετά την ήττα του Κυπέλλου από τον Ηρακλή στην Αμαλιάδα το 2006 και πλέον είναι προπονητής της Εθνικής Αργεντινής, αλλά και ο Βραζιλιάνος Ντος Σάντος που παραιτήθηκε μετά την ήττα στον τρίτο τελικό με τον Ηρακλή και την απώλεια του πλεονεκτήματος της έδρας.

Ο νέος προπονητής που ήρθε το καλοκαίρι του 2008 (ο Λεώνης) μπήκε με τις ευλογίες των παλιών, οι οποίοι ξέχασαν εν μία νυκτί τον Σταθοκωστόπουλο πιστεύοντας ότι θα τρώνε με χρυσά κουτάλια. Κι όμως τα κατάφεραν μια χαρά. Μέχρι και ο Γιαννακόπουλος με τον Έλληνα έφυγαν, αλλά αυτοί έμειναν.

Όταν ο Λεώνης έφτασε πολλές στα όριά του, δύο φορές παραιτήθηκε αλλά μετά ανακάλεσε αφού κατάλαβε πως κουμάντο δεν έκαναν αυτοί που ήταν μέσα στη διοίκηση αλλά αυτοί που είναι μέσα στην ομάδα. Έχοντας και την εμπειρία του Ηρακλή με παίκτες-προέδρους, κατάλαβε πως κάποια πράγματα δεν τα... πειράζει κανείς γιατί αλλιώς δηλώνει πραγματική παραίτηση και φεύγει.

Και ο Καζάζης με την ευλογία των «παλιών» ήρθε στον Παναθηναϊκό. Θα μου πείτε αν δεν ήταν οι παλιοί κι ο Παναθηναϊκός είχε άλλη διοίκηση, θα ερχόταν ο Καζάζης τον Ιούλιο του 2009; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Η ουσία είναι πως ήρθε ο Καζάζης και έβαλε πλάτη για να ανεβάσει το ηθικό των «παλιών». Τους έβγαλε ό,τι μπορούσε, η ομάδα πήρε το Κύπελλο με τον «άχρηστο» Αγκάμεζ στη σύνθεσή της, έχασε το πρωτάθλημα από την ιστορία του Χριστοφιδέλη και έφτασε το καλοκαίρι όπου έπρεπε να γίνουν οι κρίσεις.

Εν μέσω οικονομικών προβλημάτων, με την ομάδα να είναι απλήρωτη για έξι μήνες και με μια διοίκηση που δεν μπορούσε να κάνει μεταγραφή ούτε φροντιστή, ο Καζάζης δεν θα μπορούσε να κάνει καουμποϊλίκια και πλάνα μεταγραφών χωρίς να έχει τις πλάτες μιας δυνατής και εύρωστης διοίκησης.

Παρόλο που κάποιοι άρχισαν να τον... πυροβολούν για την απώλεια του πρωταθλήματος, ο Καζάζης όχι μόνο προστάτεψε τους παίκτες, όχι μόνο δεν εξέθεσε τον Χριστοφιδέλη, αλλά όλο αυτό το διάστημα τον στήριξε όσο ελάχιστοι, ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα γυρίσει στον Παναθηναϊκό για να προσφέρει αυτά που χρωστάει. Ο Χριστοφιδέλης μπορεί να ξαναγυρίσει, αλλά ο Καζάζης έφυγε!

Στήριξε τον Πανταλέοντα που βγήκε νοκ άουτ από τον πρώτο τελικό των πλέι οφ, ενώ στη μεταγραφική περίοδο στήριξε λυσσαλέα την παραμονή του Ψάρρα, ακόμα κι όταν με παρέμβαση του Σταθοκωστόπουλου το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε ο Φιλίποφ από τον Επίκουρο.

Ο Καζάζης αντί να κάνει στροφή και να προχωρήσει σε ριζική ανανέωση της ομάδας φέρνοντας νέα πρόσωπα, στηρίχτηκε πάλι στους ίδιους παίκτες, χωρίς καμία προοπτική ανανέωσης. Ο Παναθηναϊκός να διαθέτει την πιο γερασμένη ομάδα της Α1, χωρίς εφηβικό και παιδικό τμήμα.

Μοναδική εξαίρεση η περίπτωση του Γιώργου Πετρέα, που πήγε στον Παναθηναϊκό περισσότερο για να αγωνιστεί και επειδή συμβουλεύτηκε τυφλά τον μέντορά του Βαγγέλη Κουτουλέα.

Ο Φιλίποφ αλλά και ο Ανδρέας Φράγκος οδηγήθηκαν στον Ολυμπιακό από τον ίδιο τον Παναθηναϊκό και έπειτα από ένα σωρό λάθη. Ατολμία και στο θέμα των ξένων. Ο Καζάζης είχε κλείσει τον Αμερικανό Ράιαν Όουενς, αλλά επειδή σε κάποιους δεν άρεσε και «χλεύασαν» την επιλογή μόλις είδε το φως της δημοσιότητας, το θέμα «πάγωσε». Αποτέλεσμα ήταν να έρθει ο λεγεωνάριος Καστάρ, ο οποίος έφυγε την παραμονή της έναρξης του Τσάμπιονς Λιγκ αφήνοντας την ομάδα χωρίς ακραίους και με πολλά πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία.

Όσο για τον Όουενς, στο μεταξύ πήγε στον Ηρακλή στη θέση του Αρχιλάγκος και είναι μεταξύ των κορυφαίων ακραίων του πρωταθλήματος.

Αυτά ήταν τα λάθη του Καζάζη κι αυτή είναι «σε τίτλους» η πρόσφατη ιστορία του τμήματος. Οι περισσότεροι τα γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, άλλοι τα θυμάστε, όλοι τα συζητάτε και μερικοί τα γράφετε ανώνυμα σε website και σε blogs. Επώνυμα δεν είναι εύκολο να τα γράψεις. Αυτή, όμως, είναι η ιστορία που κάθε μέρα συρρικνώνεται σε επιτυχίες και στερεύει από ήρωες, γιατί δυστυχώς την Ιστορία στην ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού τη γράφουν κάποιοι από τα αποδυτήρια και όχι από τη θέση του σερβίς, της επίθεσης και του μπλοκ.

Μαγκιά δεν είναι να εξωθείς τον προπονητή σε παραίτηση, αλλά να τον κάνεις... θεό με τις εμφανίσεις σου και να πορεύεστε μαζί μέχρι τέλους. Κάθε ομάδα που κόβεται σε δύο κομμάτια στη μέση της σεζόν, απλά δεν είναι ομάδα. Οι παραιτήσεις δεν έλυσαν ποτέ προβλήματα και ειδικά σε ομάδες που παίκτες και προπονητής είναι απλήρωτοι για ένα χρόνο και δίνει άλλοθι στην διοίκηση.

Κάποιοι πιστεύουν πως με την απομάκρυνση του Καζάζη θα λύσουν τα προβλήματα και θα μεταμορφωθούν σε... Ποπάυ τρώγωντας σπανάκι. Θα έχει πλάκα. Θα περιμένουμε μήπως και δικαιωθούν τουλάχιστον μία φορά τα τελευταία έξι χρόνια.

Το μόνο που μπορούν να πετύχουν και πάλι, είναι να φέρουν προπονητή της αρεσκείας τους, τον οποίο θα... στηρίξουν τώρα για να τους στηρίξει το καλοκαίρι που θα γίνουν και πάλι οι κρίσεις. Έτοιμο το έχουν το πλάνο. Έτοιμο και τον προπονητή που είναι σε άλλη ομάδα της Α1. Έβαλαν κιόλας τις ιδέες τους στη διοίκηση... Τόσο απλά, τόσο αληθινά. Σαν το τμήμα βόλεϊ του Παναθηναϊκού. Τόσο μικρό και τόσο αληθινό.

Κι αν υπάρχει κάποιος μέσα στην ομάδα του Παναθηναϊκού που διαφωνεί με αυτές τις γραμμές και νομίζει ότι έχει αδικηθεί, να πάρει χαρτί και μολύβι και να γράψει από κάτω τις απαντήσεις του. Θα δημοσιευτούν όσο σκληρές κι αν είναι.

Διότι πάνω και από τους τίτλους, τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα, υπάρχουν και κάποιες άλλες απονομές που γίνονται κάθε μέρα. Του ήθους, της λεβεντιάς, του θάρρους και της αλήθειας.