Ξεγυμνώνοντας μια βασίλισσα

Μετά, να κάνουν το ίδιο ενώπιον των παικτών του. Επειδή έχω πέσει κι εγώ σε αυτή την παγίδα στις δύσκολες φετινές βραδιές του πρωταθλητή Ευρώπης, οφείλω να καταθέσω πρώτος το δικό μου «mea culpa» και μαζί να υποβάλω τα σέβη μου στην ομάδα που εδώ και 15 χρόνια είναι το απόλυτο αφεντικό του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τον αγώνα μαζί με τον Αργύρη Πεδουλάκη, η προπονητική οξυδέρκεια του οποίου προσφέρει πολύτιμες ματιές στη σκακιέρα της τακτικής, αόρατες στο γυμνό μάτι έστω του έμπειρου δημοσιογράφου. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και στην ανάλυση του προχθεσινού, ο πολύπειρος προπονητής του Περιστερίου κραύγαζε ότι η Μπαρτσελόνα «είναι μια χαζή ομάδα», η οποία μπορεί να ξεχειλίζει από ταλέντο, αλλά δεν ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι όταν αυτό γίνεται περίπλοκο, παίζει σχεδόν αποκλειστικά με το ένστικτό της και όταν βλέπει τα δύσκολα δίνει τη μπάλα στο Ναβάρο και «το γυρίζει σε καλαματιανό».

Μ'άλιστα ο Αργύρης θυμήθηκε την ξεκαρδιστική αφήγηση του αμίμητου Νίκου Φιλίππου, από τα χρόνια του Αρη. «Στο σύστημα που παίζαμε όποτε ζοριζόμασταν, εγώ καθόμουν στο πάτωμα και αρχίζαμε τις προσευχές στον αη-Νικόλα». Στο Νίκο Γκάλη.

Ο Παναθηναϊκός ήταν και χθες ομάδα, με κεφαλαίο όχι μόνο το αρχικό όμικρον, αλλά και τα υπόλοιπα γράμματα της λέξης. Εκσυγχρόνισε μια άμυνα παλαιάς εποχής (τέσσερις ζώνη, ένας μαν-του-μαν στον απρόβλεπτο Ναβάρο) και την προσάρμοσε στις απαιτήσεις του 21^ου αιώνα, με κλειδί της επιτυχίας τα αθλητικά προσόντα, το μπόι και τα γρήγορα πόδια των παικτών του, αυτά στα οποία πόνταρε ο Ομπράντοβιτς από την αρχή της περιόδου: Σάτο, Διαμαντίδης, Φώτσης, Τσαρτσαρής, Μπατίστ, αλλά και Καλάθης. Ο Νικ φόρεσε τον ξεχασμένο στη Φλόριντα μανδύα του ενορχηστρωτή και έκανε το Διαμαντίδη να μοιάζει σχεδόν ισάξιος, ενώ ο Σάτο έγινε ο ολοκληρωμένος γκαρντ που έκανε τον Παναθηναϊκό να σπάσει τον κουμπαρά.

Τα κολοκοτρωνέικα του Ναβάρο, οι διαμαρτυρίες του Πασκουάλ και οι θεατρινισμοί των Καταλανών μπορεί να βοήθησαν τη Μπαρτσελόνα να κρατηθεί στο παιχνίδι, αλλά τελικά πρόσθεσαν άλλη μία πινελιά στο ξεγύμνωμα της βασίλισσας. Ήταν σπασμωδική συμπεριφορά μικρής ομάδας αυτή. Ή απλώς ισπανική.

Ο Παναθηναϊκός ήταν το μεγάλο αφεντικό όχι μόνο της βραδιάς, αλλά ολόκληρου του τριημέρου. Η αντίδρασή του μετά από μία ήττα που άλλον θα καταρράκωνε ήταν υποδειγματική σε όλα τα επίπεδα. Του άξιζε να επιστρέψει στην Αθήνα όχι με 1-1, αλλά με προβάδισμα 2-0 στα χέρια του. Ετσι θα γινόταν απόλυτο φαβορί για την πρόκριση.

Τώρα έχει μπροστά του πολλή ανηφόρα, άσχετα αν μπορεί να τελειώσει τη δουλειά στο σπίτι του. Βεβαίως, αν συνεχιστούν τα πλέι-οφ με αυτή την ένταση και τη γοητεία, μακάρι να γίνουν και "best-of-fifty"! Υπάρχει αλήθεια ωραιότερο άθλημα από το μπάσκετ;

Δυστυχώς για το ελληνικό μπάσκετ, μαζί με τη Μπαρτσελόνα (και τη Ρεάλ και την Κάχα Λαμποράλ) ξεγυμνώθηκε και ο Ολυμπιακός. Έπαθε αυτό ακριβώς που οι περπατημένοι φοβήθηκαν: εμφανίστηκε στο γήπεδο χαλαρός και βασανισμένος από το hangover της Τρίτης και βρήκε απέναντί του έναν αντίπαλο συσπειρωμένο, πεισματωμένο, παθιασμένο, αφιονισμένο. «Στόχος μας ήταν να αντιδράσουμε σαν άντρες και αυτό ακριβώς κάναμε», είπε ο υπέροχος Νίκος Ζήσης. "Δεν μας άρεσαν οι ειρωνείες".

Η Μοντεπάσκι δεν είναι δα καμιά πρωτάρα. Μόλις συνήλθε από τη σφαλιάρα του πρώτου αγώνα τη μετέτρεψε σε κινητήριο δύναμη και επιστράτευσε το γνωστό σχέδιο που την έφερε μέχρι εδώ, προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις μιας σύγκρουσης με τον Ολυμπιακό και εμπλουτισμένο με δάνεια από το μπλοκάκι του Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Απέναντι στη σκληρή άμυνα και την ομαδική δουλειά των Ιταλών, οι «ερυθρόλευκοι» έμοιαζαν με άκακα αρνάκια, ανήμπορα να βρουν πού είχαν κρύψει τη μασέλα με την οποία δάγκωσαν το λύκο το βράδυ της Τρίτης. Τελικά ποιος από τους δύο είναι ο λύκος και ποια η Κοκκινοσκουφίτσα; Θα το μάθουμε στις δύο καυτές αναμετρήσεις της ερχόμενης εβδομάδας στην Τοσκάνη.

Εκεί έχει σειρά ο Ολυμπιακός για να ακουμπήσει στο τραπέζι τον ανδρισμό του.

ΥΓ: Τα σχόλιά σας είναι όπως πάντοτε ευπρόσδεκτα, αρκεί να είναι κόσμια και να μιλούν για μπάσκετ χωρίς προσβολές και ύβρεις. Όποιος θέλει να βγάλει το οπαδικό του άχτι, παρακαλώ να πάει κάπου αλλού.