Επέστρεψε στον θρόνο της! (pics)

Άμυνα μπετόν-αρμέ

Οι εποχές που η Μπόκα φιλοδωρούσε τους αντιπάλους της με τέσσερα και πέντε γκολ, ειδικά στο «Μπομπονέρα» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι πρωταθλητές έφτασαν στην κατάκτηση του τίτλου στηριζόμενοι στην άμυνά τους. Το καλοκαίρι αποκτήθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας του πρωταθλήματος, ο Αγκουστίν Οριόν, ενώ επανήλθε και ο γερόλυκος Σκιάβι. Η άμυνα τσάκιζε κόκκαλα, το δίδυμο Σκιάβι-Ινσουράλδε εξαφάνιζε κάθε επιθετικό, ενώ ο Οριόν είχε κατεβάσει ρολά, και για να πετύχεις γκολ έπρεπε να φτύσεις αίμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώην πορτιέρο της Εστουδιάντες έχει παθητικό μόλις τέσσερα γκολ, και αυτά όχι από οργανωμένες προσπάθειες. (Απευθείας φάουλ με Σαν Λορέντζ, αυτογκόλ με Λανούς, χαλάρωση με Ραφαέλα, μακρινό σουτ με Γοδόι Κρουζ).

Ρικέλμε

Αποτελεί τον απόλυτο είδωλο των απανταχού οπαδών της Μπόκα (άλλωστε η προσφορά του ακόμα και σε σχέση με τον Μαραντόνα δεν συγκρίνεται). Ο ίδιος έχει απορρίψει χρήματα (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) και δόξα (Ευρώπη) για την αγαπημένη του Μπόκα. Ο λόγος για τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε ο οποίος ήταν το βαρόμετρο της φετινής πορείας. Έχοντας χάσει το προηγούμενο τουρνουά ελέω τραυματισμού, φέτος επανήλθε δυναμικά. Στα πρώτα κρίσιμα παιχνίδια ο 33χρονος άσος ήταν το 50% των «χεϊνέσες» ανεβάζοντας το επίπεδο της ομάδας. Βέβαια, οι τραυματισμοί δεν τον άφησαν σε ησυχία χάνοντας τα τελευταία παιχνίδια της ομάδας του, αλλά πλέον το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

Αποχώρηση Παλέρμο ηρεμία στα αποδυτήρια

Μπορεί να είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Μπόκα αλλά η αποχώρησή του το καλοκαίρι όταν και κρέμασε τα παπούτσια του ήταν ότι καλύτερο για τους «χεϊνέσες». Δεν ήταν κοινό μυστικό ότι ο Παλέρμο με τον Ρικέλμε δεν ήταν και οι καλύτεροι φίλοι, για να μην πούμε εχθροί (είναι χαρακτηριστικό ότι είχαν φτάσεις το σημείο να μην πανηγυρίζουν μαζί τα γκολ), με συνέπεια τα αποδυτήρια της ομάδας τα προηγούμενα χρόνια να ήταν χωρισμένα σε δύο στρατόπεδα σε αυτούς του Ρικέλμε και σε αυτούς του Παλέρμο. Η αποχώρηση του τελευταίου το καλοκαίρι ήταν βάλσαμο επαναφέροντας την ηρεμία και το καλό κλίμα στα αποδυτήρια κάτι που φαινόταν σε κάθε παιχνίδι.

Χωρίς αντίπαλο

Καλώς ή κακώς η ομάδα του Φαλσιόνι από ένα σημείο και μετά έπαιζε χωρίς αντίπαλο. Και αυτό γιατί η φετινή Απερτούρα ήταν από τα λιγότερα πιο δυνατά τουρνουά των τελευταίων ετών. Η αιώνιος αντίπαλος Ρίβερ Πλέιτ βίωνε τις πιο ντροπιαστικές της στιγμές της ιστορίας της αγωνιζόμενη στην δεύτερη κατηγορία με αντιπάλους όπως η Τσακαρίτα και η Μπόκα Ουνιδος. Η Βελέζ δεν μπόρεσε ποτέ να συνέλθει από την ξαφνική φυγή των δύο καλύτερων της παικτών (Μάξι Μοράλες στην Αταλάντα, Σαντιάγκο Σίλβα στην Φιορεντίνα), ενώ το άλλο φαβορί η Εστουδιάντες του Μιγκέλ Άνχελ Ρούσο απογοήτευσε φτάνοντας κάποια στιγμή στην τελευταία θέση της βαθμολογίας(!), ενώ φτάσαμε στο σημείο το Μπόκα-Ατλέτικο Ραφαέλ να είναι ντέρμπι κορυφής. Έτσι, μοναδική ομάδα που προέβαλε αντίσταση, χωρίς όμως ποτέ πραγματικά να μπει στην διεκδίκηση του τίτλου ήταν η Ράσινγκ, η οποία όμως φανερά επηρεασμένη από τον προπονητή της αγωνιζόταν πρώτα για να μην χάσει με συνέπεια τις πολλές ισοπαλίες και την επιθετική δυστοκία (πέντε λευκές ισοπαλίες)

Ένα και να καίει

Η αλήθεια είναι ότι η Μπόκα δεν έθελξε με την απόδοσή της και οι περισσότερες νίκες της ήρθαν με το ισχνό 1-0, κάτι που ουδόλως πείραξε τους πρωταθλητές, αφού ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (τρεις βαθμοί). Έτσι πέντε παιχνίδια έληξαν με το αγαπημένο 1-0 (κόντρα σε Νιούελς, Ιντεπεντιέντε, Σαν Μαρτίν, Εστουδιάντες, Τίγκρε) ενώ αλλά δύο έληξαν με ένα γκολ διαφορά (Λανούς-Γοδόι Κρουζ). Η ουσία πάντως δεν άλλαξε και η Μπόκα με το ένα γκολ κατάφερνε και ξεπερνούσε τα εμπόδια που έβρισκε στον δρόμο της.

Το κρίσιμα ματς

Μπορεί η Μπόκα να εξασφάλισε τον τίτλο αήττητη, αλλά τέσσερα παιχνίδια ήταν κλειδιά για να επανέλθει στην κορυφή.

3η αγωνιστική Νιούελς-Μπόκα 0-1
Η πρώτη σκληρή δοκιμασία έρχεται στο Ροζάριο κόντρα στη Νιούελς Ολντ Μπόις. Το παιχνίδι χωρίς να διεκδικεί δάφνες ποιότητας οδεύει προς την λήξη και το 0-0 δείχνει πως θα είναι το τελικό αποτέλεσμα. Η χρυσή αλλαγή όμως του Χούλιο Φαλσιόνι, ο Πάμπλο Μόουτσε ένα λεπτό πριν το τέλος σκοράρει και δίνει μία σπουδαία νίκη. Το μήνυμα είχε σταλεί.

7η αγωνιστική Λανούς-Μπόκα 1-2
Το πρώτο πραγματικά μεγάλο παιχνίδι για την Μπόκα η οποία αντιμετωπίζει την Λανούς του Γκάμπριελ Σούρερ η οποία βρίσκεται στο κυνήγι των «χεϊνέσες». Οι πρωταθλητές όμως με την τριάδα Ρικέλμε-Ερβίτι-Σομόσα στήνουν πάρτι στο σπίτι της Λανούς η οποία δεν κάνει σουτ στο τέρμα (το γκολ με το οποίο ισοφαρίζει είναι αυτογκόλ του Ινσουράλδε από σέντρα κοντά στο κόρνερ) και κατακτούν τους τρεις βαθμούς, αφήνοντας παράλληλα εκτός διεκδίκησης την ομάδα την «γκρανάτα».

12η αγωνιστική Κολόν-Μπόκα Τζούνιορς 0-2
Η έδρα της Κολόν Σάντα Φε είναι γνωστό ως το «νεκροταφείο των ελεφάντων» λόγω των αρκετών θριάμβων της τοπικής ομάδας απέναντι στους μεγάλους της χώρας. Η Μπόκα ταξιδεύει στο Σάντα Φε χωρίς τον Ρικέλμε, αλλά και χωρίς τους δύο καλύτερους της επιθετικούς (Βιάτρι-Τσβίτανιτς). Ντεμπούτο στην βασική ενδεκάδα κάνει ο Νίκολας Μπλάντι, ενώ ο Τσάβες επωμίζεται τον ρόλο του αντί-Ρικέλμε. Ο πρώτος πετυχαίνει και τα δύο γκολ της νίκης δείχνοντας ότι υπάρχει ζωή μετά τον Παλέρμο, ενώ ο δεύτερος καθοδηγεί μαεστρικά στο χώρο του κέντρου. Ποιος είπε ότι η Μπόκα είναι μόνο Ρικέλμε;

15η αγωνιστική Μπόκα Τζούνιορς-Ράσινγκ Κλουμπ 0-0
Η Ράσινγκ πηγαίνει στο «Μπομπονέρα» με στόχο να εξαντλήσει τις όποιες ελπίδες έχει για το πρωτάθλημα. Το παιχνίδι λήγει ισόπαλο 0-0 με τον Σάχα να κατεβάζει ρολά, και την «Ακαδημία» να ολοκληρώνει τον αγώνα με εννιά παίκτες μετά τις αποβολές των Πελετιέρι και Γκουτιέρες και την διαιτησία να βάζει λίγο το χεράκι της (πεντακάθαρο πέναλτι υπέρ της Ράσινγκ).

Η Μπόκα των ρεκόρ

Το πρωτάθλημα αυτό συνδυάστηκε και με ένα εντυπωσιακό ρεκόρ για την λαοφιλέστερη ομάδα της Λατινικής Αμερικής. Η Μπόκα κατέκτησε τον τίτλο αήττητη δημιουργώντας ένα ρεκόρ 27 συνεχόμενων αγώνων χωρίς ήττα (αν υπολογίσει κανείς και το πρωτάθλημα Κλαουζούρα) το οποίο αποτελεί το δεύτερο καλύτερο στην ιστορία του συλλόγου ξεπερνώντας την ομάδα της δεκαετίας του 40 με τα 26 παιχνίδια. Πλέον, επόμενος στόχος είναι το απόλυτο ρεκόρ που δημιουργήθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του 90', όταν έμεινε για 40 ματς χωρίς να χάσει με τους Γκαμπόν Γκαρσία και Κάρλος Μπιάνκι στο πάγκο (Κλαοσούρα 98 - Απερτούρα 99).