Εντεκα τρομαγμένοι φαντάροι

Εάν ο Ολυμπιακός του 2011 ήταν ίδιος με τον Ολυμπιακό του 2008 ή του 2009, θα χρησιμοποιούσε το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη για να ανιχνεύσει το τοπίο εν όψει φάιναλ-φορ. Θα έκλεινε δωμάτια για την ομάδα και το κοινό της, θα έβρισκε χώρο για να στήσει το απαραίτητο κέντρο διερχομένων, θα έβρισκε και κανένα ελληνικό στέκι για τυχόν επινίκιο γλέντι.

Αλλά ο Ολυμπιακός του 2011 δεν είναι ο Ολυμπιακός του 2009. Τότε, ήταν μία ομάδα πανευρωπαϊκού βεληνεκούς, αυτοκαταστροφική όμως, βασανισμένη από βεντετισμούς και γκρίνια. Τότε, οι παίκτες του δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους. Οι "ερυθρόλευκοι" του σήμερα στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν. Ουδείς θα τους κατηγορήσει ποτέ για βεντετισμό, αλλά και ουδείς θα τους μπερδέψει με ομάδα πανευρωπαϊκού βεληνεκούς.

Ο Ολυμπιακός του 2008-10 ήταν underachiever, αφού ουδέποτε κατόρθωσε να ακουμπήσει το πανύψηλο ταβάνι του: έφτασε σε δύο φάιναλ-φορ, αλλά δεν κέρδισε τίτλους μέσα ή έξω από τα ελληνικά σύνορα. Ο Ολυμπιακός του 2011-2 πασχίζει να γίνει overachiever, να υπερβεί δηλαδή τα πεπερασμένα του όρια.

Η ομάδα των παικτών, στην οποία ουδείς έδινε σημασία στον προπονητή, έγινε ομάδα του προπονητή, όπου οι παίκτες αφήνουν στο διάβα του αραιή σκιά.

Οι Τούρκοι έστησαν τη θέση του τηλεσχολιαστή της Nova στην άκρη του τραπεζιού της γραμματείας, δηλαδή τρία βήματα από τον πάγκο του Ολυμπιακού. Την προηγούμενη φορά που μου συνέβη αυτό ήταν σε έναν αγώνα των "κόκκινων", νομίζω στην Πολωνία, την εποχή του Γιαννάκη, του Παπαλουκά, του Κλέιζα, του Μπουρούση, του Τεόντοσιτς, του Σχορτσανίτη και του Τσίλντρες.

Με έπιασε τότε πονοκέφαλος. Ολοι μιλούσαν σε όλους. Ασταμάτητα. Υπήρχαν φιλονικίες, κόντρες, γκρίνια, χειρονομίες, λοξά βλέμματα. Ηταν προφανές, ότι ο έλεγχος είχε χαθεί. Τα εκφυλιστικά φαινόμενα του Παρισιού δεν ήταν παρά μία φυσιολογική εξέλιξη.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έμοιαζε στο τέλος ξένο σώμα. Το αποδυτήριο του Ολυμπιακού θύμιζε θηριοτροφείο και η ένταση τρυπούσε τους τοίχους. Τα "εγώ" διέλυσαν το "εμείς".

Χθες, στην Κωνσταντινούπολη, δεν χρειάστηκα ασπιρίνες. Καθισμένος δύο μέτρα από το σημείο όπου στεκόταν ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, έζησα την απόλυτη ησυχία. Περιστοιχισμένος από νέα παιδιά, ο Σέρβος δεν κοουτσάρει με φωνές, αλλά με νουθεσίες και χάδια.

Από τον πάγκο, δεν ακουγόταν μιλιά. Οι παίκτες του Ολυμπιακού θύμιζαν αμίλητα στρατιωτάκια και αρκετοί από αυτούς μπαινόβγαιναν στο παιχνίδι με βλέμμα που μου φαινόταν τρομαγμένο. Ο μοναδικός που έβαζε μία φωνή ήταν ο αρχηγός, Βασίλης Σπανούλης. Οι υπόλοιποι, τσιμουδιά.

Ομως, ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα κολλεγίου. Η Ευρωλίγκα απαιτεί θάρρος, πρωτοβουλία, τσαμπουκά, κότσια. Όχι τρεμάμενα δάχτυλα. Οσο περνούσε η ώρα, γινόταν φανερό ότι όλοι έψαχναν το Σπανούλη και περίμεναν την εκτόξευσή του, πρόθυμοι να του παραχωρήσουν το παλκοσένικο και να κάνουν στην μπάντα.

Οταν ο Γκετσέβιτσιους ευστόχησε σε δύο απανωτά τρίποντα, το βλέμμα του δεν έλεγε "πάμε". Έλεγε: "Το έκανα το κομμάτι μου, ώρα να πηγαίνω στον πάγκο". Ο Κέσελι, τα ίδια: έβαλε ένα και μετά βάλθηκε να ποζάρει στα κοριτσόπουλα της εξέδρας. Ο Χάουαρντ, ακόμα λιγότερα. Πού ξανακούστηκε Αμερικανός να μην έχει πετύχει ούτε ένα καλάθι στην Ευρωλίγκα μετά από 7 αγωνιστικές;

Ο Ολυμπιακός του 2011 είναι μία ομάδα με μηδέν οξέα και μηδέν λιπαρά, στελεχωμένος από έναν σταρ και 13-14 ρολίστες που καλούνται να φορέσουν το καπέλο του πρωταγωνιστή. Δεν τους ταιριάζει, όμως. Τους πέφτει μεγάλο. Το κεφάλι τους κολυμπάει μέσα. Ούτε είναι εύκολο να ενορχηστρώσει μία μπάντα τέτοιων απαιτήσεων ένας πρωτόπειρος όπως ο Κατσίβελης.

Όταν ο Ίβκοβιτς και οι Αγγελόπουλοι άφησαν τις πύλες ανοιχτές για να φύγουν οι βεντέτες του Παρισιού και του Βερολίνου, στέρησαν από την ομάδα τους χυμούς της, τη στόφα και την προσωπικότητά της. Το "εγώ" της.