Aσπρος πάτος

Παίζει, λοιπόν, ο Ολυμπιακός με τη δεύτερη ομάδα της Ουραλότσκα και χάνει τα σετ με 18, 18 και 11 και όλοι είναι ευχαριστημένοι με την... καλή εμφάνιση. Φανταστείτε να έπαιζε και με την πρώτη ομάδα η Ουραλότσκα τι θα γινόταν.

Παίζει η ΑΕΚ με την σερβική Βιζούρα που έχει μέσο όρο ηλικίας τα 21 χρόνια και μέσο όρο ύψος 1μ.83. Ίδρωσε η ΑΕΚ για να νικήσει 3-1 μια ομάδα που θύμισε κάτι από Ηρακλή Κηφισιάς, αλλά με τα σερβικά δεδομένα. Η ρεβάνς δεν θα είναι εύκολη για την ΑΕΚ εκτός κι αν βελτιώσει σημαντικά την υποδοχή της αλλά και τον ρυθμό της. Πως, όμως, να αποκτήσει ρυθμό η ΑΕΚ όταν παίζει με ομάδες όπως ο Πανελλήνιος και ο Πανιώνιος που δεν στέκονται ούτε στην Α2;

Μακάρι να περάσει η ΑΕΚ μήπως και μπορέσουμε να κάνουμε κι άλλες συγκρίσεις για το που βρίσκονται οι ελληνικές ομάδες σε σχέση με τον ανταγωνισμό.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει ελπίδες πρόκρισης παρόλο που η Ουραλότσκα παίζει βόλεϊ του 1980 με τα ψηλά και δυνατά κορμιά , αλλά με μηδέν ταχύτητα, χωρίς κανέναν νεοτερισμό και με μόνιμα χτυπήματα από τα άκρα. Για αυτό άλλωστε και η Ρωσία σε πολύ υψηλό επίπεδο δεν μπορεί να πάρει μετάλλια και να καθιερωθεί στην κορυφή. Οι Ρωσίδες βραχυκυκλώνουν στο γρήγορο και πειθαρχημένο βόλεϊ που οργανώνεται από την τακτική στο σερβίς και διαθέτει μπλοκ άμυνα και που εκφράζουν κυρίως η Ιταλία, η Βραζιλία αλλά και η Κίνα.

Σημειώστε επίσης πως η Ουραλότσκα έχει προϋπολογισμό πάνω από 3εκ. Ευρώ, όσο δηλαδή, έχουν μαζί όλες οι ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ. Στην Αθήνα έστειλε την δεύτερη ομάδα και μακάρι να παίξουν οι ίδιες και στον δεύτερο αγώνα ώστε να έχει ένα μικρό ενδιαφέρον η ρεβάνς.

Γενικά όπως καταλάβατε, εδώ παίζουμε άλλο γυναικείο βόλεϊ από αυτό παίζεται στο εξωτερικό όπως θα πρέπει να ξεχωρίσουμε πως το γυναικείο βόλεϊ είναι ένα εντελώς άλλο άθλημα σε σύγκριση με το ανδρικό. Εκτός του ότι μιλάμε για διαφορετικές ταχύτητες, διαφορετική δύναμη και κυρίως διαφορετική ψυχολογία, υπάρχει και εντελώς διαφορετική προπονητική φιλοσοφία.

Το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα ενώ διαθέτει νέα ταλέντα, αρκετοί σύλλογοι έχουν πολύ καλά κορμιά, από ένα σημείο και μετά όλο το σύστημα κολλάει και μένει στάσιμο. Οι λόγοι είναι πολλοί. Είτε γιατί οι σύλλογοι δεν έχουν τεχνογνωσία, είτε γιατί δεν επιμένουν στην αξιοποίηση των αθλητριών, είτε γιατί δεν επενδύουν με τους προπονητές στην εκμάθηση βασικών αρχών του αθλήματος, είτε διότι οι αθλήτριες δεν βλέπουν μέλλον και εγκαταλείπουν το άθλημα.

Τροχοπέδη αποτελεί και το εκπαιδευτικό σύστημα αφού μέσα από το σχολείο δεν μαθαίνονται ούτε τα βασικά στις μικρές ηλικίες, όπως συμβαίνει στην Ρωσία, στη Σερβία αλλά και σε όλες τις προηγμένες χώρες. Οταν μάλιστα, φτάσει η πιο κρίσιμη ώρα της εφηβείας τα παιδιά επιλέγουν τις σπουδές και αφήνουν το βόλεϊ αφού δεν προλαβαίνουν.

Το παράδειγμα του Ηρακλή Κηφισιάς αποτελεί φωτεινή εξαίρεση στο ελληνικό γυναικείο βόλεϊ. Δεν φτάνει να μαζεύει ένας σύλλογος παιδιά στις ακαδημίες του αλλά θα πρέπει να μπορεί να μεταδώσει τη γνώση του αθλήματος. Οι προπονητές παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτά τα επίπεδα και δυστυχώς οι Έλληνες προπονητές έχουν μείνει στάσιμοι σε ποιότητα δουλειάς αλλά και σε παρεμβάσεις εντός του αθλήματος αλλά κι εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Ένα από τα ευχάριστα των τελευταίων ημερών ήταν το Λιγκ Καπ. Αν και είχα επιφυλάξεις για το πόσο χρήσιμο θα είναι για τις ομάδες τελικά βοήθησε και τις ομάδες αλλά και τον χώρο του βόλεϊ να αποκτήσει ένα σημείο αναφοράς. Γέμισαν τα γήπεδα της περιφέρειας και οι ομάδες έδωσαν καλούς και δυνατούς αγώνες σε γεμάτα γήπεδα. Αυτό είναι και το ζητούμενο. Κερδισμένος ήταν ο Φοίνικας Σύρου που έγραψε ιστορία αφού έγινε η μοναδική επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε έναν τίτλο σε επίσημη διοργάνωση ύστερα από 75 ολόκληρα χρόνια και την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΕΑΠ. Ο Φοίνικας αν καταφέρει να βρει έναν ακόμα καλό ακραίο θα χτυπήσει ακόμα και τους άλλους δύο τίτλους, κύπελλο αλλά και πρωτάθλημα.

Το θετικό είναι πως η περιφέρεια ακόμα αντέχει και σε μέρες κρίσης και στηρίζει το άθλημα και γεμίζει τα γήπεδα και στην περιφέρεια θα πρέπει να στηριχτεί το άθλημα για να αναπτυχθεί και να επιβιώσει.

Αντίθετα, τον Παναθηναϊκό δεν τον βλέπω καλά. Δυστυχώς δεν του βγήκαν οι ξένοι και ο Νίκος Μπουτσουρής θα πρέπει να πιει το ποτήρι μέχρι να δει «άσπρο πάτο». Ο Σαρατσένι φοβάται να πηδήξει μήπως και σκίσει καμιά κάλτσα και ο Γιοσεφάτσκι βαράει λες και θα σπάσει τα αυγά. Μπλοκ δεν υπάρχει και η υποδοχή αν πάθει μπλακ άουτ πέφτει συσκότιση για μισό σετ. Ο αγώνας με την ΕΑΠ την Παρασκευή στο Μετς θα είναι σαν τελικός πλέι άουτ. Αν χάσει κι εκεί ο Παναθηναϊκός τότε και η ομάδα θα βλέπει την Α1... ανάποδα και η διοίκηση θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να κάνει αλλαγές.