Αυτός ο μαύρος με το Νο 23!

Με τον κίνδυνο να καταντήσω σαν τον συχωρεμένο (εδώ και μερικούς μήνες) Θόδωρο Σγουρδαίο, που επί δεκαετίες, κάθε αρχή καλοκαιριού, σε όποια εφημερίδα κι αν εργαζόταν, έγραφε ένα θέμα με τίτλο «επνίγη ενώ εκολύμβα», υποκύπτω κι εφέτος στον πειρασμό να δραπετεύσω -έστω και νοητά- από τα καθ' ημάς και να απολαύσω την απόλυτη μπασκετική μυσταγωγία.

Α, ξηγημένα: έχοντας υπάρξει αυτόπτης μάρτυς σε τέσσερα Φάιναλ Φορ του NCAA, δεν το συζητώ πως αυτό είναι το απόλυτο γεγονός του μπάσκετ. Το τραβάω ακόμη περισσότερο και (μολονότι χάνω τεύχη διαφόρων σπορ, όπως ο τελικός του Super Bοwl στο football, οι τελικές σειρές του μπέιζμπολ ή ακόμη κι ένα Μουντιάλ του ποδοσφαίρου που δεν έχω αξιωθεί να παρακολουθήσω) θαρρώ πως το πακέτο σαν αυτό του Φάιναλ Φορ του κολεγιακού πρωταθλήματος είναι άπαικτο, εντός κι εκτός παιδιάς...

Το πιστεύω, το γράφω εδώ και 12 χρόνια (μετά λόγου γνώσεως και προσωπικής εμπειρίας), το υποστηρίζω, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα και ' ξα μου!

Το τριπάκι βαστά εδώ και τριάντα χρόνια! Τότε (ελλείψει διαδικτύου) οι πηγές πληροφόρησης ήταν περιορισμένες και κάναμε... κρα για να μάθουμε τι συμβαίνει στα regionals και στο Φάιναλ Φορ, γι' αυτό ακούγαμε σαν χάνοι τις διηγήσεις του Θόδωρου Ροδόπουλου και του Παντελή Δέδε, που (κυρίως και επί μονίμου βάσεως ο πρώτος) ταξίδευαν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για να το παρακολουθήσουν.

Όταν επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη, όπου τότε κατοικούσαν και οι δύο, άναβαν τα τέλια. Και τι έγινε; Και πώς έγινε; Και ποιος το έκανε; Και ποιος είναι αυτός ο μαύρος με το Νο 23, που ο Ντιν Σμιθ του εμπιστεύθηκε την τελευταία επίθεση στον τελικό; Και πως είναι δυνατόν να μαζευτούν 62.000 νοματαίοι σε ένα κλειστό γήπεδο; Κι ένα σωρό από ερωτήσεις, οι οποίες στα μάτια των δημοσιογράφων της γενιάς μου έμοιαζαν με ταξίδι σε έναν φανταστικό κόσμο. Πιο φανταστικό ακόμη κι από το ΝΒΑ, από δαύτο, διάβολε, βλέπαμε πού και πού σκόρπια στιγμιότυπα στο (Σαββατιάτικο) “Αθλητικό Απόγευμα” της τότε ΥΕΝΕΔ, που παρουσίαζαν ο Γεωργίου, ο Κοντοβαζαινίτης κι ο συχωρεμένος ο (πατέρας του ομόσταβλου εδώ στο www. Gazzetta.gr) Bασιλαράς.

Από κολεγιακό όμως δεν σκαμπάζαμε γρι και γι' αυτό ήμασταν αποφασισμένοι να κάνουμε βουρ στον πατσά! Κάποια στιγμή βεβαίως μπήκε κι αυτό στην τηλεοπτική ζωή μας, θυμάμαι μάλιστα σαν να συμβαίνει τώρα την πρώτη φορά, που με αληθινή και όχι φτιασιδωμένη υπερηφάνεια, παρουσίασε ο Συρίγος μια σχετική εκπομπή: ήταν τέλη Μαρτίου του 1983, όταν στηθήκαμε μπροστά στους δέκτες μας, λες και θα βλέπαμε την προσσελήνωση του “Απόλλων 11”, για να παρακολουθήσουμε το “The road to Albuquerque”! Εκεί στην πολιτεία του Νιού Μέξικο, φιλοξενήθηκε το Φάιναλ Φορ του 1983, το οποίο σημαδεύτηκε από μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στα χρονικά του θεσμού: τη νίκη του Νορθ Καρολάινα Στέιτ επί του Χιούστον με σκορ 54-52, χάρη σε ένα από τα πιο φημισμένα και ιστορικά καλάθια στην ιστορία του μπάσκετ: το κάρφωμα του Λορέντσο Τσαρλς από μια alley hoop πάσα του Ντέρεκ Γουίτενμπουργκ από απόσταση δέκα μέτρων στην εκπνοή του τελικού!

Εκείνη ήταν η νύχτα της απόλυτης αποθέωσης για τον (συχωρεμένο πλέον) Τζίμι Βαλβάνο, που έμελλε να μπει στη ζωή μας μετά από δύο χρόνια, όταν στρατολόγησε στους “Wolfpack” τον Φασούλα και (επίσης ήταν η νύχτα) του απολύτου πατατράκ για τους “Phi Slama Jama” του Χιούστον, που έπαιξαν σε τρία Φάιναλ Φορ στη σειρά , αλλά δεν κατάφεραν να κατακτήσουν τον τίτλο. Κάρφωναν καλά όμως, αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει και εντέλει ο Κλάιντ Ντρέξλερ, ο Χακίμ Ολάζουον, ο Λάρι Μισό, ο (μετέπειτα παίκτης της Λιμόζ) Μάικλ Γιανγκ και ο Ρίκι Γουϊνσλοου έμειναν με αυτό το κολεγιακό παράσημο...

Για να μην αφήνω κενά στη διήγηση ο μαύρος με το Νο 23, για τον οποίον ρωτούσαμε την προηγούμενη χροιά (1982) δεν ήταν άλλος από τον τον Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος, όντας πρωτοετής, σφράγισε τον τελικό εκείνη της σεζόν στη Νέα Ορλεάνη, όπου οι “Tar Heels” επιβλήθηκαν του Τζορτζ Τάουν με 63-62, απλώς το καλάθι του “Air” (μπροστά στον εμβρόντητο Πατ Γιούιν) σημειώθηκε 15 δευτερόλεπτα νωρίτερα από εκείνο του Τσαρλς και έμεινε στην Ιστορία ως το πρώτο “The Shot” του λεγάμενου.

Την επόμενη χρονιά ο Τζόρνταν ήρθε στα μέρη μας, πρώτα στη Θεσσαλονίκη κι ύστερα στην Αθήνα για το “Τουρνουά Δημήτρια” και έναν αγώνα με την εθνική ομάδα στο γήπεδο του Σπόρτιγκ και τότε πλέον πάθαμε... λαλά! Έχω στο αρχείο μου, μια φωτογραφία στην οποία νεαρός τότε δημοσιογράφος, έχω εκ δεξιών μου τον Τζόρνταν και εξ ευωνύμων τον Γκάλη κι αυτό είναι όντως το πιο ακριβό κειμήλιο της καριέρας μου!

Μ' αυτά και μ' αυτά το κολεγιακό μπάσκετ άρχισε να μπαίνει σιγά σιγά στη ζωή μας και στη (δημοσιογραφική) δουλειά μας. Αργότερα ζήσαμε την αγωνία του Σίρακιουζ με τον (δικό μας) Ρόνι Σεϊκέλι, ενώ υποδεχτήκαμε στην Ελλάδα κάμποσους Αμερικανούς παίκτες είτε εστεμμένους, είτε φιναλίστ των Φάιναλ Φορ (βλέπε Ντιν Γκάρετ, Ντόναλντ, Γουίλιαμς, Σον Χιγκινς, Αλαα Αμπντελνάμπι, Ερικ Ράιλι, Ντάντε Καλάμπρια, Ερικ Μικ, Σκότι Θέρμαν, Εντ Ο' Μπάνον, Τόνι Ντελκ, Χάνο Μότολα, Γουίλιαμ Εϊβερι, Αντρέ Χάτσον, Ματίν Κλιβς, Λόνι Μπάξτερ, Ντρου Νίκολας, Τζέρι Μακ Ναμάρα, Ααρον Μάιλς, Ρεϊσόν Τέρι κοκ). Στο μεταξύ άρχισαν να ασχολούνται επισταμένως με το κολεγιακό μπάσκετ οι εφημερίδες, τα εξειδικευμένα περιοδικά και οι ιστοσελίδες, ενώ τα τελευταία χρόνια το NCAA μπήκε στα σπίτια των μερακλήδων του μπάσκετ, χάρη στις απ' ευθείας τηλεοπτικές μεταδόσεις της NOVA, που όμως εφέτος τις έφαγε η μαρμάγκα...

• ΥΓ: Το ξέρω πως αυτό το κείμενο μοιάζει παράταιρο με την επικαιρότητα, διότι αυτή τη στιγμή καίγεται ο... κώλος μας με τα ματς Σιένα-Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός - Μπαρτσελόνα, αλλά είπαμε: έχω κι εγώ μια αρρώστια κι ελπίζω να μου συγχωρήσετε την έλλειψη timing! Αφήστε που σκοπεύω να επανέλθω σε αυτό το θέμα και τις επόμενες μέρες με σκόρπιες εικόνες και αναμνήσεις μου από τα τέσσερα Φάιναλ Φορ τα οποία ο Θεός με αξίωσε και η τρέλα μου με παρακίνησε να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς, όπως επίσης και με μια σπονδή στον μύθο του Κεντάκι.