Made in Europe

Αυτό το ντέρμπι ήρθε για να επιβεβαιώσει το προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «r-e-s-t-a-r-t», στο οποίο έλεγα ότι η ύφεση θα μας διορθώσει. Όποιος θέλει το (ξανα)διαβάζει… το αμέσως προηγούμενο είναι. Κάπου έλεγα λοιπόν ότι φέτος που δεν δαπανήθηκαν αλόγιστα τα χρήματα και ήρθαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο παίκτες που δεν ήταν δα και μεγάλες μούρες, θα δούμε καλύτερη μπαλίτσα επειδή βασικά αυτοί που έχουμε θέλουν να αναδειχθούν.

Το είδαμε στο ντέρμπι.
Εφτιαξα λοιπόν ένα τοστάκι και άραξα στον καναπέ να δω το ματς. Και αποζημιώθηκα.
Μπορεί στο γήπεδο να μην υπήρχε ένας Ριβάλντο ούτε ένας Σισέ, υπήρχαν όμως ποδοσφαιριστές που έτρεχαν δημιουργούσαν, έκοβαν, απέκρουαν, προσπαθούσαν και η προσπάθειά τους ήταν βασικά όμορφη.

Βασικά με καλύπτει πλήρως αυτό που γράφει για πρόλογο ο Μιχάλης Τσαμπάς: «Εκτός από καλοί στον “χαρτοπόλεμο»” και στο κυνήγι των εντυπώσεων, οι «αιώνιοι» απέδειξαν ότι μπορούν και μέσα στο γήπεδο να τα πάνε εξίσου καλά! Μακριά από... κύκλους, τετράγωνα, φήμες, διαρροές και ανακοινώσεις! Οι αληθινοί πρωταγωνιστές αυτή τη φορά... μίλησαν. Όχι απλά μίλησαν, αλλά βροντοφώναξαν! Θέλησαν να κερδίσουν τα φλας πάνω τους».

Σιγά τώρα μη σας κάνω ανάλυση του ματς. Ξέρουν να το κάνουν (το έχουν κάνει ήδη) πολλοί και σίγουρα μπορούν καλύτερα από μένα.
Θέλω απλώς να σταθώ σε δύο παίκτες…

Στον Στέφανο Καπίνο και στον Ραφίκ Τζιμπουρ:
Υπο «κανονικές» συνθήκες θα έπρεπε να είχαν χαθεί και οι δύο από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο μεν πιτσιρικάς τερματοφύλακας του ΠΑΟ φυσιολογικά δεν θα ’χε παίξει ποτέ ούτε σε φιλικό και ο Αλγερινός θα ’χε πάει σε άλλες πολιτείες, αν δεν είχε βρει το «φάρμακό» του ο Βαλβέρδε.
Και δεν είναι μόνο που έπαιξαν, αλλά ήταν και οι καλύτεροι για τις ομάδες τους. Ο μικρός έκανε απίστευτη απόκρουση δίνοντας στον Παναθηναϊκό τον βαθμό και ο Τζιμπούρ (που τον γουστάρω πολύ επειδή έχει τσαγανό) έβαλε το γκολ που έδωσε τον βαθμό στη δική του ομάδα.

Ξέρετε, αυτό το ντέρμπι όσο και ωραίο να ήταν δεν θα το θυμόμαστε του χρόνου. Δεν είχε κραυγαλέες χαμένες ευκαρίες (σημ: δεν θεωρώ τα δυο δοκάρια ευκαιρίες, γιατί διαφορετικά δεν θα ’χαν δοκάρια τα τέρματα), δεν είχε αμφισβητούμενες φάσεις, δεν είχε διαιτητικές αηδίες, δεν είχε επεισόδια, δεν είχε κόκκινες κάρτες, ούτε κάποιο αξιοπρόσεκτο τελικό αποτέλεσμα ούτε έδωσε πρωτάθλημα σε κανέναν…
Ήταν όμως ένα ντέρμπι ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Α, και κάτι για το NOVA…
Λυπάμαι, που δεν συγκράτησα το όνομα του τηλε-σκηνοθέτη (αν το ξέρετε, πείτε το) αλλά έκανε τέλεια δουλειά. Επίσης ευρωπαϊκού επιπέδου… Kρίμα που στην εκπομπή που ακολούθησε (τουλάχιστον) ο πρόλογός της ήταν τίγκα στα κλισέ.

Και τέλος θα το πω γιατί θα σκάσω:

Τι την ήθελε τη δήλωση ο πρόεδρος του Ολυμπιακού «θα μπορούσαμε να κερδίσουμε 6-2;»
Όχι, δεν θα μπορούσε… Γιατί υποθέτω ότι μέτρησε το ένα γκολ του Παναθηναϊκού, το δοκάρι του Λέτο (2) και τις 6 (;) ευκαιρίες (;) του Ολυμπιακού και έκανε μια σούμα… Ναι, αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι τοξοβολία. Ακόμα και ένα μικρό παιδί ξέρει ότι το 0-2 γίνεται πολύ εύκολα 0-3 και πολύ δύσκολα 6-2.

Καλό θα είναι να θυμάται ότι ύστερα από ένα καλό και ποιοτικό παιγνίδι δεν είναι υποχρεωτικό να ’ναι ο ίδιος πρωταγωνιστής. Αρκεί που (συμ)πρωταγωνίστησε η ομάδα του. Λίγο είναι;