Οι πένες γράφουν για το ντέρμπι!

Οι εποχές που το ποδόσφαιρο θεωρούνταν (παραφράζοντας τον Μαρξ) «όπιο του λαού» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα το ποδόσφαιρο αποτελεί αντικείμενο μελέτης ερευνητών και πηγή έμπνευσης λογοτεχνών. Αρκετοί συγγραφείς δεν διστάζουν να δηλώσουν ποδοσφαιρόφιλοι, αψηφώντας τον κίνδυνο να αντιμετωπιστούν υποτιμητικά από τους κόλπους της διανόησης.

Ένας «κόκκινος» και ένας «πράσινος» συγγραφέας, ο Θανάσης Χειμωνάς και ο Χριστόφορος Κάσδαγλης αντίστοιχα, μοιράζονται με το gazzetta.gr το πάθος τους και απαντούν σε έξι ερωτήσεις για το ντέρμπι. Κάνουν την πρόβλεψή τους, ανασύρουν ευχάριστες και δυσάρεστες αναμνήσεις, αποκαλύπτουν ποιον αντίπαλο παίκτη υπολογίζουν και με ποιο βιβλίο ταυτίζουν την ομάδα τους.

Ως γηπεδούχος, ο Θανάσης Χειμωνάς προηγείται στις απαντήσεις!

- Ποια είναι η πρόβλεψή σας για το ντέρμπι; Είστε αισιόδοξος;

Θ. Χειμωνάς: «Αν με ρωτούσες το καλοκαίρι θα μιλούσα για “ξερό” άσο. Τελικά ο Παναθηναϊκός, παρά τον διπλό ευρωπαϊκό αποκλεισμό, εμφανίστηκε πιο δυνατός απ' ό,τι περιμέναμε. Πιστεύω πάντως πως θα νικήσουμε. Πιθανό σκορ 2-1».

Χρ. Κάσδαγλης: «Πάντα είμαι αισιόδοξος πριν από ένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Πρόκειται για ζήτημα αυτονόητης φυσικής υπεροχής, ανεξαρτήτως του αν επιβεβαιώνεται πάντα και εντός γηπέδου, πράγμα που –όπως όλοι γνωρίζουμε– εξαρτάται από πολλούς και αστάθμητους παράγοντες. Αισιοδοξώ επίσης ότι θα δω αύριο στο γήπεδο αντικυβερνητικά πανό. Δεν έχει σημασία που θα τα σηκώνουν Ολυμπιακοί, σ’ αυτό το θέμα θα είμαι μαζί τους! Θα τους το ανταποδώσουμε εξάλλου την Κυριακή, στο ντέρμπι του μπάσκετ».

- Ποιον θεωρείτε καθοριστικότερο παίκτη της ομάδας σας;

Θ. Χειμωνάς: «Από τη στιγμή που δεν παίζει ο Ιμπαγάσα, τον Τζεμπούρ. Είναι γκολτζής και με τον Παναθηναϊκό έχει καλή παράδοση».

Χρ. Κάσδαγλης: «Ο Λέτο, ο Κατσουράνης, ο Καπίνο είναι τα κλειδιά. Μακάρι να ’παιζε και ο Σωτήρης Νίνης. Αλλά δεν με απασχολούν τόσο οι ατομικές επιδόσεις· με ενδιαφέρει περισσότερο η ομαδικότητα, το σύστημα, το πείσμα, η συλλογική ευφυΐα, το “κέντημα” της ομάδας στο κέντρο του γηπέδου, η διαρκής κίνηση στην επίθεση με την μπάλα χαμηλά. Με τέσσερις λέξεις, η εφαρμογή του παναθηναϊκού τρόπου του σκέπτεσθαι».

- Από τον αντίπαλο ποιον φοβάστε ή υπολογίζετε περισσότερο;

Θ. Χειμωνάς: «Δεν θα ’λεγα πως τον φοβάμαι, αλλά φέτος ο Λέτο είναι ο παίκτης-κλειδί του ΠΑΟ. Αν τον “βραχυκυκλώσουμε”, λογικά θα φτάσουμε εύκολα στη νίκη».

Χρ. Κάσδαγλης: «Τον διαιτητή. Απέκλεισαν τον Κάκο και επέλεξαν τον… κάλλο. Επειδή όμως η ερώτηση αφορά –υποπτεύομαι– τους παίκτες, φοβάμαι περισσότερο τον Ιμπαγάσα και τον Νικοπολίδη. Πώς; Είπατε ότι αυτοί δεν παίζουν; Γιατί, μήπως οι άλλοι, εκείνοι που θα επιλέξει ο κ. Βαλβέρδε, πιστεύετε ότι θα παίξουν; Συγνώμη για το ανοίκειο του ύφους, αλλά εδώ μιλάμε για τη μητέρα όλων των μαχών – δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για καλλιέπεια του λόγου».

- Η πιο ευχάριστη ανάμνησή σας σε ντέρμπι;

Θ. Χειμωνάς: «Το 2-1 στο πρωτάθλημα του 1987 με τον Παπαχρήστου. Ήταν το πρώτο ντέρμπι στο οποίο πήγα γήπεδο και το θυμάμαι σαν να ήταν χθες».

Χρ. Κάσδαγλης: «Το 8-2 της ομάδας του Άγγελου Μεσσάρη. Δεν το ’ζησα, αλλά παραμένει η κορυφαία συλλογική ανάμνηση. Και μια τεσσάρα στο ΟΑΚΑ, όπου ήμουν μέσα στο γήπεδο, στον τελικό του Κυπέλλου το ’86, από την ομάδα του Σαραβάκου, του Ρότσα, του Ζάετς, των αδελφών Δημόπουλου, του Μαυρίδη, του Αντωνίου και του Λιβαθηνού».

- Η πιο δυσάρεστη;

Θ. Χειμωνάς: «Ο αποκλεισμός από το Κύπελλο με το 2-3 στο Καραϊσκάκη το 1995. Χάνει το πέναλτι ο Αλεξανδρής, ακούγεται το σφύριγμα της λήξης και μετά το τέλος του αγώνα μείναμε όλοι στις εξέδρες αμίλητοι για ώρα».

Χρ. Κάσδαγλης: «Η περσινή ήττα στο Καραϊσκάκη, όπου καθιερώθηκαν νέοι –παγκοσμίως– κανονισμοί για το οφσάιντ. Και για το φιλότιμο επίσης».

- Με ποιο βιβλίο θα παρομοιάζατε την ομάδα σας;

Θ. Χειμωνάς: Με τη Βίβλο. Ο Θρύλος είναι θρησκεία!

Χρ. Κάσδαγλης: «Το μυαλό μου πηγαίνει στα κορυφαία έργα της παγκόσμιας γραμματείας: Η Βίβλος; Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ; Η καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου; Το Πόλεμος και Ειρήνη του Λέοντος Τολστόι; Θα προτιμήσω την Ιλιάδα! Η ομάδα πάει καλά, το παλεύει, αλλά διοικητικές έριδες την εμποδίζουν να δώσει το οριστικό χτύπημα στον αιώνιο αντίπαλο. Θεοί και δαίμονες συνωμοτούν για να την εμποδίσουν. Χάνει τον φυσικό αρχηγό της στην επίθεση αλλά ξανασηκώνεται, αναγεννάται μάλιστα, καθώς έτσι διευκολύνεται το ομαδικό παιχνίδι. Στο τέλος η ομάδα νικάει, έστω και με τέχνασμα. Το μόνο που με προβληματίζει είναι η ολοσχερής καταστροφή της Τροίας που επακολουθεί. Όχι, θέλουμε ο αντίπαλος να παραμείνει όρθιος για να τον ξανανικήσουμε, όπως στο μπάσκετ. Τον χρειαζόμαστε».