Πες τα, Χρυσόστομε!

 

Για το λόγο αυτό λοιπόν αναζήτησα το πρωί το πλήρες κείμενο της επιστολής αυτής, ώστε να τη… μοιραστούμε. Μόλις την πήρα στα χέρια και τη διάβασα, πραγματικά δεν μπόρεσα να βρω κάτι στο οποίο να διαφωνώ και την ανέβασα αμέσως στο Leoforos όπου μπορείτε να τη διαβάσετε ( http://www.leoforos.gr/article/18156/gi-auto-pheugo), αν και πλέον έχει κάνει το γύρο του διαδικτύου. Βρίσκεται παντού και φυσικά αυτό είναι καλό για να τη διαβάζουν ολοένα και πιο πολλοί φίλοι και εχθροί και να ξυπνάνε.

Ο Ξυλάς είναι από τους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή έχουν επιλέξει να καθίσουν στο… πίσω κάθισμα, δεν θέλει να φαίνεται ο ίδιος παρά μόνο να βλέπει τον Παναθηναϊκό να πηγαίνει μπροστά. Ελάχιστοι ίσως γνωρίζουν ότι έχει δώσει το «παρών» σχεδόν σε όλα τα εκτός έδρας ματς της ομάδας, κάτι που αν μη τι άλλο φανερώνει την «αρρώστια» του. Όσοι ακολουθούμε την ομάδα παντού, τον βλέπαμε, εκείνος ωστόσο δεν επεδίωξε ποτέ του τη δημοσιότητα και πολύ καλά έκανε αφού έτσι αισθανόταν.

Επιπλέον η στάση του τα δυόμισι αυτά χρόνια φανερώνει ότι δεν παίζουν ρόλο μόνο οι μετοχές που έχει ο καθένας στην κατοχή του, αλλά ο γενικότερος τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει κάποιος τον σύλλογο. Στο σημείο αυτό και για να μην παρεξηγηθώ, εδώ μέσα δεν κάνουμε «αγιογραφία» του Ξυλά ούτε στήνουμε σε κανένα απόσπασμα τους υπόλοιπους. Όλοι έχουν προσφέρει και συνεχίζουν να προσφέρουν στον σύλλογο, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο.

Απλώς, η επιστολή αυτή επειδή με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο στο περιεχόμενό της μου έδωσε το δικαίωμα να… ξεκουραστώ και να μην κάθομαι να γράφω κάποια πράγματα αλλά να τα διαβάσετε έτοιμα. Άλλοι μπορεί να διαφωνούν κάπου ή ακόμη και παντού. Δημοκρατία έχουμε εξάλλου. Η δική μου άποψη ωστόσο και για την οποία «υπάρχω» σε αυτό το blog ώστε να την καταθέτω, είναι πλήρως ταυτισμένη με τα λόγια του συγκεκριμένου ανθρώπου, τουλάχιστον με βάση τις τελευταίες εξελίξεις. Αυτά...