Αιώνια αντιπαράθεση!

Πριν από τριάμισι χρόνια, το gazzetta.gr εγκαινίασε τα blogs των δημοσιογράφων και έδωσε την ευκαιρία σε όλους εσάς να επικοινωνήσετε μαζί τους, να συμφωνήσετε και να διαφωνήσετε. Σήμερα, η ανάγκη της εποχής προχωρά τη διαδραστική επικοινωνία μέσω των αρθρογράφων ένα βήμα παρακάτω. Το μπάσκετ έχει εξελιχθεί σε υπόθεση των δύο «αιωνίων», με τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό και τον ανταγωνιστή Ολυμπιακό να μονομαχούν σχεδόν μονότονα. Πώς θα μπορούσε λοιπόν να συνεχίζει να απουσιάζει ένα blog σχεδόν εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στους δύο μεγάλους του μπάσκετ που κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας; Και τι καλύτερο για να στείλουμε το δικό μας μήνυμα ενότητας παραμονές του ντέρμπι, από το να ενώσουμε τα δύο blogs σε ένα, φέρνοντας δύο καλούς φίλους και εξαιρετικούς δημοσιογράφους, τον Σπύρο Καβαλιεράτο από τη Sportday και τον Θανάση Ασπρούλια από το Goalnews σε κοινό blog! Κοινή άλλωστε είναι και η πορεία τους, όπως θα διαβάσετε στο σχετικό βιογραφικό...

Ναι, σε κοινό blog! Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, Ασπρούλιας και Καβαλιεράτος, μαζί, θα απαντούν στο ερώτημα της ημέρας, θα απαντούν από τη ματιά του ρεπόρτερ της κάθε ομάδας επί παντός επιστητού. Κυρίως φυσικά επί Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, αλλά οι δυο τους, ως ανήσυχα πνεύματα και κολλημένοι με την πορτοκαλί μπάλα, θα καταπιάνονται με ό,τι άλλο απασχολεί το μπάσκετ.

Ας κάνουμε το τζάμπολ λοιπόν! Το ερώτημα της ημέρας –στο οποίο φυσικά καλείστε κι εσείς να λάβετε μέρος σχολιάζοντας– είναι το εξής:

- Αλλάζει τις ισορροπίες του αγώνα της Κυριακής η απόφαση του ΑΣΕΑΔ ανοίγοντας τις πόρτες του ΟΑΚΑ για τον κόσμο;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν

Επί θεωρητικής βάσης θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε τις αντοχές του πληκτρολογίου για να γράφουμε ολόκληρα κατεβατά σχετικά με τις συνθήκες, όπως αυτές διαμορφώνονται μετά την απόφαση του ΑΣΕΑΔ για τη μείωση της ποινής του Παναθηναϊκού.

Πιστεύω ακράδαντα όμως, ότι επί της ουσίας, επί της αγωνιστικής βάσης του ντέρμπι, ελάχιστα πράγματα αλλάζουν. Αν στον πάγκο του Παναθηναϊκού δεν υπήρχε Ομπράντοβιτς και μια ομάδα που φέρεται σαν να έχει δεχθεί ενδοφλεβίως τη γνώση της σωστής διαχείρισης των καταστάσεων, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τώρα όμως... δεν είναι! Δεν πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός, ως γηπεδούχος, θα μπορούσε να επηρεαστεί σε ένα τέτοιο ματς από την παρουσία του κόσμου. Έχετε αναλογιστεί ποτέ ποια είναι η βοήθεια που προσφέρει η παρουσία του κόσμου στο γήπεδο; Έχουν γίνει... τρισεκατομύρια αναφορές στη σημασία του 6ου ή του 12ου παίκτη, η οποία είναι όντως τεράστια, αλλά προσωπικά δεν έχω διαβάσει πουθενά ποιο είναι το συναίσθημα που προκαλεί στον παίκτη...

Μπαίνοντας στο γήπεδο, ακόμα και για την προθέρμανση, η ψυχή σου νιώθει απίστευτη ψυχική ανάταση βλέποντας τόσο κόσμο να έχει συγκεντρωθεί για να σε αποθεώσει και να σε δει να παίζεις. Όχι απαραιτήτως να κερδίζεις... Στην προθέρμανση αισθάνεσαι ότι τα πόδια σου δεν πατάνε στο έδαφος. Συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να περπατάει στις μύτες, διότι είσαι έτοιμος να πετάξεις, τς γάμπες να έχουν τσιτώσει και μια απόλυτη έκσταση. Είσαι έτοιμος για όλα... Να καρφώσεις την μπάλα με οποιονδήποτε τρόπο, να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, να κάνεις τέτοιο άλμα που δεν είχες διανοηθεί ποτέ ότι μπορείς... Είναι δεδομένο, έστω κι αν δεν το έχω αναλύσει διεξοδικά, ότι υπάρχει οργανική και επιστημονική εξήγηση για το συναίσθημα που σου προκαλεί η παρουσία του κόσμου. Γιατί; Διότι αισθάνεσαι τους μυς σου να χαλαρώνουν όσο ποτέ άλλοτε. Τον εαυτό σου ελαφρύτερο από κάθε άλλη φορά· τις κλειδώσεις να λειτουργούν άριστα· τους πόρους ορθάνοιχτους και να δέχονται πολύ περισσότερο οξυγόνο απ’ ό,τι σε άλλες συνθήκες. Μπαίνεις σε διαρκή εκγρήγορση, έχεις απίστευτη όρεξη και διάθεση. Σαν να έχεις πιει εκατό καφέδες σερί ή να έχεις πάρει την ισχυρότερη ντόπα. Νιώθεις μια ευχάριστη αναστάτωση, μια υπερδιέγερση. Αυτό είναι η προσφορά του κόσμου προς την ομάδα του.

Προσοχή! Επιρροή ασκεί στο παιχνίδι ο κόσμος, ως προς τον γηπεδούχο. Ποτέ στον αντίπαλο. Τι θέλω να πω... Μια καλή κι έμπειρη ομάδα δεν θα λυγίσει από τις αντιδράσεις των οπαδών, όποιες κι αν είναι αυτές. Αντιθέτως μπορεί να του δημιουργηθεί μεγαλύτερο κίνητρο, καθώς σε κάθε περίπτωση για τον παίκτη είναι προτιμότερο να παίζει σε ένα γήπεδο γεμάτο έστω και με αντίπαλους φιλάθλους παρά σε άδειο γήπεδο. Ο γηπεδούχος, όμως θα ανακαλύψει μέσα από τη φωνή του κόσμου δυνάμεις που ίσως να μην είχαν αναδυθεί ποτέ. Στο 23ο δευτερόλεπτο μιας άμυνας, ο οπαδός και η επευφημία του είναι ικανοί να δώσει έναυσμα στον παίκτη να αντλήσει μια ρανίδα δύναμης για να κάνει ένα δυναμικό βήμα παραπάνω και να κλείσει το διάδρομο στον αντίπαλο ή να πηδήξει πιο ψηλά στη μάχη του ριμπάουντ, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι εξουθενωμένος. Υπάρχουν δύο στιγμές που η φωνή, η επευφημία, η υποστήριξη, φέρνουν τον παίκτη σε κατάσταση αθλητικού οργασμού. Η βοή και ο πανηγυρισμός ύστερα από ένα εύστοχο, κρίσιμο σουτ... Όπως επίσης και η οχλαγωγία που επικρατεί πια (ευτυχώς) έπειτα από μια καλή άμυνα, η οποία οδηγεί τον αντίπαλο σε λάθος, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου ο γηπεδούχος επιχειρεί να ανατρέψει εις βάρος του κατάσταση.

Όλοι εμείς που δεν το έχουμε ζήσει (σε αυτό το μέγεθος και σε αυτό το επιπεδο) είναι πολύ δύσκολο να το συλλάβουμε. Μιλάμε για πραγματικό οργασμό, τον οποίο βεβαίως, με τον καιρό και την εμπειρία που αποκτά ο καθένας έχει μάθει να τον διαχειρίζεται. Κι όταν βλέπετε κάποιους παίκτες να ευστοχούν σε ένα σουτ και τη στιγμή της αποθέωσης να σηκώνουν τα χέρια προς τον κόσμο επιζητώντας ακόμα εντονότερη φωνή, δεν είναι «τσατσιλίκι» προς τον κόσμο ούτε «λαϊκισμός»... Είναι η αντίδραση ενός ανθρώπου σε μια οργασμική κατάσταση που τον κατακλύζει, προσφέροντας σε αυτόν ασύλληπτη ενέργεια, την οποία παροδικά θέλει κάπου να τη διοχετεύσει. Ο Σάρας αποτελεί κλασικό παράδειγμα παίκτη που απολαμβάνει κάθε στιγμή, έχει αναπτύξει... interactive σχέση με τον κόσμο και αισθάνεται πολύ έντονα κάθε δευτερόλεπτο του παιχνιδιού

Αρκετά ασχολήθηκα όμως με την ψυχολογία του αθλητή. Έως πάρα πολύ... Επανέρχομαι.

Η παρουσία του κόσμου λοιπόν, στο ντέρμπι δεν θα επηρεάσει τόσο πολύ τον Ολυμπιακό, ο οποίος όμως, ομολογουμένως είναι ομάδα που τώρα χτίζεται και όλοι μαζί οι παίκτες του, ως σύνολο, δεν έχουν μάθει να ανταποκρίνονται σε τέτοιες καταστάσεις. Η μοναδική περίπτωση να επηρεαστεί ο Ολυμπιακός, θα είναι μόνο όταν ο Παναθηναϊκός βρεθεί πίσω στο σκορ και προσπαθήσει να κάνει την αντεπίθεσή του... Ο θόρυβος των χιλιάδων ντεσιμπέλ ύστερα από ένα λάθος που κάνει ο παίκτης, είναι δυνατόν να γκρεμίσει την ψυχολογία του αν αυτός δεν είναι έμπειρος σε παρόμοια ατμόσφαιρα.

Η απόφαση του ΑΣΕΑΔ δεν ανατρέπει το σκηνικό, διότι έτσι κι αλλιώς πίστευα ότι στην παρούσα φάση ο Παναθηναϊκός είναι (πολύ) πιο έτοιμος από τους Ερυθρόλευκους. Στηρίζοντας βέβαια την ετοιμότητά του (και) στο γεγονός ότι το καλοκαίρι έκανε μόνο τρεις προσθήκες, έχασε μόνο δύο βασικούς παίκτες, ενώ ο Ολυμπιακός ουσιαστικά χτίστηκε από την αρχή.

Σε κάθε περίπτωση το προσωπικό συναίσθημα αναφορικά με την απόφαση είναι διττό... Αφενός χαίρομαι διότι το παιχνίδι θα διεξαχθεί όπως αξίζει και στις δύο ομάδες, σε μια απίστευτη ατμόσφαιρα, από την άλλη πλευρά όμως θεωρώ ότι τέτοιες αποφάσεις είναι δυστυχείς για τον αθλητισμό.

Ό,τι έγινε στο «Καραϊσκάκης» με τον Σισέ και στο ΟΑΚΑ με τον Μπουρούση, (ανεξαρτήτως αν κάποιος προκάλεσε, δεν το εξετάζω) συνιστά τη χείριστη μορφή χουλιγκανισμού και το ύστατο σημείο εξευτελισμού στο οποίο μπορεί να φτάσει μια κοινωνία. Μου είναι αδιανόητο να βρίσκεται κάποιος αχαρακτήριστος που να τολμήσει να σηκώσει χέρι σε αθλητή. Είναι ό,τι πιο άθλιο μπορεί να συμβεί· και φυσικά δεν απεικονίζει τη θέση του αθλητισμού, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας...

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Το άλλοθι θα είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Ολυμπιακού

Ο Ολυμπιακός απέκτησε ένα πολύ καλό άλλοθι πλέον. Στο άδειο ΟΑΚΑ οι συνθήκες θα ήταν ιδανικές για τους φιλοξενούμενους, καθώς λίγα πράγματα θα μπορούσαν να επικαλεστούν σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος στο μεγάλο ματς με τον Παναθηναϊκό.

Τώρα όμως; Ήδη για δυο-τρεις μέρες η συζήτηση έφυγε από το αγωνιστικό. Το ΑΣΕΑΔ έκανε με τον τρόπο του ένα πολύ ωραίο δώρο στον Ίβκοβιτς και στους παίκτες του. Η απογοήτευση και η αγανάκτηση για την εικόνα του Ολυμπιακού στο ματς με την Καντού –και όχι μόνο– δεν ξεχάστηκε ακριβώς, αλλά πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Έστω και για λίγο, οι διαμαρτυρίες για την ποινή που είναι μικρότερη σε σχέση με την αρχική, η άλλου είδους αγανάκτηση και απογοήτευση από πλευράς οπαδών τέθηκε σε προτεραιότητα.

Ήδη, λοιπόν, η απόφαση του ΑΣΕΑΔ βοήθησε τον Ολυμπιακό στο αγωνιστικό κομμάτι. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο και εντελώς διαφορετική συζήτηση.

Μπορεί μάλιστα να βοηθήσει από πολλές απόψεις αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό την Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Λογικά ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να νικήσει – πολλές φορές βέβαια η λογική πηγαίνει περίπατο, άρα δεν είναι σωστό να ξεγράφουμε τους Ερυθρόλευκους. Όμως είναι άλλο πράγμα να χάνεις –ακόμα και με μεγάλη διαφορά– σε γεμάτο γήπεδο και άλλο σε άδειο. Εκεί δεν υπάρχει χώρος για δικαιολογίες. Και με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, ένα ματς στα... ίσα με τον Παναθηναϊκό δεν βολεύει. Ένα παιχνίδι, όμως, απέναντι σε 20.000 Παναθηναϊκούς θα βοηθήσει τους Ερυθρόλευκους να παίξουν με λιγότερη πίεση, βγάζοντας και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Θα γίνουν ομάδα, ο ένας θα ακουμπήσει στον άλλο, ο Ολυμπιακός θα βγάλει διαφορετικό πρόσωπο. Κι ας μην έχουν οι περισσότεροι παίκτες του εμπειρία από τέτοια ματς.

Αν, βέβαια, ο Ολυμπιακός είχε δημιουργήσει καλή ομάδα και ο Παναθηναϊκός παραπατούσε στο ξεκίνημα της σεζόν, το άδειο γήπεδο θα βόλευε τον Ίβκοβιτς και τους παίκτες του, αλλά με τις υπάρχουσες συνθήκες η ξεκάθαρη δικαιολογία είναι ό,τι ακριβώς χρειάζονται όλοι.

Μοιάζει, λοιπόν, οξύμωρο, αλλά το ΑΣΕΑΔ δεν έκανε κακό στον Ολυμπιακό. Κι αν άλλαξε τις ισορροπίες, σίγουρα δεν το έκανε εις βάρος του. Με την απόφασή του –το ΑΣΕΑΔ– εννέα μέρες πριν από τον αγώνα επιτρέπει στη διοίκηση του Ολυμπιακού να διαμαρτύρεται –έστω και ανεπίσημα– και την ομάδα μην πηγαίνει υποχρεωμένη εκ των συνθηκών να δείξει αντάξια του Παναθηναϊκού.

Έστω κι αν κανείς πραγματικά δεν πιστεύει ότι ο Ολυμπιακός είναι ισάξιος του Παναθηναϊκού τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορεί να αποδεχθεί και την κατωτερότητά του. Διότι στόχος του παραμένει το πρωτάθλημα. Κι ό,τι και να γίνει την άλλη Κυριακή, ο Ολυμπιακός μέχρι το τέλος της σεζόν θα κυνηγάει τον τίτλο. Το πώς θα τα καταφέρει είναι άλλο θέμα, γιατί αποκλείεται οι Ερυθρόλευκοι να μείνουν ως έχουν στο υπόλοιπο της χρονιάς. Το ζητούμενο είναι να μη χάσουν στόχους όσο θα βρίσκονται στην παρούσα κατάσταση... Ούτε να πληγωθούν τόσο άσχημα, ώστε να μην μπορεί να αναστραφεί με τίποτα η κατάσταση.