Από ποδοσφαιριστής... καταζητούμενος!

Ο λόγος για τον τρίτο γιο του Γκαντάφι, Αλ-Σαάντι, ο οποίος, χρησιμοποιώντας την πολιτική και οικονομική επιρροή του πατέρα του, κατάφερε να φορέσει στο παρελθόν τη φανέλα της Περούτζια, της Ουντινέζε και της Σαμπντόρια, ενώ έκανε προπονήσεις με την Λάτσιο και την Γιουβέντους! Παρότι 18 φορές διεθνής με την Εθνική Λιβύης, ήταν φανερό ότι δεν... έκανε για Καμπιονάτο, γεγονός που αποτυπώνεται κάλιστα στις όλες κι όλες δύο συμμετοχές του στη Serie A . Παρόλα αυτά, για 8 χρόνια έζησε την... ζωή του επαγγελματία ποδοσφαιριστή!

Ο ποδοσφαιρικός κόσμος... γύρω του!
«Δεν ήταν κι ο καλύτερος. Αλλά το έκανε σαν χόμπι. Ήταν δισεκατομμυριούχος, αλλά ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο, να έρχεται κάθε μέρα και να προπονείται. Και τα κατάφερε, για να είμαστε δίκαιοι. Ποτέ δεν περίμενε καμία ιδιαίτερη μεταχείριση, αλλά μπορούσαμε όλοι να δούμε τους σωματοφύλακές του», είχε δηλώσει ο Τζέι Μπόθροϊντ, ο οποίος είχε παίξει μαζί του στην Περούτζια. Ο ίδιος πάντως μόνο... αυταρχικός σαν τον πατέρα του δεν ήταν με τους συμπαίκτες του. Ο Άγγλος φορ αποκάλυψε ότι ο Λίβυος ήταν διατεθειμένος να του πληρώσει όλα τα έξοδα για να παρακολουθήσουν μαζί αγώνες μηχανών στις Κάνες, όπως και να του κάνει δώρο το ταξίδι του μέλιτος, κάποιες από τις πρωτοβουλίες από τα γεγονότα που τον έκαναν δημοφιλή ανάμεσα στους συμπαίκτες του. Τα πράγματα στη χώρα του ωστόσο ήταν κάπως... διαφορετικά. Το εγχώριο ποδόσφαιρο περιστρεφόταν τριγύρω του και όταν έπαιζε στο πρωτάθλημα της Λιβύης, το όνομά του ήταν το μόνο που επιτρεπόταν να ανακοινωθεί από τα μεγάφωνα στους αγώνες του Πρωταθλήματος!

Για τους υπόλοιπους παίκτες, αρκούσε το νούμερο της φανέλας. Παράλληλα, όλα τα... κονδύλια που χρειάζονταν για την προώθηση της καριέρας του, αποτελούσαν προϊόν του κρατικού υπολογισμού, ενώ η εύνοια των διαιτητών ήταν... τουλάχιστον ύποπτη. . Το καθεστώς φυσικά δεν επέτρεπε στις φωνές αντίδρασης να ακουστούν. Σε ηλικία 27 ετών και χωρίς καθόλου επαγγελματική εμπειρία, έπαιξε βασικός σέντερ φορ σε μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, την Αλ Αχλί. Η ομάδα δεν κατάφερε να πάρει τον τίτλο και ο γιος του Συνταγματάρχη πήρε μεταγραφή για την πρωταθλήτρια Αλ Ιτιχάντ, παίζοντας φυσικά βασικός! «Δεν ήταν ποδοσφαιριστής, οι συνθήκες και η ατμόσφαιρα του επέτρεπαν να παίζει ποδόσφαιρο στην Λιβύη», είχε δηλώσει ξεκάθαρα ο τερματοφύλακας της Εθνικής της χώρας, Σαμίρ Αμπούντ.

Οι σχέσεις με Μπερλουσκόνι
Οι διπλωματικές σχέσεις της Ιταλίας με την Λιβύη, η οποία ήταν αποικία των Ιταλών από το 1911 μέχρι το 1947 και η ανάγκη για επανασύσφιξή τους, καθώς φυσικά και οι... οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών, του άνοιξαν τον δρόμο για το Καμπιονάτο. Οι επενδύσεις της Fiat στα πετρέλαια και η εμπλοκή της οικογένειας Γκαντάφι στα ιδιοκτησιακά της Γιουβέντους με την εξαγορά του 7.5% των μετοχών της, έπαιξαν σίγουρα τον ρόλο τους, αλλά ο πατέρας του Λίβυου ποδοσφαιριστή είχε εξαιρετικές προσωπικές σχέσεις με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπερλουσκόνι με τα... πετροδόλαρα. Ο συνταγματάρχης Γκαντάφι, βλέποντας φέτος το καλοκαίρι το τέλος να έρχεται, έστειλε επιστολή στον Ιταλό πρωθυπουργό, παρακινώντας τον να μεσολαβήσει ώστε να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί από το ΝΑΤΟ στη χώρα του.

Οι σχέσεις των δύο ανδρών ήταν εξαιρετικές μέχρι και το Μάρτιο, όταν ο «Καβαλιέρε» επέτρεψε στο ΝΑΤΟ να χρησιμοποιήσει αεροπορικές βάσεις στην χώρα του και ο Συνταγματάρχης δήλωσε προδομένος. Πέραν του Μπερλουσκόνι, ο Γκαντάφι είχε εξαιρετικές σχέσεις με ακόμα έναν Ιταλό, τον Πάολο Σκαρόνι, επικεφαλής της πετρελαϊκής εταιρείας ENI, η οποία εκμεταλλευόταν τα κοιτάσματα στην Λιβύη από το 1959, όταν και ανακαλύφθηκαν. Ο Λίβυος μάλιστα είχε διατάξει την επιστροφή πτήσης από την Τρίπολη, μόνο και μόνο για να κάνει το τραπέζι στον Σκαρόνι! Ο Τζιανκάρλο Λένερ, ο οποίος ήταν μέλος της ειδικής ομάδας για την Λιβύη στο ιταλικό κοινοβούλιο, είχε δηλώσει μετά την εξέγερση: «Δεν πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη μας στον Γκαντάφι. Η Λιβύη παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς εμπορικούς μας εταίρους, χάρη στη σχέση μας με την οικογένεια Γκαντάφι».

Μαραντόνα και Τζόνσον
Ο Γκαντάφι το είχε πάρει πάντως σοβαρά, παρά το ότι σε τρεις σεζόν έπαιξε δύο μόλις φορές και συμπλήρωσε συνολικά 26 λεπτά εντός αγωνιστικών χώρων. Είχε προσλάβει τον Ντιεγκο Μαραντόνα ως τεχνικό σύμβουλο και τον Καναδό σπρίντερ Μπεν Τζόνσον ως προσωπικό του γυμναστή όταν πήγε στην Περούτζια. Ο Ντιεγκίτο αποτελούσε την... καψούρα του Αλ Σααντί και μάλιστα ο Αργεντινός είχε εκφράσει την επιθυμία να γνωρίσει και τον πατέρα του! Ο Τζόνσον από την άλλη, ο οποίος το 1997 είχε συνεργαστεί και με τον Μαραντόνα, ανέλαβε την... φυσική κατάσταση του Λίβυου, γεγονός που έκανε κάποιους Καναδούς δημοσιογράφους να γράφουν ότι πρέπει να του απονεμηθεί το... νόμπελ ειρήνης! Αξιοσημείωτο ότι ο πρώην σπρίντερ έλαβε 7.300 δολάρια μετρητά από τον Γκαντάφι, τα οποία λίγο μετά του εκλάπησαν...

Ο Κόσμι και το... χαρτάκι
Ο εκκεντρικός Σέρσε Κόσμι, ο οποίος ήταν τότε στον πάγκο της Περούζια δεν έδειχνε διατεθειμένος να πάρει... χαρτάκι από τον ιδιοκτήτη της ομάδας, Λουτσιάνο Γκαούτσι, ο οποίος ήθελε τον Γκαντάφι βασικό στην ομάδα του. Ο Γκαούτσι παραδέχτηκε ότι ο Σϊλβιο Μπερλουσκόνι τον πήρε τηλέφωνο και τον συμβούλεψε να έχει στην ομάδα του τον Λίβυο, καθώς η παρουσία του θα αποτελούσε «πολικό πλεονέκτημα». Σε ερώτηση για το αν ο προπονητής της ομάδας, δεν επιλέξει τον Γκαντάφι στην 11άδα, ο Γκαούτσι είχε απαντήσει: «Θα συμβούλευα τον Κόσμι να τον επιλέξει», στέλνοντας το ξεκάθαρο μήνυμά του! Το 2003 ο Αλ Σααντί έβγαλε τον... προπονητή του από το δίλημα, καθώς σε τεστ που υποβλήθηκε βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία Ναδρολόνη. Ο ίδιος δικαιολογήθηκε τονίζοντας ότι πήρε ένα φάρμακο για να αντιμετωπίσει ένα χρόνιο πρόβλημα στη μέση και όλως τυχαίως, η ποινή του από δύο χρόνια μειώθηκε σε τρεις μήνες! Μετά την τιμωρία του έπαιξε σε μόλις ένα επίσημο ματς, στην νίκη της ομάδας του επί της... Γιουβέντους το 2005!

Ο Λίβυος πέρασε ως αλλαγή και ο Κόσμι δήλωσε: «Ο Γκαντάφι αγωνίστηκε επειδή είναι παίκτης και όχι για να περάσει κάποιος από εμάς στην ιστορία ως ο πρώτος που χρησιμοποίησε γιο ηγέτη κράτους σε ματς Ιταλικού Πρωταθλήματος». Η Περούτζια σώθηκε χάρη σε αυτή τη νίκη, αλλά ο Κόσμι απολύθηκε. Την επόμενη σεζόν, δεν έπαιξε σε κανένα επίσημο ματς, ενώ το 2004-05 η ομάδα χρεοκόπησε και ο... αξιόπιστος ιδιοκτήτης της το έσκασε για την Δομινικανή Δημοκρατία. Αυτή τη στιγμή, βρίσκεται στη φυλακή. Στη συνέχεια, ο Γκαντάφι μετακινήθηκε στην Ουντινέζε, με την οποία έπαιξε μόλις σε ένα ματς για 11 λεπτά, κάνοντας το μοναδικό του σουτ στην Ιταλία, ενώ στην Σαμπντόρια έπαιξε μόνο σε παιχνίδια της δεύτερης ομάδας. Ο ίδιος είχε τη φιλοδοξία να παίξει και στην Γιουβέντους, αλλά η Κυρία δεν... ενέδωσε. Η επίσημη δικαιολογία που δόθηκε, ήταν ότι δεν μπορούσε να φορέσει τη φανέλα της ομάδας επειδή η οικογένειά του είχε μετοχές στον σύλλογο.

Ποδόσφαιρο και... τυραννία
Ο γιος του Σαντάμ Χουσεϊν ασχολούταν επίσης με τον αθλητισμό στο Ιράκ, τον οποίο βέβαια αντιλαμβανόταν με τον... δικό του τρόπο. Ο διαβόητος Ουντάι βασάνιζε τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής της χώρας με ηλεκτρικά καλώδια μετά από ήττες και έζησε τις τελευταίες του μέρες ως φυγάς, μέχρι που πυροβολήθηκε από ομάδα Αμερικανών Στρατιωτών.

Αυτή τη στιγμή, ο Αλ Σααντί Γκαντάφι βρίσκεται σε κατ` οίκον περιορισμό στην πρωτεύουσα του Νίγηρα. Η Ιντερπόλ έχει εκδώσει «red notice», ένα είδος διεθνούς εντάλματος σύλληψης -με την ακριβή έννοια του όρου η Ιντερπόλ δεν έχει την δυνατότητα να το εκδώσει- στο όνομά του και το νέο καθεστώς στην Λιβύη αναζητά όσο τίποτα την σύλληψή του, όπως και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Ο Αλ Σααντί κατηγορείται για συμμετοχή στις σκληροπυρηνικές καταστολές του πατέρα του, ενώ φερόταν και ως καθοδηγητής μιας επίλεκτης ομάδας των ειδικών δυνάμεων! Με δηλώσεις του στο BBC, στρατιώτης της χώρας είχε δηλώσει ότι ο τρίτος γιος του Γκαντάφι είχε δώσει διαταγή σε στρατιώτες να πυροβολούν αδιακρίτως, ακόμα και άοπλους.

Παράλληλα, σε αυτόν οφειλόταν η διαφορετική αντιμετώπιση του στρατού προς τους εξεγερμένους, όπου ευνοούσε τις μικρές και γρήγορες μονάδες από τον βαρύ οπλισμό. Ο πρωθυπουργός του Νίγηρα, Μπρίγκι Ραφίνι, έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να τον παραδώσει στις διεθνείς αρχές. Η ιστορία θα δείξει αν θα μείνει στη συλλογική μνήμη ως ποδοσφαιριστής με... μέσο, ή ως γιος και συνεργάτης του αυταρχικού Μουαμάρ Γκαντάφι.