Καληνύχτα και καλή τύχη!

Πόσο αφελής ήμουν τόσο καιρό που ζητούσα να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, όταν διαπιστώνω ότι δεν πρόκειται να καθαρίσει ποτέ η τρισάθλια ελληνική πολιτική σκηνή!

Πόσο ανόητος ήμουν που ήθελα αλλαγές και τομές από τους επικεφαλής της ΓΓΑ, της ΕΠΟ, της Σούπερ Λίγκας και των υπολοίπων αθλητικών φορέων, όταν η ίδια η ηγεσία του τόπου μας είναι τόσο εγκλωβισμένη στο καιροσκοπικά της συμφέροντα που δεν μπορεί να αποφασίσει για τίποτα.

Σε ποιον κόσμο ζούσα όταν διαμαρτυρόμουν γραπτώς για το γεγονός ότι ουσιαστικά ποτέ δεν υλοποιήθηκε η κάθαρση στο σκάνδαλο των στημένων αγώνων, όταν δεν έχει ληφθεί καμία καταδικαστική απόφαση για οποιοδήποτε σκάνδαλο που συγκλόνισε τη χώρα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο Μπέος, ο Τσακογιάννης και ο Ψωμιάδης πειθαρχικά τιμωρήθηκαν, την ίδια ώρα που ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης, οι Βατοπεδινοί και κάποιοι χιλιάδες άλλοι είναι ελεύθεροι, πίνοντας και τρώγοντας στην υγειά των κορόιδων!

Πώς μπορούσα να διεκδικώ κάτι από παράγοντες και ανθρώπους που ασχολούνται με το λαϊκό άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο, όταν οι ηγέτες των δύο μεγάλων κομμάτων που καθοδηγούν τη χώρα, είναι τόσο κατώτεροι των περιστάσεων και ανίκανοι να δράσουν με την κοινή λογική…

Και πώς είχα την ψευδαίσθηση ότι προσπαθούσα για έναν καλύτερο αθλητισμό, για ένα ομορφότερο και αγνότερο ποδόσφαιρο, όταν αυτοί που κρατούν τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια τους, όχι απλώς δεν προσπαθούν για τη σωτηρία της χώρας, αλλά πέρα από το προσωπικό τους συμφέρον, δεν τους καίγεται καρφάκι για οτιδήποτε άλλο.

Όλα αυτά τα χρόνια, όπως και αρκετοί από τους συναδέλφους μου, αναλάμβανα και τις ευθύνες όταν μια κριτική ήταν ορισμένες φορές υπερβολική, εάν ένα ρεπορτάζ ήταν λανθασμένο, όταν μια άποψή μου δεν αποδεικνυόταν στην πράξη.

Ευθύνες πολύ πιο σοβαρές, καθοριστικές για τις ζωές μας και το μέλλον των παιδιών μας, δυστυχώς δεν αναλαμβάνει κανείς από τους αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά ούτε και η πλειονότητα του πολιτικού κόσμου.

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα ήταν καρφωμένη μπροστά στην τηλεόραση, στον υπολογιστή, στο ραδιόφωνο, αγωνιώντας για το τι μέλλει γενέσθαι, ο πρωθυπουργός έκανε γυμναστική στη «Μεγάλη Βρετανία» ή έπινε καφέ στον Εθνικό Κήπο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προχωρούσε σε ασκήσεις επί χάρτου για το πώς θα φτάσει γρηγορότερα στην εξουσία.

Δυστυχώς το συμπέρασμα είναι τραγικό. Πώς να ζητήσεις να λειτουργήσει κάτι σε αυτό τον τόπο, όταν δεν λειτουργεί η νοημοσύνη της πολιτικής ηγεσίας. Πώς να προοδεύσει η χώρα, όταν οι φερόμενοι ως εκπρόσωποι του λαού παραμένουν πιστοί στις αγκυλώσεις τους; Πώς να περιμένουμε μια καλύτερη ημέρα, όταν όλοι οι Ελληνάρες κοιτάμε την πάρτη μας, αδιαφορώντας για μια χώρα που βουλιάζει από οικονομικής αλλά κυρίως από ηθικής πλευράς.

Αλλά δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Άλλωστε ο ίδιος ο λαός καλλιεργεί την πελατειακή σχέση μαζί τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η υπέρβαση γίνεται από τον καθένα ξεχωριστά και επομένως είναι αδύνατον να αλλάξεις τους πολιτικούς, όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε και ενδιαφερόμαστε μονάχα –σε ένα περιβάλλον που διαρκώς καταρρέει– να διατηρήσουμε «κεκτημένα» που τις περισσότερες φορές άδικα και παράτυπα είχαμε αποκτήσει!

Επομένως η συνταγή θα παραμείνει η ίδια, ακόμα κι αν βρούμε άμεσα νέο πρωθυπουργό. Όπως ίδιο θα παραμείνει και το ποδόσφαιρό μας... Άλλωστε ο καθένας παίρνει από τη ζωή ό,τι του αξίζει.

Καληνύχτα και καλή τύχη…

Υ.Γ. Κατώτεροι των περιστάσεων αποδείχθηκαν αυτές τις ημέρες και οι συνάδελφοί μου στο πολιτικό ρεπορτάζ. Μετά λύπης μου συνειδητοποίησα ότι αποτελούν παπαγαλάκια ή εξαπτέρυγα των πολιτικών. Επειδή ξέρω ότι έχουν δυνατότητες, αντιλαμβάνομαι δυστυχώς ότι έγιναν και αυτοί μέρος του κομματικού και πολιτικού συστήματος, διατηρώντας πελατειακές σχέσεις.