Αλλιώτικα στέκια επαρχιώτικα!

O Oμπράντοβιτς μιλάει ακόμη για την ατμόσφαιρα της Δράμας, ο Κολοσσός κάθεται πρώτο τραπέζι πίστα, το Ρέθυμνο φοράει τα καλά του για να υποδεχτεί μεθαύριο τον Ολυμπιακό, η Καβάλα υπερκαλύπτει το στερητικό (ποδοσφαιρικό) σύνδρομο της πόλης και η ελληνική μπασκετική επαρχία καλά κρατεί!

Κρατεί και παρακρατεί, θα έλεγα, με τους τέσσερις πόλους της στην Α1, χώρια οι δύο που βρίσκονται από κάτω: στην Α2 εννοώ, όπου προελαύνουν αήττητοι ο Απόλλων Πατρών και οι Ίκαροι Σερρών, ενώ στο αμέσως επόμενο σκαλοπάτι βρίσκονται μεταξύ άλλων ο ΟΦΗ, ο Αρκαδικός και ο Ερμής Λαγκαδά.

Τώρα βεβαίως νιώθω τύψεις που αναφέρομαι στην επαρχία και όχι στην περιφέρεια, όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται η εκτός των τειχών Ελλάδα, αλλά με βολεύει αυτός ο παλιομοδίτικος χαρακτηρισμός για τον τίτλο του κειμένου, ελέω... Σαββόπουλου. Σε κάθε περίπτωση η επαρχία δίνει την απάντηση στον κορεσμό που επικρατεί στα μεγάλα αστικά κέντρα και γι’ αυτό κιόλας είναι ευκολότερο να αναδεικνύονται τα ωραία πράγματα που συμβαίνουν έξω από δω!

Η γενιά μου μεγάλωσε μέσα στα απόνερα του υδροκεφαλισμού και της αστυφιλίας που έφεραν τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας στην Αθήνα. Πολλοί λένε ότι γι' αυτό φταίει ο συχωρεμένος ο Καραμανλής, αλλά επειδή κοντεύω τα πενήντα και κατάγομαι από χωριά (του ορεινού Ρεθύμνου, που ο Παντελής Πρεβελάκης το καθιέρωσε στα κείμενα του «παντέρμο») πρόλαβα τις εποχές στις οποίες όντως η ζωή εκεί ήταν σκέτο μαρτύριο...

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι τώρα η ζωή έγινε μαρτύριο στα μεγάλα αστικά κέντρα, οπότε όλοι μας ξανακοιτάμε τα περιουσιακά στοιχεία μας μπας και ανακαλύψουμε κανένα χωράφι, έστω και χέρσο, για να το καλλιεργήσουμε και να αβγατίσουμε τα διολισθαίνοντα έσοδά μας!

Κλείνω εδώ αυτή τη μικρή κοινωνιολογική παρένθεση (άλλωστε σηκώνει πολλή κουβέντα) και επιστρέφω εντός παιδιάς: στην πατρίδα μου, τη Δράμα, στην Καβάλα και στη Ρόδο, οι οποίες είτε είναι απεξαρτημένες από ποδοσφαιρικές ομηρίες είτε όχι, βρίσκουν διάφορες διεξόδους για να δώσουν μια ευκαιρία στο μπάσκετ...

Κάποτε το ελληνικό μπάσκετ ήταν Αθήνα-Θεσσαλονίκη και πολύ μας έπεφτε! Ο ΠΑΟΚ πήρε το πρωτάθλημα το 1959 (όταν οι ιαχές των οπαδών του έκαναν τον Κάρολο Κουν να βρίζει διότι ακούγονταν στο ανοικτό θέατρο, όπου ανέβαζε το έργο «Καλοκαίρι και καταχνιά» του Τενεσί Ουίλιαμς) και η Θεσσαλονίκη ξανασήκωσε κεφάλι με τον Άρη ύστερα από είκοσι χρόνια αιχμαλωσίας από την ΑΕΚ, τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Στη δεκαετία του '80 εγκαθιδρύθηκε η κίτρινη αυτοκρατορία, ακολούθησε άλλο ένα πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ και από το 1992 η Αθήνα έγινε πάλι ο δερβέναγας του μπάσκετ...

Δεν είχαμε εμείς και πιθανότατα δεν θα αποκτήσουμε ποτέ καμιά Ταουγκρές, καμιά Μανρέσα, καμιά Βαρέζε, καμιά Σιένα, καμιά Καντού, κανένα Πέζαρο, καμία Λιμόζ, καμία Ορτέζ, καμία Λε Μαν, καμία Νανσί και πάει λέγοντας...

Προφανώς ούτε στη Ρόδο ούτε στη Δράμα, ούτε στην Καβάλα ούτε στο Ρέθυμνο θα στήσουν ποτέ αψίδες θριάμβου για ένα πρωτάθλημα, αλλά, διάβολε, δεν είναι αυτό το ζητούμενό τους. Συμβαίνει πού και πού κάτι τέτοιο, αλλά μακριά από μας! Μακριά από το μπάσκετ εννοώ, διότι στο ποδόσφαιρο υπήρξε κάποτε μια Λάρισα, στο πόλο προπολεμικά μια Πάτρα (και παρ' ολίγον μια Χίος, η οποία αντεπιτίθεται εφέτος), στο βόλεϊ πάλι προπολεμικά μια Πάτρα και παρά λίγους πόντους (στο tie break του πέμπτου τελικού του 1998 με τον Ολυμπιακό) μια Ορεστιάδα και στο χάντμπολ μια Βέροια, αλλά το μπάσκετ διαφεντεύεται ανέκαθεν από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Από (καλή επαγγελματική) τύχη, αλλά και από τη σχετική διαστροφή μου, έχω βρεθεί σε όλες τις πόλεις που κατά καιρούς στέγασαν ομάδες της Α1: από πολύ παλιά στην Κατερίνη, στον Βόλο και στις Σέρρες, στη Λάρισα και στην Πάτρα, αργότερα στο Ηράκλειο, στα Τρίκαλα, στη Ρόδο, στη Δράμα, στο Ρέθυμνο και στην Καβάλα, ακόμη και σε τρεις πόλεις που απλώς φιλοξένησαν ομάδες οι οποίες δεν ήταν δικές τους: στην Κοζάνη επί ημερών Μακεδονικού, στην Αμαλιάδα για τον Ιωνικό ΝΦ, στη Λαμία με την ΑΕΚ, χώρια αυτές στις οποίες έχει παίξει η Εθνική ομάδα ή έχουν διοργανωθεί all star games...

E, λοιπόν, σε όλες συνάντησα δίψα, δημιουργικές πρωτοβουλίες, λαϊκή συστράτευση «για την ομάδα της πόλης μας» και όραμα, το οποίο απουσιάζει ή απλώς ασφυκτιά στον κόσμο των ομάδων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Όχι μονάχα στο μπάσκετ, αλλά κανένα σπορ δεν μπορεί να επιβιώσει έχοντας μονάχα δύο σημεία αναφοράς, οπότε η εξάπλωσή του μόνο επωφελής μπορεί να αποδειχτεί για ολόκληρο το μπασκετικό σύστημα, το οποίο επιβάλλεται να αναζωογονεί τα κύτταρά του, να βρίσκει καινούργιες εστίες ανάπτυξης και να αναβαθμίζει το περιβάλλον του...

Σαν την πολυδιαφημισμένη πράσινη ανάπτυξη ένα πράγμα!

Δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω κιόλας ότι έχει σημασία, εάν οι θεατές στις εξέδρες του Βενετόκλειου, της Καλαμίτσας, του «Μελίνα Μερκούρη» και του «Δημήτρης Κραχτίδης» είναι ακραιφνείς οπαδοί του Κολοσσού, της Καβάλας, του ΑΓΟΡ και του ΚΑΟΔ. Αυτό που μετράει είναι ότι στέκονται στο πλευρό των ομάδων της πόλης τους και τις ενισχύουν σε όλο το φάσμα των δράσεων και των πρωτοβουλιών τους. Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ σοβινιστής και όντας βέβαιος ότι ανάλογες προωθητικές ενέργειες συμβαίνουν και στις υπόλοιπες τρεις πόλεις, το πρόγραμμα «σουτ από την περιφέρεια», που εφαρμόζει εδώ και τρία χρόνια το Ρέθυμνο είναι όντως μεγαλόπνοο και βάζει τα γυαλιά σε όλους τους... προύχοντες του ελληνικού μπάσκετ.

Περί τίνος πρόκειται; Δύο φορές τον μήνα μια πολυπληθής αντιπροσωπία της ομάδας πηγαίνει σε ένα χωριό και εκεί μυούν τους μαθητές των σχολείων στο μπάσκετ. Ευτυχώς αυτή η δράση κοινωνικής ευθύνης δεν έμεινε χωρίς ανταπόκριση από τους χορηγούς που την υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή, γνωρίζοντας ότι συμπράττουν σε μια κίνηση που δεν αποσκοπεί στον εντυπωσιασμό και στο θεαθήναι τοις ανθρώποις, αλλά έχει ουσία, νόημα και προοπτική.

Αυτά προς το παρόν και το εννοώ: δεν ξέρω πού θα καταλήξουν οι τέσσερις επαρχιακές ομάδες από βαθμολογικής πλευράς, αλλά είμαι βέβαιος ότι είτε σωθούν είτε υποβιβαστούν, θα έχουν αφήσει έντονο στίγμα στο ελληνικό μπασκετικό γίγνεσθαι...