Είναι πολλά τα λεφτά... Μπόκα!

«Εμείς δεν πρόκειται να επιτεθούμε. Εάν το κάνουν αυτοί, θα το μετανιώσουν». Με αυτή την ατάκα ο Ράφαελ Ντι Σέο επανεμφανίστηκε έπειτα από τέσσερα χρόνια στο «Μπομπονέρα», έχοντας στο πλευρό του 800 πρωτοπαλίκαρα. Ολο αυτό το διάστημα βρισκόταν στη φυλακή. Είχε πυροβολήσει εναντίων οπαδών της Ιντεπεντιέντε. Το περιστατικό καταγράφηκε από τις κάμερες και δεν μπόρεσαν να τον σώσουν ούτε οι υψηλά ιστάμενες γνωριμίες του ακόμα και σε επ0ίπεδο κυβέρνησης.


Ο Ράφαελ Ντι Σέο

Ο Ντι Σέο δεν είναι ένας απλός οπαδός της Μπόκα. Για χρόνια αρχηγός των οργανωμένων της, επέστρεψε για να αναλάβει και πάλι τα ηνία. Πλέον όμως υπάρχει άλλος αρχηγός. Ο Μάουρο Μαρτίν που ήταν από τα αγαπημένα... παιδιά του, τώρα αρνείται να παραχωρήσει την εξουσία και όλα τα προνόμια που αυτή του χαρίζει. Και αυτά δεν είναι και αμελλητέα. Από αναγνώριση έως πάμπολλα φράγκα. Οπότε ο πόλεμος για την ηγεσία βρίσκεται προ των πυλών.


Ο Μάουρο Μαρτίν

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά...

Υπάρχουν πράγματα που ξεπερνούν τα σύνορα μίας χώρας. Δεν είναι απαραίτητο να έχουν πρωτογενή σημασία στην ζωή. Αρκεί να έχουν απήχηση και να προκαλούν έναν ιδιαίτερο σεβασμό. Εστω σε ζητήματα δευτερεύοντος αξίας. Ο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα, η Εβίτα Περόν και ο Κάρλος Γκαρδέλ είναι οι σημαντικότερες προσωπικότητες που έχει εξαγάγει η Αργεντινή.

Στα ανά τον κόσμο γηπεδικά στέκια όμως πέραν του Ντιεγκίτο, εκείνο που συζητάνε με θαυμασμό είναι ο πιο διάσημος σύνδεσμος οπαδών στον κόσμο: Η διαβόητη «La 12»! Πρόκειται για τον δωδέκατο παίκτη της Μπόκα Τζούνιορς και ίσως το πιο φοβερό και τρομερό κλαμπ των κακόφημων «Barrabravas» της χώρας των Γκαούτσος και όχι μόνο.

Η «La 12»
Το όνομα «La 12 (doce)» (σ.σ.: «Η εξέδρα του 12ου παίκτη» ή αλλιώς «Ο παίκτης νούμερο 12») δεν δόθηκε απλά για να εξυμνήσει τις εντυπωσιακές προσπάθειες των φίλων της ομάδας να υποστηρίξουν τους Ξενέισες. Αντίθετα πίσω από αυτό κρύβεται η πραγματική ιστορία ενός απίστευτη τύπου. Ηταν στη δεκαετία του '20, ο πάμπλουτος Βικτοριάνο Καφαρένα που έζησε όλη την ζωή του υπηρετώντας όχι μόνο με ανιδιοτέλεια τον αγαπημένο σύλλογο του, αλλά πλήρωνε και από την τσέπη του για να μην λείψει ποτέ τίποτα από τους παίκτες.



Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’60, η ιστορία του Καφαρένα παρέμενε ένα καλό παραμύθι που διαδιδόταν από στόμα σε στόμα στο «Μπομπονέρα» και στη φτωχογειτονιά της Λα Μπόκα. Τότε ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας «Diario Critica», ο Πάμπλο Ρόχας Πας κατέγραψε σε ένα δημοσίευμα και αργότερα σε ένα βιβλίο τα κατορθώματα του Καφαρένα και η διοίκηση της Μπόκα αποφάσισε να αποσύρει τη φανέλα με το νούμερο 12. Το φοβερό με τον Καφαρένα είναι πως τελικά έγινε τόσο διάσημος στην πρωτεύουσα της Αργεντινής για την αγάπη του στη Μπόκα που δύο φορές ξυλοκοπήθηκε άγρια από οπαδούς της Ράσινγκ Κλουμπ και της Ρίβερ Πλέιτ.

Στο τέλος της δεκαετίας του ’60, ενώθηκαν οι τρεις σύνδεσμοι οπαδών της Μπόκα. Η απόφαση για το όνομα ελήφθη δίχως πολύ συζήτηση και προστριβές. «Ο παίκτης νούμερο 12» και για συντομία θα κρατούσαν το «La 12». Στα χρόνια που θα ακολουθούσαν, θα εξελισσόταν στον πλέον ξακουστό σύνδεσμο στον κόσμο. Στην πορεία της ιστορίας τους, οι οπαδοί της «La 12» θα έκαναν επεισόδια, θα ακολουθούσαν στα ταξίδια ανά τον κόσμο, θα γέμιζαν πάντα την έδρα τους και θα έφταναν στο σημείο να σκοτώνονται ακόμα και μεταξύ τους για τα ηνία της εξουσίας του συνδέσμου.

Με τα καλά και τα άσχημα τους όμως, θα φρόντιζαν ώστε το πανό με το νούμερο 12 που θυμίζει την ιστορία του Καφαρένα, να μην λείψει ποτέ από κανένα παιχνίδι της Μπόκα. Δυστυχώς όμως από το μυαλό τους φαίνεται πως απουσιάζει για τα καλά η ανάμνηση και η βασική φιλοσοφία της αγνής αγάπης προς τη Μπόκα και το ποδόσφαιρο που πρέσβευε εκείνος ο τύπος 85 χρόνια πριν.

Η μάχη των «Barrabravas»
Εδώ και 21 χρόνια όμως ο σύνδεσμος έχει πάψει να ασχολείται αποκλειστικά με τη στήριξη της Μπόκα. Για την ακρίβεια το ίδιο συμβαίνει παντού στη Νότια Αμερική και το Μεξικό. Οι διαβόητοι «Barrabravas», δηλαδή οι σύνδεσμοι μάχονται για την ηγεσία στους κόλπους των συλλόγων, καθώς αυτή αποφέρει και τεράστια οικονομικά οφέλη. Συγκεκριμένα οι σύνδεσμοι είναι εκείνοι που έχουν την αποκλειστική διάθεση των εισιτηρίων, την οργάνωση των εκδρομών και της πώλησης των προϊόντων του εκάστοτε συλλόγου, δίνοντας απλά ένα ποσοστό κερδών σε αυτόν.

Αυτή η διαμάχη όμως έχει ξεφύγει από κάθε λογική και έχει φτάσει στο σημείο να πυροβολούνται εν ψυχρό άτομα από οπαδούς της δικής του ομάδας. Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από το τελευταίο περιστατικό, όπου ένα 14χρονο παιδί της Νιούελς Ολντ Μπόις δέχτηκε πυρά στο κεφάλι και βρίσκεται στην εντατική. Αυτό μάλιστα συνέβη εκτός γηπέδου, κάπου σε ένα δρόμο του Ροζάριο και σε ημέρα που δεν υπήρχε παιχνίδι. Το φαινόμενο είναι πολύ παλιό, αλλά τα 20 τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει από κάθε περιορισμό, με συνέπεια ο συνολικός αριθμός των νεκρών από τη βία στην Αργεντινή να έχει φτάσει το εξωπραγματικό νούμερο 292!

Το χρονικό της βίας
Στην Ευρώπη σχετίζουμε τη βία με τον χουλιγκανισμό. Στη Νότια Αμερική όμως και πιο συγκεκριμένα στην Αργεντινή, το φαινόμενο είναι πολύ πιο παλιό. Ο πρώτος νεκρός σε ποδοσφαιρική διαμάχη υπήρξε το 1924. Εκτοτε λοιπόν έχασαν την ζωή τους 292 άτομα. Από όλες αυτές τις περιπτώσεις, μονάχα 16 έφτασαν ως την καταδίκη, με μόλις 33 άτομα να έχουν μπει φυλακή.



Η όξυνση παρουσιάστηκε την περίοδο 1958-'85, όταν και πέθαναν 103 οπαδοί, δηλαδή ένας κάθε τρεις μήνες! Μέχρι τότε όμως ο πόλεμος ήταν κόντρα σε αντίπαλους οπαδούς. Από το 1990 μέχρι σήμερα, έχει εμφανιστεί αυτή η διαμάχη για τα ηνία στους κόλπους κάθε ομάδας, κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους των Ευρωπαίων οπαδών.

Βλέπετε όποιος νικήσει, έχει λύσει το οικονομικό πρόβλημα ακόμα και των εγγονιών του και η επιρροή του μπορεί να φτάσει ακόμα και ως το γραφεί του Προέδρου της χώρας! Οπότε φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα στη Μπόκα. Και όλα αυτά με τη διοίκηση του συλλόγου, την αστυνομία και κάθε αρχή, να σηκώνει τα χέρια ψηλά και να τους φήνει να βγάλουν μόνοι τα μάτια τους.