Έμαθαν στα δύσκολα!

Δεν χωράει αμφιβολία ότι τα παιχνίδια που ακολουθούν με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Ολυμπιακό είναι ιδιαιτέρως καθοριστικά για το μέλλον του Παναθηναϊκού και πως από τα αποτελέσματά τους θα μπορούμε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για το αν μπορεί η ομάδα να συνεχίσει να χτυπάει τον τίτλο.

Μέχρι εδώ όλα καλά και όλα ωραία, αλλά θέλω να σταθώ σε κάτι άλλο. Διαφωνώ στην κλισέ λογική του «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» για έναν απλούστατο λόγο. Τα δύσκολα για τον Παναθηναϊκό είχαν αρχίσει από το καλοκαίρι και η δουλειά που έγινε (από δυο-τρεις ανθρώπους, δεν είναι παραπάνω, να το ξέρετε) για να σταθεί όρθια η ομάδα ήταν απείρως δυσκολότερη από την προετοιμασία για μια σειρά τριών δυνατών παιχνιδιών σαν αυτά που ακολουθούν.

Ο Παναθηναϊκός του προηγούμενου διμήνου, ιδιαίτερα μάλιστα μετά τους δύο συνεχόμενους αποκλεισμούς, ήταν παρατημένος απ’ όλους και απ’ όλα και δεν φαινόταν να έχει στον ήλιο μοίρα. Κλινικά νεκρός, όπως άπαντες συμφωνούσαμε την εποχή εκείνη. Και μόνο το γεγονός ότι (ενώ διοικητικά δεν έχει γίνει ΤΙΠΟΤΑ) βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του, να πατήσει γερά και να γίνει ξανά ανταγωνιστικός συνιστά ήδη μια πρώτη νίκη, την οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε και να αποτελέσει ισχυρή βάση.

Από εκεί και πέρα και επειδή σαφώς τα βλέμματα όλων μας πρέπει να στρέφονται στο μέλλον και όχι στο παρόν ή το παρελθόν, θέλω να πω ότι την ομάδα για τις τρεις αυτές αναμετρήσεις δεν τη φοβάμαι. Δεν λέω ότι θα περάσει αέρα και θα τα πάρει για πλάκα τα παιχνίδια. Για μπάλα άλλωστε μιλάμε και ειδικότερα σε τέτοια ματς δεν είναι να ξανοίγεσαι πολύ.

Είμαι ωστόσο βέβαιος ότι θα πάει με την καλύτερη δυνατή προετοιμασία, θα τα παίξει στα ίσα και… ό,τι ήθελε προκύψει. Δεν έχει να φοβηθεί κάτι ο Παναθηναϊκός, αντίθετα μόνο οφέλη μπορεί να έχει εφόσον παρουσιάσει το πρόσωπο των τελευταίων αγωνιστικών.

Όσο για τα μυστικά της μεταμόρφωσης; Δύο είναι κατά βάση. Το ένα είναι η ΔΟΥΛΕΙΑ, καθώς ο Φερέιρα με κόπο και ιδρώτα έχει πλέον περάσει τη δική του σφραγίδα στην ομάδα και το δεύτερο το γεγονός ότι η ομάδα είναι απελευθερωμένη αφού τα φώτα πέφτουν αλλού.

Σε ανάλογες τέτοιες περιπτώσεις, οι παίκτες κρύβονταν πίσω από τα διοικητικά προβλήματα και έβρισκαν ένα πολύ καλό άλλοθι.

Τώρα το έχουν δει διαφορετικά. Έχουν καταλάβει ότι δεν αρκεί απλώς ένα καλό συμβόλαιο, αλλά θα πρέπει να παλέψουν και οι ίδιοι για την επιβίωσή τους και το αποτέλεσμα φαίνεται μέσα στο γήπεδο.

Αυτά και… τέλος. Από μένα τουλάχιστον μην περιμένετε κάθε τρεις και λίγο αναφορές στις «εξελίξεις» στα διοικητικά και αναλύσεις επί αναλύσεων ουσιαστικά για το τίποτα. Θα προτιμούσα (και φαντάζομαι και ο κόσμος της ομάδας) να μάθω κάποια στιγμή τη γνώμη του Γιάννη Βαρδινογιάννη για όλα αυτά. Με τη δική του φωνή και όχι των κύκλων και των τετραγώνων, καθώς θέλοντας ή μη (;) την έχει χρεωθεί…