Ζεσουάλδο ζεις στο βασίλειο της υπερβολής

Να απαριθμήσουμε τώρα τα εμπόδια που βρήκε μπροστά του και ξεπέρασε ο Φερέιρα; Όχι, δεν θα το κάνω ύστερα από ένα χορταστικό 4-0 επί του χειρότερου σε ματς με «μεγάλο» Εργοτέλη. Μετά απ’ αυτό το 4-0 σε ματς που «πήγε» στους Πράσινους (ευκαιρία και γκολ μέχρι και το 3-0), οι οποίοι όμως έδωσαν στους φίλους τους αυτό που σπανίως έδωσε η ομάδα του νταμπλ: την αυθόρμητη και διάχυτη σε όλους τους παίκτες διάθεση για… 10-0.

Ο Ζεσουάλδο δεν «ξεπέρασε» ΗΔΗ πολλά εμπόδια: σ’ αυτό διαφωνώ με πολλούς. Δείχνει ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο για να τα ξεπεράσει. Και το λέω αυτό διότι όπως για ορισμένους ΔΕΝ είναι κριτήριο μόνο τα ντέρμπι (και δη τα τρία διαδοχικά προσεχή με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ολυμπιακό), έτσι και για μένα ΔΕΝ είναι κριτήριο μόνο αυτού του τύπου τα εντός έδρας παιχνίδια με τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον Εργοτέλη.

Στην πραγματικότητα ο Πορτογάλος άξιζε από πέρυσι τα «μπράβο»: θα έκλεινε τη χρονιά με μια ιστορική ανατροπή και μια κούπα αν ο Ορέστης Καρνέζης είχε το μυαλό στο κεφάλι του και με τη «σφαγή και λεηλασία» στο «Γ. Καραϊσκάκης» θα σφράγιζε μια σεζόν στην οποία από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Παιανία, όλοι άρχισαν να φεύγουν!

Ο Φρέιτας, ο Αντωνίου, ο Πατέρας, ο Βγενόπουλος, ο Τζίγκερ, όλοι! Μετά έφυγε ο Σισέ, ο Ζιλμπέρτο… Τραυματίστηκε ο Λάζαρος, τέθηκε νοκ άουτ ο Νίνης, ο βασικός γκολκίπερ και ο θεωρητικά βασικός φορ… Κολυμπηθρόξυλο δεν έμεινε όρθιο! Όμως ο Πορτογάλος επιμένει. Δεν έχει να χάσει τίποτα. Ουδείς θα τον κατηγορήσει σε τελική ανάλυση. Ο πήχης είναι πολύ χαμηλά για εκείνον φέτος. Και η νίκη του, η προσωπική του νίκη είναι ότι δεν συμβιβάστηκε με την ατμόσφαιρα μιζέριας στον Παναθηναϊκό. Ότι συνέχισε με τα όπλα που διαθέτει. Ότι δεν έμεινε στον διπλό αποκλεισμό από Οντένσε-Μακάμπι, για τον οποίο φέρει μεγάλη ευθύνη, όχι όμως μεγαλύτερη από εκείνη των παικτών.

Κάποιοι τότε προσπάθησαν να τον πλήξουν επί προσωπικού. Ίσως γιατί είχαν αντιληφθεί ότι είναι ο μοναδικός «σταθεροποιητικός» παράγοντας μέσα σε μια ομάδα που έδειχνε να πηγαίνει στα χαμένα, όπου τη βγάλει το κύμα… Ήταν μεγάλη ευκαιρία, η «Ευρώπη» πάντα αγγίζει περισσότερο τον φίλο του Παναθηναϊκού. Δεν τα κατάφεραν. Όχι να τον στείλουν πίσω στην πατρίδα του μέσω της «φθοράς». Αλλά να διαλύσουν το κέφι του για δουλειά, να συνθλίψουν την αυτοπεποίθησή του. Αυτή που λίγο έλειψε να χαθεί όταν πέρυσι διαπίστωσε και ο ίδιος πως μετά το «κάλυπτα κι εγώ τον Κατσουράνη» αλησμόνητο εις τους αιώνες των αιώνων ματς, δεν μπόρεσε να κρατήσει τα χαλινάρια, δεν μπόρεσε να βάλει βενζίνη στο ντεπόζιτο, δεν μπόρεσε να μπει στο μυαλό και στην ψυχή του παίκτη. Ο παίκτης, αυτός ο μπαγάσας, που 90/100 φορές στην Ελλάδα κάνει αυτό που γουστάρει, βρήκε από μόνος του καύσιμα όταν έφτασε στο έσχατο σημείο, να απειλείται με αποκλεισμό από την Ευρώπη στα πλέι οφ!

Το σύνθημα στο ΟΑΚΑ είναι η πρώτη νίκη του Ζεσουάλδο Φερέιρα στην Ελλάδα. Δεν είναι η σπουδαιότερη. Μεγαλύτερο βάρος έχει η άποψη των παικτών. Τώρα, σήμερ-αύριο, τουλάχιστον μέχρι το ματς στην Τούμπα, θα ακούσει και θα διαβάσει απίστευτες κολακείες. Απίθανες υπερβολές! Όπως –αντιστρόφως– είχε δει τον εαυτό του να… κοιμάται σε κάποιο «βαρύ» πρωτοσέλιδο πριν από λίγους μήνες, τότε, στους αποκλεισμούς... Διότι ο Φερέιρα ζει στο βασίλειο της υπερβολής. Έχει αντισώματα απέναντι σ’ αυτή τη νοοτροπία, το έδειξε. Πώς;

Sorry, αλλά στα δικά μου μάτια μεγαλύτερη απόδειξη δεν είναι η τεσσάρα επί του Εργοτέλη. Είναι άλλα, «μικρά-μικρά»: οι δηλώσεις του Σιμάο, του Κλέιτον, η ωρίμανση στη συμπεριφορά του Λέτο, η βελτίωση του Κουίνσι, τα κίνητρα που δίνονται σχεδόν σε όλους τους παίκτες πλην Καραγκούνη και Πετρόπουλου, η συσπείρωση ακόμη και όταν ο Βιτόλο, ο «Κάρα», ο Κατσουράνης κάθονται στον πάγκο.

Σε κάθε περίπτωση, τα αποτελέσματα φτιάχνουν την ατμόσφαιρα και το μεγαλύτερο μερίδιο στα καλά και στα στραβά ανήκει στον ποδοσφαιριστή, όχι στον προπονητή! Αλλά δεν με… χαλάει καθόλου που τούτη τη φορά κερδίζει τη μερίδα του λέοντος ο κόουτς! Δεν συμβαίνει συχνά αυτό στον Παναθηναϊκό…

ΥΓ1. Μην παραξενεύεστε με συμπεριφορές τύπου Μήτσιου σε τούτες τις εποχές. Αν κάποιος δεν διαθέτει το ειδικό βάρος για να «σηκώσει» μια απόφαση τόσο σημαντική, όσο η οριστική διακοπή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα για ένα πανό στο οποίο η πιο… χυδαία λέξη για τους πολιτικούς είναι… «λαμόγια» (όταν ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει πει το «ιστορικό» πλέον «μαζί τα φάγαμε»!!!), το μόνο που προσπαθεί είναι να ισορροπήσει μεταξύ του «γράμματος του νόμου» και της… ατμόσφαιρας. Και γι’ αυτό τα έκανε σαλάτα. Διότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δύο είναι οι δρόμοι μετά την πρώτη σύσταση. Ή κάνεις το κορόιδο απέναντι στο νόμο (σιγά μη σε καθαιρέσει ο Βασσάρας επειδή δεν κατέβηκε το πανό!) και συνεχίζεις το ματς σαν να μη συμβαίνει τίποτα ή το διακόπτεις και γράφεις Ιστορία. Για να κάνεις ή το ένα ή το άλλο, χρειάζεται τόλμη, όχι φόβος, τρέμουλο και ανασφάλεια…

ΥΓ2. Μου περιέγραψαν τι συνέβη μετά το τέλος του ματς με την… αναζήτηση του πανό. Μην παραξενεύστε. Τούτη την εποχή θα συμβούν πολλά που δεν τα έχουμε ξαναδεί. Παντού: στα γήπεδα, στους δρόμους, στις πλατείες, όπου συγκεντρώνεται πολύς κόσμος. Εκεί που υπάρχει δράση. Αυτό ενοχλούσε πάντα, σε πολύ πιο «ήρεμες» εποχές: η γνώση, η… υποψία ότι κάποιοι έχουν αρχίσει να «ψάχνονται», τα ανοιχτά μυαλά και η δράση. Θα ακούμε και θα μαθαίνουμε πολλά, αρκεί να έχουμε όλοι μας ανοιχτά αυτιά. Και κριτήριο! Μην κατηγορείτε όσους σταματούσαν χθες αυτοκίνητα και άνοιγαν πορτ παγκάζ για το πανό. Πιστέψτε με, υπάλληλοι είναι και δεν έχουν καμία μα καμία όρεξη βράδυ Σαββάτου να ψάχνουν ένα πανό με του οποίου το περιεχόμενο πιθανότατα συμφωνούσαν. Κατηγορήστε τον (όποιο) ηλίθιο έδωσε την άνωθεν εντολή (και φυσικά όποιους αστυνομικούς σήκωσαν χέρι) και αποθεώστε τον Μήτσιο. Γιατί στην τελική τι κατάφερε αυτός ο αστείος που έδωσε την εντολή και ο ρέφερι; Να δώσουν στο θέμα (μέσω των ιστοσελίδων, των σχολίων, της «στόμα με στόμα» μετάδοσης του περιστατικού μετά το ματς, αλλά και της διακοπής του παιχνιδιού) τις διαστάσεις που ούτε αυτοί που έφτιαξαν και σήκωσαν αυτό το πολύ «απλό» πανό μπορούσαν να φανταστούν…