Θέμα μεγέθους

Θα έχετε παρατηρήσει ότι είμαι αισιόδοξος άνθρωπος.

Αυτή τη φορά όμως ανησυχώ για κάτι.

Ο πρωθυπουργός είδε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μίλησε με τους πολιτικούς αρχηγούς και μίλησε με το MEGA και μιλάει (μίλησε, θα μιλήσει) και με τους υπόλοιπους καναλάρχες.

Αυτό το τελευταίο ήταν που με ανησύχησε.

Βάλτε και την απεργία της ΕΣΗΕΑ (γράφω όσο πιο γρήγορα μπορώ για να προλάβω) και ήρθε και έδεσε το γλυκό μέσα μου. Γλυκό συκαλάκι, σκληρό και κακοφτιαγμένο.

Το ’χετε νιώσει το συναίσθημα. Λέγεται και κόμπος.

Γιατί είδε τους καναλάρχες;

Τι τους είπε;

Και το πιο σημαντικό, τι τους ζήτησε να κάνουν ή μάλλον να μην κάνουν;

Δεν έχω ιδέα.

Και το χειρότερο: Όποιος και να προσπαθήσει να με ενημερώσει γιατί τάχα μου ξέρει, ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Φοβάμαι ότι κάτι γίνεται, το οποίο όλοι εμείς (που αποκλειστικά μάς αφορά) δεν το ξέρουμε. Κάποιοι το ξέρουν, αλλά όχι εμείς.

Αυτά είχα να πω επ’ αυτού και επ’ ευκαιρία έχω και μερικές απορίες.

Όλους –ΟΛΟΥΣ όμως– τους οικονομολόγους, πολιτικούς, Έλληνες, ξένους, ειδικούς τούς έχω ακούσει να λένε ότι η Ελλάδα αποκλείεται να φύγει από το ευρώ, γιατί αυτό θα σήμαινε το τέλος της Ευρώπης. Ντόμινο, η μία χώρα θα παρασύρει την άλλη κ.λπ. Τα έχετε ακούσει. Έτσι δεν είναι;
Απορώ λοιπόν: Αφού δεν τολμάνε να μας βγάλουν από το ευρώ, αφού στην τελική δεν τους παίρνει με τίποτα να μη μας δώσουν τη δόση, αφού αυτοί θα καταστραφούν, γιατί χολοσκάμε; Κρατάμε τους άσους ή καταλαβαίνω λάθος;
Γιατί δεν τους γράφουμε (σοβαρά το λέω) στα παπάρια μας και να τους πούμε: «τόσο μπορούμε. Και μάλιστα το παρακάναμε κιόλας. Λοιπόν, ένα και ένα κάνει δύο… Αν δεν γουστάρετε, βγάλτε μας από το ευρώ».

Και για να μη νομίζει κανείς ότι με έχει πιάσει αντι-πασοκικό μένος, ο μόνος πολιτικός που θα τους είχε πει ακριβως αυτά, θα ήταν ο μπαμπάς του σημερινού πρωθυπουργού, ο Ανδρέας Παπανδρέου…

Έχω την αίσθηση ότι ο σημερινός πρωθυπουργός θα ’χε το τακτ (που λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο) να σεβαστεί τον κόσμο που τον ψήφισε με σκεπτικό:

«Δεν μπορώ να μην ψηφίσω το παιδί του Αντρέα!»

Είναι μεγάλη τιμή και για τον πατέρα, αλλά και για τον ίδιο.

Ο Ανδρέας λοιπόν θα τους είχε πει γνωρίζοντας ότι κρατάει και τους τέσσερις άσους:

«Άμα γουστάρετε, αν δεν γουστάρετε take your walk».

Γι’ αυτό και τον αγαπούσε ο κόσμος. Γιατί –όταν ήθελε– ήταν ένας απ’ αυτούς. Από τη Δήμητρα μέχρι το mea culpa (και για όσους πιτσιρικότερους δεν ξέρουν, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε κάνει μια παπαριά σε μια πολύ σημαντική συνάντηση των αρχηγών των κρατών-μελών στο Nταβός. Γυρνώντας κατάλαβε το λάθος του και είπε στους δημοσιογράφους: mea culpa. Χαμογέλασαν αυτοί… Και μέχρι να μεταφράσουν από τα λατινικά («δικό μου λάθος») βγήκαν οι εφημερίδες με πρωτοσέλιδο: mea culpa. Πιάσ’ το αβγό και κούρευ’ το. Ούτε που κατάλαβε κανείς τι είπε…

Γουστάρει ο ελληνικός λαός τέτοιες μαγκιές.

Καθηγητής στα καλύτερα πανεπιστήμια της Αμερικής, του Καναδά και της Σουηδίας ήταν, αλλά όταν σηκωνόταν να χορέψει ζεϊμπέκικο στα πόδια της Ρίτας Σακελλαρίου το «Ιστορία μου, Αμαρτία μου» χάζευε η Ελλάδα.

Αυτό σήμαινε η φράση: «δεν μπορώ να μην ψηφίσω το παιδί του Ανδρέα». Θα το έχετε ακούσει και σεις, έτσι δεν είναι;

Έχετε δει τον Γιωργάκη να χορεύει ζεϊμπέκικο; Η ευζωνική φρουρά σε προπόνηση.

Πολύ φοβάμαι πως δεν έχει σκεφτεί ότι όπου κι αν έφτασε, η σκιά του πατέρα του τον οδήγησε. Θα έπρεπε να ’χε σκεφτεί πώς θα είχε σκεφτεί ο πατέρας του… Πολύ φοβάμαι ότι σκέφτεται όπως σκέφτεται η μητέρα του. Προσωπικά δεν τον αδικώ. Δεν εξαρτώνται από τα παιδιά αυτά τα πράγματα, από την πολιτική σκοπιά όμως οφείλω να το γράψω.

O πολιτικός που θα σηκώσει ΣΗΜΕΡΑ το ανάστημά του στην Ευρώπη, θα κυβερνήσει αυτή τη χώρα για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Έναν που να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι βρε θέλουμε…

Γεμίσαμε φοβισμένους. Και στα ψηλά και στα χαμηλά.

Αν διαβάσει κανείς τη σύγχρονη πολιτική ιστορία, η Ελλάδα πήγε καλά μόνο όταν είχε στην κορυφή ανθρώπους που μπορούσαν να σηκώσουν το ανάστημα. Ο λαός ακολουθούσε πάντα.

Γουστάρουμε εκ κατασκευής τους μάγκες.

Δεν έχουμε στην πολιτική σοβαρά μεγέθη.

Δεν υπήρξα ΠΑΣΟΚ, όμως θα ήμουν τυφλός και μίζερος αν δεν παραδεχόμουν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν σοβαρό πολιτικό μέγεθος στην Ευρώπη.

Να σας εξηγήσω τώρα και τι ήταν αυτό που πραγματικά με ανησύχησε. Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήθελε να δει τους καναλάρχες για να τους πει κάτι, δεν θα πήγαινε στα δικά τους γραφεία, αλλά αυτοί θα περίμεναν προσοχή στο Καστρί, ένας ένας στη σειρά του.

Όταν μιλάμε για θέμα μεγέθους να ξέρουμε τι λέμε… Αυτό με ανησυχεί.