Eκ του μη όντος

«Εκ του μη όντος», γράφει ο Βασίλης Παπαθεοδώρου ότι είναι οποιαδήποτε συζήτηση για επιστροφή του Θοδωρή Παπαλουκά στην Εθνική για το προ-ολυμπιακό τουρνουά, εννοοώντας ότι τέτοια σκέψη δεν προκύπτει από πουθενά μια και ο «Τεό» έχει ουσιαστικά αποσυρθεί από το 2008. (Κλικ εδώ)

Η συγκεκριμένη έκφραση πρωτοσυναντάται στον Δημόκριτο (460-370 π.Χ.): «Μηδέν εκ του μη όντος γίγνεσθαι μηδ’ ες το μη ον φθείρεσθαι». («Τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα, και τίποτα δεν καταστρέφεται ώστε να γίνει τίποτα»), ο οποίος διατύπωσε και τη θεωρία περί του «όντος» και του «μη όντος». Όταν τη χρησιμοποιούμε εννούμε ότι κάτι προήλθε από το πουθενά, χωρίς να το περιμένουμε ή να έχει σημειωθεί σχετική προεργασία.

Έτσι συμβαίνει και με κάποιους που θεωρούν ότι η παρακμή του ελληνικού ποδοσφαίρου προήλθε εκ του μη όντος και όλα συνέβησαν ξαφνικά μέσα σε ένα-δυο χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια τώρα τίποτα δεν συνέβαινε, κανένα σκάνδαλο, τίποτα ύποπτο και μεμπτό. Όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς επιδιώκουν να ενδυθούν τον μανδύα του εξυγιαντή, λες και εμφανίστηκαν στο ποδόσφαιρο εκ του μη όντος.

Παρόμοια κατάσταση βιώνουμε και στον πολιτικό βίο. Η πλειονότητα των πολιτικών συμπεριφέρεται λες και το έλλειμμα, το χρέος, το ΔΝΤ, το μνημόνιο, η οικονομική αφαίμαξη και ο πολλαπλασιασμός των φόρων προέκυψαν εκ του μη όντος, από παρθενογένεση. Οι μεν προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίνε αποκλειστικά οι προκάτοχοί τους, οι δε εμφανίζονται ως άσπιλες παρθένες θεωρώντας ότι όλα τα δεινά επήλθαν μέσα σε μια διετία εκ του μη όντος. Άλλοι ιδρύουν κόμματα, ευαγγελίζονται τη σύγχρονη πολιτική, επιρρίπτουν ευθύνες οπουδήποτε ξεχνώντας ότι υπήρξαν βασικό στήριγμα του πολιτικού συστήματος επί είκοσι χρόνια και αυτοπροβάλλονται ως άφθαρτοι σαν να προήλθαν εκ του μη όντος.

Ωστόσο, και οι περισσότεροι από μας αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε τον τελευταίο χρόνο. Τόσα χρόνια ζούσαμε στη νιρβάνα της επίπλαστης καταναλωτικής ευμάρειας και εθελοτυφλούσαμε μπροστά στην ηθική και πολιτισμική κατάπτωση. Η σημερινή κατάντια δεν προήλθε εκ του μη όντος, αλλά επωαζόταν (και) με τη δική μας –ατομική ή συλλογική– ευθύνη πολύ καιρό τώρα.

*Ελπίζουμε η διαφορά του «εκ του μη όντος» με το «εκ των ων ουκ άνευ» να έγινε κατανοητή και εφεξής να μη συναντούμε τέτοια ολισθήματα στον Τύπο.