Άχθος αρούρης

«Άχθος αρούρης» αυτοαποκαλείται στην Ιλιάδα ο Αχιλλέας, δηλαδή βάρος της γης, μετά τον θάνατο του αδελφικού του φίλου, Πατρόκλου, λέγοντας ότι προτιμά να σκοτωθεί στη μάχη παρά να μείνει άπραγος και να αισθάνεται άχρηστος. Υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας και ευσυνειδησίας από τον ομηρικό ήρωα της αρχαιότητας, σε πλήρη αντίθεση με τους νεοέλληνες του 21ου αιώνα.

Η συγκεκριμένη ρήση χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ανθρώπους που επιβαρύνουν τους γύρω τους και δεν είναι χρήσιμοι ούτε για τον εαυτό τους ούτε για το κοινωνικό σύνολο. Δεν είναι και δύσκολο να τους αντιληφθεί κάποιος...

Για παράδειγμα, στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν αντιλαμβάνεστε αν υπάρχουν άνθρωποι που παρασιτούν εις βάρος του αθλήματος και όσων από μας το αγαπούν και συνεχίζουν να ασχολούνται; Δεν βλέπετε άτομα που είναι «άχθος αρούρης», βαρίδια που κρατούν το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα καθηλωμένο στη βρομιά και δεν χρησιμεύουν σε κανέναν παρά μόνο στον πλουτισμό του εαυτού τους; Δυστυχώς δεν είναι εύκολο να απαλλαγούμε από αυτούς...

«Άχθος αρούρης» είναι και όσοι με τις ενέργειες και τις αποφάσεις τους επιβαρύνουν τη ζωή μας και δημιουργούν de facto καταστάσεις μη αναστρέψιμες. Φανταστείτε ορισμένους ανθρώπους να ενεργούν αυθαίρετα και να προβαίνουν στην καθημερινή μας αφαίμαξη, να μην ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να δώσουν λύση σε ένα ζήτημα, να γεμίζουν οργή τον κοινωνικό περίγυρο και επιπλέον να συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτε και να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας; Δεν είναι λοιπόν άχθος αρούρης, άχρηστοι, βάρος της γης από το οποίο οφείλουν να μας απαλλάξουν;

Οποιαδήποτε ομοιότητα με την Ελλάδα, ασφαλώς, είναι συμπτωματική. Προϊόν φαντασίας ήταν η παραπάνω σκέψη. Στη χώρα μας η κατάσταση είναι ιδανική... Πάντα ήταν. Μην επηρεάζεστε από την προπαγάνδα περί κατάρρευσης. Σε λίγο, άλλωστε, θα πειστούμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε «άχθος αρούρης» και οφείλουμε να απαλλάξουμε την κοινωνία από την παρουσία μας. Σα δε ντρεπόμαστε (και ειρωνικά και κυριολεκτικά)...