O βασιλεύς φοράει πράσινα

Δεν ξέρω ποιος θα πανηγυρίσει το τρόπαιο τα μεσάνυχτα της 8ης Μαΐου στη Βαρκελώνη, γνωρίζει όμως ποιος είναι για τις επόμενες 37 ημέρες ο βασιλιάς της Ευρώπης, καθισμένος πάνω στον άδειο θρόνο της Μπαρτσελόνα.

Φοράει πράσινα και τον λένε Παναθηναϊκό. Υποθέτω ότι τις τελευταίες δέκα μέρες τού υποκλίθηκαν ακόμα και οι εχθροί. Η πρωταθλήτρια του 2010 ξεγυμνώθηκε στα χέρια του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και των παικτών του.

Μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα αυτό το 3-1, ευτυχώς όμως η σειρά ολοκληρώθηκε πριν χτυπήσει το ρολόι μεσάνυχτα. Ναι, είναι αλήθεια, η Μπαρτσελόνα μπορεί να χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες.

Και ο Παναθηναϊκός, ο ίδιος Παναθηναϊκός που αμφισβητήθηκε έντονα από εμάς τους παντογνώστες, είναι ακόμα η ομάδα που κουβαλάει στα κύτταρά της τη σαμπάνια που ήπιαν οι παίκτες της από πέντε ευρωπαϊκά τρόπαια. Το DNA του πρωταθλητή δεν αλλοιώνεται έτσι εύκολα.

Θριάμβευσε απέναντι στην Μπαρτσελόνα αντλώντας δύναμη μέσα από τα κομμένα του κεφάλια, σαν λερναία ύδρα: τα δύο φάουλ του Διαμαντίδη στα πρώτα δύο λεπτά, ο σοβαρός τραυματισμός του Νίκολας, η αρνητική παρουσία του Τέπιτς, η απουσία του ανέτοιμου Μάριτς, η αρνητική ψήφος στον Καϊμακόγλου.

Τίποτε από αυτά δεν πτόησε τον Παναθηναϊκό. Νίκησε με το «έτσι θέλω» έναν αντίπαλο που προσπάθησε να κερδίσει με το ένστικτο, με το υφάκι, με τις διαμαρτυρίες και με το μιλητό. Κατατρόπωσε την Μπαρτσελόνα όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις για να μην πω τέσσερις φορές!

Με ήρωες της τελευταίας βραδιάς τον Νικ Καλάθη και τον Ίαν Βουγιούκα...

Ποιος αμφιβάλλει πια ότι οι «πράσινοι» μπορούν να κατακτήσουν φέτος το έκτο τους τρόπαιο; Και ποιος αρνείται να συμμεριστεί την ηδονή ημών των ακραιφνών μπασκετικών μπροστά στο θέαμα της ημιλιπόθυμης ισπανικής αρμάδας; Αυτοί θα δουν -σχεδόν όλοι- το φάιναλ φορ από τον καναπέ, ενώ εμείς στέλνουμε στη Βαρκελώνη όχι μόνο Παναθηναϊκό, αλλά και Νίκο Ζήση και Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Νομίζω ότι στο τέλος το τρόπαιο θα περάσει και από ελληνικά χέρια.

Η Σιένα απέδειξε στην πράξη ότι είναι καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό. Αντέδρασε με τρόπο ανδρικό στη συντριβή του πρώτου προημιτελικού και έκανε σκόνη τους «κόκκινους» σε δύο απανωτές αναμετρήσεις στην Τοσκάνη.

Μολονότι ο Ολυμπιακός διαφήμισε παντοιοτρόπως την αλλαγή νοοτροπίας και τη σφραγίδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς, εμφανίστηκε στους κρίσιμους αγώνες του μαλακός σαν βούτυρο και διάτρητος σαν ελβετικό τυρί. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι η ομάδα που φτιάχτηκε με συνταγή «Ντούντα» ήταν έτοιμη να κατακτήσει την Ευρώπη;

Μπορεί να αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών, κυρίως με τον Τεόντοσιτς, αλλά και η Μοντεπάσκι αγωνίστηκε χωρίς τον ηγέτη της (ΜακΚάλεμπ). Δεν στέκει λοιπόν η δικαιολογία. Νικημένος κατά κράτος από τον Σιμόνε Πιανιτζάνι και την ατσάλινη ταξιαρχία του, ο Ίβκοβιτς οφείλει εξηγήσεις.

Άσχετα αν το κοινό του Ολυμπιακού (ενδιαφέρεται ελάχιστα για την Ευρώπη, αφού) ζει και αναπνέει για την κατάκτηση του εγχώριου τίτλου...