O Πέρο πίσω από τον Άντιτς

Φαίνεται σκληρός, δυσπρόσιτος και παιδί των μπελάδων, αλλά δεν είναι… Φαίνεται πως είναι πορτιέρης σε κακόφημο μαγαζί ή έστω οικοδόμος, αλλά δεν είναι... Φαίνεται πως είναι άτεχνος και μέσα στο παρκέ παίζει μόνο ξύλο, αλλά δεν είναι…

Ο Πέρο Άντιτς υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό για να βγάλει το πάθος και την ενέργειά του, να αποτελέσει μόνιμη επιθετική απειλή από τη γραμμή του τριπόντου, να μαρκάρει δυνατά, να βάλει έξυπνα το σώμα του για να καλύψει την ενδεχόμενη βραδύτητά του σε σχέση με τον αντίπαλο πάουερ φόργουορντ, μα πάνω από όλα «να ματώσει την ερυθρόλευκη φανέλα» όπως υποσχέθηκε μερικές μέρες πριν ολοκληρωθεί το deal.

O Σκοπιανός επέστρεψε στην Ελλάδα έξι χρόνια μετά την τετραετή θητεία του στην ΑΕΚ και ήρθε στον Πειραιά για να συνεχίσει την παράδοση (με μοναδική εξαίρεση την Ένωση) που τον θέλει να υπογράφει πάντα σε ομάδα που φορά κόκκινα!

Η φυσιογνωμία του μόνο άγνωστη δεν είναι στο ελληνικό μπασκετικό κοινό, αλλά όποιος αντιπαραβάλει δυο φωτογραφίες από το «πριν» και το «μετά», θα διαπιστώσει ότι μάλλον ο Ολυμπιακός έφερε άλλον παίκτη από αυτόν που ξεκινούσε δειλά-δειλά την καριέρα του στην ΑΕΚ προ δεκαετίας. Το gazzetta.gr λοιπόν, θα προσπαθήσει να εξηγήσει τι συνέβη την τελευταία εξαετία και να θυμίσει ποιος ήταν αυτός που σήκωσε μεταξύ άλλων και το πρωτάθλημα με τον «δικέφαλο» το 2002.

Αρχικά, αξίζει να διευκρινιστεί ότι «μπασκετικός του πατέρας» είναι ο Ντράγκαν Σάκοτα. Τον ανακάλυψε σε τουρνουά μικρών εθνικών ομάδων το καλοκαίρι του 2001 και τον έψησε να… αψηφήσει την υποτροφία που είχε λάβει από το κολέγιο Τζορτζτάουν, αλλά και την πρόταση της Ολίμπια Λιουμπλιάνας. Μέχρι τότε, είχε αγωνιστεί μόνο στην αγαπημένη του ομάδα, τη Ραμποτνίσκι, με την οποία μάλιστα πανηγύρισε το πρωτάθλημα της χώρας του σε ηλικία μόλις 19 ετών.

Τα χρόνια της ΑΕΚ

Ο Σάκοτα αποφάσισε να μην τον ρίξει απευθείας στα βαθιά και έτσι την πρώτη του σεζόν την πέρασε αγωνιζόμενος σε λίγα ματς της Ευρωλίγκας δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στην προσαρμογή στο υψηλότερο επίπεδο πρωταθλητισμού. Και από εκείνα τα χρόνια θυμάται τους Ντικούδη και Κακιούζη. Με τον πρώτο ανταγωνιζόταν συνεχώς στις προπονήσεις και έτσι «μάθαινε» τη θέση, ενώ χάρη στον δεύτερο απέκτησε αυτοπεποίθηση στο μακρινό σουτ και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αξιόπιστους ψηλούς με μακρινό σουτ, αφού άκουσε τη συμβουλή του να «μη φοβάσαι. Όποτε είσαι ελεύθερος να σουτάρεις, γιατί αν σε στείλει ο προπονητής στον πάγκο, να ξέρεις τουλάχιστον το λόγο»…

Ο Σάκοτα τον έφερε στην επιφάνεια, αλλά ο Κατσικάρης ήταν αυτός που του εκτόξευσε την καριέρα. «Μου έμαθε πολλά πράγματα, να παίζω για την ομάδα και όχι για τα στατιστικά μου και τον σέβομαι πολύ», έλεγε πριν από μερικά χρόνια για τον νυν κόουτς της Μπιλμπάο, αλλά όταν ήρθε η στιγμή να αποχωρήσει από την ΑΕΚ, άκουσε το κάλεσμα του μέντορά του και τον ακολούθησε πιστά. Το καλοκαίρι του 2005 έφυγε από την Ελλάδα για χάρη του Σάκοτα που υπέγραψε στον Ερυθρό Αστέρα και τον ήθελε μαζί του. Δεν μπορούσε να αρνηθεί, γιατί εκτός των άλλων μεγάλωσε στην ενωμένη Γιουγκοσλαβία ως οπαδός του «ερυθρόλευκου» Ερυθρού Αστέρα.

Ύστερα από δύο χρόνια στο Βελιγράδι, μετακόμισε στη Βουλγαρία για τη Λουκόιλ και έπειτα έγινε κάτοικος Ρωσίας υπογράφοντας στη Λοκομοτίβ, αλλά ποτέ δεν είχε ξεχάσει την χώρα που του έδωσε την ευκαιρία να… φάει το πρώτο του παντεσπάνι. «Εγώ και η γυναίκα μου αγαπάμε την Ελλάδα και τον τρόπο ζωής εκεί. Αν μου έκαναν ποτέ πρόταση από την Ελλάδα, δεν θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά πριν υπογράψω», είχε σε πει σε συνέντευξή του προ τριετίας και φρόντισε να γίνει η επιθυμία του πραγματικότητα χάρη στον Ολυμπιακό.

Ελλάδα, η δεύτερη πατρίδα του

Η δημοσιοποίηση ενός πανηγυρικού βίντεο από τα αποδυτήρια των Σκοπίων έπειτα από έναν αγώνα του Ευρωμπάσκετ τον έδειχνε να τραγουδά ένα εθνικιστικό σύνθημα που περιείχε και τη φράση: «να απλώσω και τα πόδια μου στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης». Είναι άγνωστο αν θα το σχολιάσει, αν θα το δικαιολογήσει ή θα το αποδώσει σε απερισκεψία της στιγμής. Το βέβαιο, είναι ότι ο 29χρονος Σκοπιανός νιώθει την Ελλάδα ως δεύτερη πατρίδα του. Πριν από τρία χρόνια άλλωστε είχε πει επίσης ότι «είναι εκπληκτική εμπειρία να ζεις στην Ελλάδα και θα τη διάλεγα πρώτη ανάμεσα σε όσες χώρες θα μπορούσα να μείνω. Μου αρέσουν οι άνθρωποί της».

Γνωρίστηκε άλλωστε με τη σύζυγό του, Ρουζίτσα το 2002, όντας παίκτης της ΑΕΚ. Την έφερε στην Αθήνα, πέρασαν υπέροχα στη χώρα μας μέχρι το καλοκαίρι του 2005 και ένα χρόνο αργότερα παντρεύτηκαν και απέκτησαν το γιο τους, τον Λούκα.

Όπως έχει πει δημόσια η γυναίκα του σπιτιού, «ο Πέρο είναι καλός πατέρας. Αγαπάει πολύ το γιο του και σε κάθε ευκαιρία παίζει μαζί του. Τον έχει κάνει και αυτόν μπασκετόφιλο, αφού ο μικρός βλέπει όλα τα παιχνίδια του Πέρο. Το πιο δύσκολο, ωστόσο, είναι η απόσταση», καθώς ο Άντιτς πέρασε αρκετό καιρό από τις τελευταίες τρεις σεζόν μόνος στη Ρωσία. Η Ελλάδα βέβαια, είναι πιο κοντά και θα είναι πιο εύκολο για αυτόν να μετακομίσει όλη η οικογένεια μονίμως στην Αθήνα.

Άλλωστε η απόσταση, (αλλά και τα χρήματα) ήταν ο λόγος που απέρριψε την πρόταση των Ορλάντο Μάτζικ το καλοκαίρι του 2008. Τότε, συμμετείχε στο σάμερ λιγκ και δέχθηκε πρόταση 420.000 ευρώ για ετήσιο συμβόλαιο, αλλά έχοντας ταυτόχρονα και πρόταση ενός εκατομμυρίου ευρώ από τη Λοκομοτίβ, προτίμησε να πληρώνεται σε ρούβλια και όχι σε δολάρια.

Η δύναμη των τατουάζ

Το καλοκαίρι, ύστερα από τρία χρόνια παρουσίας στη Ρωσία, ολοκλήρωσε τη σεζόν με την Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης και στα τέλη Ιουλίου αποδεσμεύτηκε μένοντας μετέωρος. Στον κοινό νου, όχι στον εαυτό του. Λίγο πριν από το Ευρωμπάσκετ είχε κάποιες προτάσεις, αλλά τις απέρριψε ρισκάροντας να παίξει καλά στη Λιθουανία και να βρει κάτι καλύτερο.

Και δικαιώθηκε! Εντυπωσίασε με τις εμφανίσεις του με την ΠΓΔΜ κάνοντας εκπληκτική πορεία στις δύο φάσεις των ομίλων, ενώ πανηγύρισε και τον αποκλεισμό της Λιθουανίας στα προημιτελικά. Οι φιλοδοξίες των Σκοπιανών ήταν τεράστιες και το καθημερινό γλέντι των συμπατριωτών του στην πλατεία των Σκοπίων, τον οδήγησε να δηλώσει μετά το νικηφόρο ματς με τους διοργανωτές ότι «αν πάρουμε μετάλλιο θα κάνω ένα ακόμα τατουάζ. Θα φτιάξω ένα με τη σημαία μας στο στήθος μου».

Έφθασε πολύ κοντά στην πηγή, αλλά στον μικρό τελικό με τη Ρωσία η ΠΓΔΜ ηττήθηκε και έτσι ο Άντιτς δεν προσέθεσε ένα ακόμα «στίγμα του Ανάμ» (κατά τη φράση του Καββαδία) στο κορμί του. Όπως έχει δηλώσει ωστόσο, κατά το παρελθόν θεωρεί ότι τα τατουάζ «με κάνουν πιο δυνατό». Συ είπας…