To άλλο μάτι

Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους

φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους… Δεν ήθελε να του

μιλάει, για να μη μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι. Οι

φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την

κουζίνα, έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε

ανυπόφορη ανατριχίλα…

Μα από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.

Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο

διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένιωσε πολύ στενοχωρημένos. «Πώς

μπόρεσε να μου το κάνει αυτό;»… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε

μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους

συμμαθητές του φώναξε: "Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!".. Ήθελε

να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «Αν είναι

όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!» Αυτή

δεν του απάντησε… «Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν

πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από

εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι, διάβασα πάρα

πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα

κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει…

Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;»...

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά

κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη

δουλειά του!

Μια μέρα, ύστερα από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του

πήγε να τον επισκεφτεί.

Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα,

τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε

της φώναξε: «Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου;

Βγες έξω! Φύγε!» Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον

μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε χωρίς να καταλάβουν τα

μικρά πως είναι γιαγιά τους…

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια

επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο,

που θα γινόταν στην πόλη όπου γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι

θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση

των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι όπου μεγάλωσε μόνο από περιέργεια… Οι

γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε

ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:

«Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο

σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική

συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην

είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα

αυτό το γράμμα να σ' το δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που

σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός.

Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το

μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι

σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε

τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι… Έχεις πάντα όλη την

αγάπη μου».

Η μητέρα σου.

Καθώς πλησιάζουμε στη μαύρη επέτειο της δολοφονίας ενός μεγάλου ηγέτη, το σημερινό βίντεο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του και το όνειρο που είχε. Χαλί, το αγαπημένο μου κομμάτι… «Τhe knights of the Jaguar».

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (Dr. Martin Luther King Junior) (15 Ιανουαρίου 1929 – 4 Απριλίου 1968) ήταν Βαπτιστής διάκονος και ακτιβιστής υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων. Το 1964 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ για τον αγώνα του κατά των φυλετικών διακρίσεων μέσω κοινωνικής ανυπακοής και άλλων μέσων χωρίς τη χρήση βίας.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 1968 στο Μέμφις της πολιτείας Τενεσί.