Φέτα και ψωμί, σ' αγαπώ πολύ!

Σας λέει κάτι το single του... πασίγνωστου «Greek American artist», «So Tiri», με τίτλο «Feta kai Psomi» ή μήπως είστε εξοικειωμένοι περισσότερο με την άλλη μεγάλη... επιτυχία του, το «Avgolemono»; Αυτά τα δύο τραγούδια ήταν τα αγαπημένα των Ελλήνων διεθνών και σχεδόν όλο το καλοκαίρι και είχαν πάντα την τιμητική τους στο πούλμαν που μετέφερε την ομάδα από τα ξενοδοχεία στα γήπεδα και στα αεροδρόμια...

Μη φαντάζεστε ότι ο εμπνευστής αυτών των απίστευτων μουσικών επιλογών ήταν κάποιος από τους τρεις Ελληνομερικανούς (Καλάθης, Κουφός και Μπράμος) της ομάδας. Όχι... Όπως μας εκμυστηρεύτηκε ένας από τους δώδεκα διεθνείς, ο κύριος υπεύθυνος για την εξύψωση του rapper «So Tiri» στη συνείδηση όλων σχεδόν των μελών της ελληνικής αποστολής ήταν ο dj της ομάδας, Κώστας Καϊμακόγλου, ο οποίος είναι μεγάλο μουσικό «μαμούνι» και μαζί με τον κολλητό του και μέγα πλακατζή Δημήτρη Μαυροειδή, έδωσαν τον δικό τους τόνο στην παρέα του εφετινού καλοκαιριού...

Λίγο μετά το τέλος του αγώνα με τη Λιθουανία, το gazzetta.gr εισχώρησε στα ελληνικά αποδυτήρια και συνομίλησε με τον αρχηγό της Εθνικής ομάδας, Αντώνη Φώτση, ο οποίος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ (μ.ό. 11,2π.) και δεύτερος ριμπάουντερ (μ.ό. 5,2ρ.) της Ελλάδας, ενώ παράλληλα ήταν ο πιο εύστοχος Έλληνας παίκτης στο τουρνουά (80% στις βολ. 61,4% στα δίπ. & 51,3% στα τρίπ.). Ο τριαντάχρονος διεθνής φόργουορντ της Αρμάνι Τζινς Μιλάνο έκανε τον απολογισμό της εφετινής προσπάθειας, μίλησε για τους απόντες, σχολίασε τις πλάκες που έγιναν όλο το καλοκαίρι και υποσχέθηκε να είναι παρών όσο αντέχουν τα πόδια του...

Αντώνη, τώρα που τελειώσαν οι αγώνες και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας, θα συνεχίσεις να ακούς το «Feta kai Psomi» και το «Avgolemono»;

«(γέλια)... Τι να σου πω, δεν ξέρω... Ήταν μια καθημερινή ευχάριστη συνήθεια με την οποία γελάσαμε απίστευτα όλο το καλοκαίρι. Όταν καλείσαι να περάσεις ένα διάστημα δύο μηνών με τα ίδια πρόσωπα κάνοντας προπόνηση και θεραπείες, βλέποντας video και αλλάζοντας συνεχώς αεροπλάνα και ξενοδοχεία, πρέπει να βρεις τον τρόπο να “σπας” τη μονοτονία. Η εφετινή διαδρομή ήταν λίγο διαφορετική, γιατί στην παρέα προστέθηκαν καινούρια πρόσωπα και νεότερα παιδιά και πραγματικά έγιναν φοβερές πλάκες. Χρειάζονται κι αυτές, για να ξεσκάς και να ξεφεύγεις από τη καθημερινή ρουτίνα στο γήπεδο».

Με τι γεύση θα επιστρέψετε στην Αθήνα;

«Σίγουρα, είμαστε πολύ χαρούμενοι με την πρόκριση στο προ-ολυμπιακό τουρνουά της επόμενης χρονιάς, αλλά και γενικότερα με την προσπάθεια που κάναμε μέσα στο γήπεδο. Όλα τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και σαν ομάδα “παλέψαμε” όλα τα παιχνίδια. Γυρίζουμε πίσω με ήσυχη την συνείδησή μας και με ψηλά το κεφάλι».

Η νίκη με τη Σερβία και η είσοδος στην εξάδα βοήθησαν να ξεπεραστεί η απογοήτευση του χαμένου προημιτελικού, έτσι δεν είναι;

«Έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς με τη Γαλλία ή αν είμαστε πιο προσεκτικοί στο παιχνίδι της α' φάσης με τα Σκόπια, ίσως να μπορούσαμε να κάνουμε την υπέρβαση! Αλλά δεν πετάμε στα σύννεφα... Πετύχαμε τους στόχους μας, κρατήσαμε την Εθνική ομάδα ζωντανή στο κυνήγι της πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε γενικές γραμμές παρουσιάσαμε ανταγωνιστικό πρόσωπο. Αυτά είναι αρκετά για φέτος, δεν πρέπει να έχουμε παράπονο».

Πάμε Λονδίνο λοιπόν;

«Το προ-ολυμπιακό τουρνουά είναι ακόμη μακριά, ωστόσο από τη στιγμή που εξασφαλίσαμε τη συμμετοχή μας, θα πρέπει να πάμε στο Πουέρτο Ρίκο για να αποτελειώσουμε τη δουλειά! Εδώ ολοκληρώσαμε το ήμισυ της αποστολής μας και του χρόνου πρέπει να πάρουμε ένα από τα τρία εισιτήρια που οδηγούν στο Λονδίνο».

Αν εξαιρέσουμε το Ευρωμπάσκετ του 2007, όταν και τραυματίστηκες στο δάχτυλο δέκα μέρες πριν από το τζάμπολ, από το 2001, δίνεις ανελλιπώς το «παρών» σε όλα τα προσκλητήρια της Εθνικής ομάδας. Είσαι πλέον τριάντα ετών και παρότι όλο τον χρόνο παίζεις μπάσκετ και έχεις πολλές υποχρεώσεις, κάθε καλοκαίρι θυσιάζεις ένα μέρος των διακοπών σου και συνεχίζεις να προσφέρεις και να απολαμβάνεις με την ψυχή σου τα «ταξίδια» της «επίσημης αγαπημένης»... Πώς εξηγείται αυτό;

«Από την πρώτη φορά που έπαιξα στην Εθνική ομάδα μέχρι και σήμερα (σ.σ. χθες), διακατέχομαι από τα ίδια συναισθήματα. Γουστάρω να παίζω και να προσφέρω. Γενικότερα, είμαι κολλημένος με το μπάσκετ σαν άθλημα, χαίρομαι πολύ που το έχω κάνει επάγγελμα και γι’ αυτό εξακολουθώ και παίζω. Η Εθνική βέβαια, είναι άλλη ιστορία από το σύλλογο. Πρέπει να θέλεις πραγματικά να παίξεις, γιατί κανείς δεν σε υποχρεώνει...»

Ποιες άλλες διαφορές υπάρχουν;

«Το στοιχείο της παρέας με κάποια παιδιά με τα οποία γνωριζόμαστε χρόνια, παίζουμε μαζί και περνάμε καλά. Το σημαντικότερο, όμως, είναι αυτό της εκπροσώπησης της χώρας μας, για την οποία είμαστε περήφανοι. Δεν υπάρχει υπέρτατη τιμή για έναν αθλητή από το να φοράει τη φανέλα με το εθνόσημο».

Ως πότε θα παίζεις στην Εθνική ομάδα;

«Όσο αντέχω και όσο με χρειάζεται! Ελπίζω να αργήσω να σταματήσω. Αυτή τη στιγμή νιώθω καλά, δεν έχω προβλήματα για να απέχω, οπότε είμαι εδώ...»

Σε ενόχλησε που έλειψαν κάποιοι χωρίς να είναι τραυματίες;

«Καθόλου. Αυτές οι αποφάσεις βασίζονται σε καθαρά προσωπικές επιλογές και είναι απολύτως σεβαστές. Ο κάθε παίκτης αποφασίζει για τον εαυτό και κάνει ό,τι θέλει. Δεν έχω το δικαίωμα να γκρινιάξω ή να αφήσω αιχμές επειδή κάποιος πρώην συμπαίκτης μου αποφάσισε να περάσει διαφορετικά το καλοκαίρι του. Ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του...»

Συμφωνείς ότι η εφετινή πορεία απέδειξε πως η δουλειά που γίνεται στο ελληνικό μπάσκετ είναι σοβαρή και η Εθνική ομάδα έχει λαμπρό μέλλον;

«Αυτή η ομάδα έχει αποδείξει ότι ανεξάρτητα με το ποιοι παίζουν, αγωνίζεται πάντα με πάθος και αυταπάρνηση και στηρίζεται στη συλλογική προσπάθεια. Είναι σημαντικό ότι κάθε χρόνο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, καταφέρνουμε να διατηρούμε ψηλά τη σημαία του ελληνικού μπάσκετ και ελπίζω και πιστεύω ότι αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον!»