«Θέλω να επιστρέψω»

Οι συνεντέυξεις του πρώην τεχνικού του Ολυμπιακού είναι εξαιρετικά σπάνιες και μετά τη λύση της συνεργασίας του με τους Ερυθρόλευκους έχει μιλήσει μόλις μία φορά σε ελληνικό Μέσο. Ο Γιαννάκης μίλησε με αφορμή το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας στην ισπανική El Pais και έπλεξε το εγκώμιο του ισπανικού μπάσκετ, θυμήθηκε το παρελθόν και τόνισε ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ, όσο περνάει ο καιρός, προσεγγίζει το ΝΒΑ.

Με τι καταπιάνεστε τώρα;
«Έχω χρόνο για να ξεκουραστώ, γιατί είχα πολλή δουλειά τα τελευταία δέκα χρόνια. Με την Εθνική είχαμε πολλή πίεση. Χρειαζόμουν ξεκούραση, επειδή ξεκίνησα την προπονητική ύστερα από πολλά χρόνια στα παρκέ. Τώρα έχω την ευκαιρία να χαρώ την οικογένειά μου, να έρθω κοντά στο μπάσκετ με έναν πιο ήρεμο τρόπο. Παρακολουθώ πολλά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Παρακολουθώ το ισπανικό και τους προπονητές του».

Βλέπετε το μπάσκετ από διαφορετική σκοπιά;
«Όταν είσαι προπονητής, βλέπεις πώς αντιδρούν οι παίκτες, τι κάνουν οι προπονητές, όχι μόνο από τεχνική σκοπιά, αλλά και από την ανθρώπινη. Γνωρίζεις τα δυνατά τους σημεία και τις αδυναμίες τους. Τώρα, αναλύεις καλύτερα τις καταστάσεις, βλέπεις διαφορετικά πράγματα. Θέλω να επιστρέψω στην προπονητική».

Καλύτερα παίκτης ή προπονητής;
«Το να είσαι παίκτης είναι μια δουλειά που σε διασκεδάζει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Κάνεις αυτό που σου αρέσει και είσαι και επαγγελματίας κάνοντάς το. Η προπονητική είναι επίσης κάτι που αγαπώ. Βλέπεις τους παίκτες να αναπτύσσονται μέσα στην ομάδα, νιώθεις το πάθος μιας χώρας. Νιώθεις ότι τα παιδιά βελτιώνονται. Για μένα είναι εκπληκτικό να διδάσκεις στους νέους, είσαι σαν καθηγητής. Και μερικές φορές βλέπεις ένα παιδί να τα πηγαίνει καλύτερα από εμένα όταν ήμουν παίκτης. Ξέρω πώς νιώθει κάποιος στο παρκέ. Ξέρω πώς νιώθει ένας παίκτης όταν ρισκάρει μια πάσα ή ένα σουτ. Μπορώ ακόμα να το αισθανθώ μέσα μου».

Η Ισπανία απέναντι στη Γαλλία στον τελικό. Μέσα στις δύο ομάδες, υπάρχουν 11 παίκτες από το ΝΒΑ. Πώς είναι η ζωή του ΝΒΑ μέσα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ;
«Οι ΗΠΑ είναι μια σχολή του μπάσκετ. Αλλά ξεκινούν πρώτα σαν αθλητές, όχι σαν παίκτες του μπάσκετ. Πρώτα τους ενδιαφέρει η φυσική κατάσταση και μετά μελετούν την τακτική. Στην Ευρώπη, οι καλύτεροι όσον αφορά τα φυσικά τους προσόντα αφιερώνονται στον αθλητισμό, για παράδειγμα. Εμείς δεν είμαστε τόσο γρήγοροι, τόσο δυνατοί, ούτε μπορούμε να πηδάμε τόσο ψηλά. Ξεκινάμε από διαφορετική αφετηρία όσον αφορά τα φυσικά προσόντα και συγκεντρωνόμαστε στην αντίληψη του παιχνιδιού. Και όταν τα χρόνια πέρασαν και οι Ευρωπαίοι έχουμε γίνει καλύτεροι αθλητές, οι διαφορές με το ΝΒΑ έχουν μειωθεί. Είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με αυτούς. Δεν είναι από άλλο κόσμο. Είμαστε καλύτεροι στην τακτική. Οι Ευρωπαίοι παίκτες καταλαβαίνουν καλύτερα το μπάσκετ από τους Αμερικανούς. Είναι ένα εκπληκτικό παιχνίδι, δεν έχει να κάνει μόνο με τα αθλητικά προσόντα».

Με ποια γεννιά ταυτίζεστε, με αυτήν του 1987 ή του 2005;
«Υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά. Όταν νιώθεις για πρώτη φορά κάτι τόσο σπουδαίο, όπως το να είσαι πρωταθλητής Ευρώπης με μια χώρα μικρή όπως η Ελλάδα, δεν μπορείς να το συγκρίνεις με τίποτα. Ήταν μια έκρηξη του μπάσκετ για την Ελλάδα. Είναι μια διαφορετική κατάσταση από το 2005. Τότε παίξαμε με πάθος, με σπουδαία άμυνα και διαβάζαμε τις αδυναμίες του αντιπάλου. Χρησιμοποιούσαμε αυτή την τακτική. Δεν είχαμε μεγάλους σουτέρ ούτε μεγάλους αθλητές, αλλά παίκτες πανέξυπνους, με πολύ πάθος. Σκοπεύαμε να περιμένουμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να αλλάξουμε κάτι. Έλεγα στους παίκτες “μην κοιτάτε το το αποτέλεσμα ούτε το ρολόι. Να σκέφτεστε μόνο την μπάλα σε κάθε στιγμή”».

Ο Γκάλης έβαζε πάνω από 30 πόντους σε κάθε αγώνα...
«Μόνο ένας μεγάλος σουτέρ δεν αρκεί. Χρειάζεται έναν μεγάλο πασέρ, κάποιον που να μάχεται για ριμπάουντ και κάποιον ικανό για μεγάλα μπλοκ».

Θα μπορούσατε να πάτε στο ΝΒΑ;
«Δεν ήταν εύκολο. Ο τρόπος που έπαιζαν τότε ήταν πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που παίζαμε εμείς. Τώρα είναι πιο εύκολο. Υπάρχουν πολλοί μεγάλοι Ευρωπαίοι μπασκετμπολίστες και νομίζω ότι στο μέλλον θα υπάρξουν και προπονητές από την Ευρώπη στο ΝΒΑ».

Οι νέοι πλέον θέλουν να πάνε πολύ νωρίς στο ΝΒΑ. Υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους;
«Έχω πει στα παιδιά ότι μπορούν να αναπτυχθούν πιο εύκολα στην Ευρώπη. Το μπάσκετ στις ΗΠΑ “τρέχει” πολύ γρήγορα, όχι μόνο όσον αφορά την ταχύτητα των ποδιών, αλλά επίσης και πνευματικά και αν δεν μπορείς να ακολουθήσεις αυτόν το ρυθμό δεν σε περιμένουν και δεν τα καταφέρνεις. Εμείς παίζουμε πιο πολύ με την τακτική, διαβάζοντας το ματς. Εκεί δεν μπορείς να σταθείς για να σκεφτείς, να αποφασίσεις. Στην Ευρώπη σπαταλούμε περισσότερο χρόνο για να βελτιώσουμε τους παίκτες, τους δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες για να καταλάβουν το παιχνίδι».

Έχετε αντιμετωπίσει σαν προπονητής αυτήν την Ισπανία...
«Ήταν πολύ καλό για μένα, ως προπονητής της Ελλάδας, να αντιμετωπίσουμε αυτήν την ομάδα, γιατί μας έδειξαν πώς να βελτιωθούμε. Η τελευταία φορά ήταν το 2007. Χάσαμε στους ημιτελικούς. Ήταν ένα από τα καλύτερα ματς του τουρνουά. Είχαν μια ομάδα με πολλούς ταλαντούχους παίκτες και αυτό δίνει αυτοπεποίθηση σε κάθε προπονητή. Και επίσης έχουν σπουδαία προσωπικότητα. Πάντα μένουν ενωμένοι. Από αυτούς εξαρτάται το αν θα κερδίσουν το χρυσό. Το καλό για την Ισπανία είναι ότι διατηρεί το υψηλό επίπεδο ακόμα και στις χαμηλότερες κατηγορίες. Οι έφηβοι και οι νέοι επίσης κερδίζουν. Στο μέλλον θα συνεχίσουν σε υψηλό επίπεδο. Είναι ένα ταλέντο που ανήκει στην ομάδα».

Πώς έχει αλλάξει ο χαρακτήρας της Ισπανίας;
«Παλιότερα είχαμε να αντιμετωπίσουμε πολλές φορές ομάδες όπως η Σοβιετική Ένωση και η Γιουγκοσλαβία. Ήταν πολύ δύσκολες για όλους οι μάχες με αυτούς. Οι Ισπανοί είχαν τότε πολύ ενθουσιασμό. Τώρα, τα παιδιά έχουν πολύ καιρό που είναι μαζί, ξέρουν πώς να ελέγχουν και τις δύσκολες μέρες. Στο παρελθόν ήταν πιο δύσκολο. Θυμάμαι στην εποχή μου τις αναμετρήσεις με την Μπαρτσελόνα, τον Έπι (σ.σ. Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο Ρουίζ), τον Σολοθάμπαλ, τον Ντε λα Κρουζ και τη Μαδρίτη... τις μάχες με παιδιά όπως ο Ιτουριάγκα, ο Γιορέντε, ο Μπιριούκοφ, ο Ρομέι, όπως και τον Ερέρος».

Ο Παού Γκασόλ;
«Δεν μου αρέσει να μιλάω ατομικά για παίκτες, γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να διακριθεί χωρίς την ομάδα του. Αυτό που θα μου άρεσε είνα να είχα μια ομάδα με όλους αυτούς τους μεγάλους Ευρωπαίους παίκτες, τον Πέτροβιτς, τον Σαμπόνις, τον Γκάλη. Θα μου άρεσε με αυτούς να κέρδιζα τις ΗΠΑ».