Tα «διαβολικά» δίδυμα

Ο Γουέιν Ρούνεϊ με τον Άσλεϊ Γιανγκ δείχνουν να «δένουν» ιδανικά. Σκοράρουν κατά βούληση, δημιουργούν, μαρκάρουν και κάνουν τον σερ Άλεξ Φέργιουσον να... τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, βλέποντας την καινούργια Γιουνάιτεντ να χτίζεται πάνω σε γερές βάσεις. Το Gazzetta.gr σας παρουσιάζει τα «διαβολικά» δίδυμα τα οποία πήραν στις πλάτες τους τη Μάντσεστερ υπό την τεχνική ηγεσία του σερ Άλεξ.

Καντονά-Γκιγκς
Ένα δίδυμο δεν είναι ανάγκη να παίζει στην ίδια θέση για να αποτελέσει κινητήριο μοχλό μιας ομάδας. Αυτό που βλέπουμε σήμερα –αν και είναι ακόμα νωρίς για σχετικές συγκρίσεις– με Ρούνεϊ και Γιανγκ, το βλέπαμε πριν αρκετά χρόνια με Ερίκ Καντονά και Ράιαν Γκιγκς. Ο Ουαλός βρίσκεται στην ομάδα του Μάντσεστερ από το 1990 και αποτελεί έναν από τους λίγους ποδοσφαιριστές στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που έχουν περάσει όλη την καριέρα τους φορώντας τη φανέλα μόνο μίας ομάδας. Ο Γάλλος επιθετικός έπαιξε στην ομάδα του σερ Άλεξ από το 1992 μέχρι το 1997.

Μέχρι την απόκτηση του Καντονά, η Γιουνάιτεντ παρουσίαζε σημαντικό πρόβλημα στο σκοράρισμα. Μετά την άφιξή του, ο Καντονά όχι μόνο σκόραρε ο ίδιος γκολ, αλλά έφτιαχνε και τέρματα για τους συμπαίκτες του, ανεβάζοντας έτσι κατακόρυφα την παραγωγικότητα της ομάδας. Στην πρώτη του χρονιά, η Μάντσεστερ κατέκτησε το πρωτάθλημα, με τον Γάλλο να πετυχαίνει 9 γκολ και τον έτερο «Διόσκουρο», Ράιαν Γκιγκς, ακριβώς τα ίδια.

Καντονά και Γκιγκς σημείωσαν 18 και 13 γκολ αντίστοιχα την επόμενη περίοδο, ενώ την χρονιά 1994-95 ο Ουαλός ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και μαζί του έπεσε και ο Γάλλος, ο οποίος τελείωσε το πρωτάθλημα με 12 τέρματα και με ποινή αποκλεισμού οκτώ μηνών, λόγω της περίφημης κλοτσιάς του σε οπαδό της Κρίσταλ Πάλας. Ο Γκιγκς επέστρεψε δριμύτερος τη σεζόν 1995-96, αποτελώντας μαζί με τον Καντονά ακρογωνιαίο λίθο στο νταμπλ της Γιουνάιτεντ, παρά τις φήμες που ήθελαν τον τον ιδόρρυθμο επιθετικό να απομακρύνεται από το αγγλικό ποδόσφαιρο. Παρά το ότι άργισε να βρει τη φόρμα του, ήταν αρχηγός και σκόρερ του μοναδικού γκολ στον τελικό Κυπέλου με τη Λίβερπουλ.

Στην τελευταία του χρονιά στη Μάντσεστερ, ο Καντονά πλέον ως μόνιμος κάπτεν κατέκτησε το τέταρτο πρωτάθλημά του σε πέντε χρόνια. Την ίδια στιγμή, ο Γκιγκς σήκωνε το βάρος της Ευρώπης, όπου η Μάντσεστερ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και «ανάγκασε» τον Αλεσάντρο ντελ Πιέρο να προχωρήσε στη δήλωση: «Ντρέπομαι που το λέω, αλλά δύο φορές έχω κλάψει στη ζωή μου βλέποντας ποδοσφαιριστές. Ο πρώτος ήταν ο Ρομπέρτο Μπάτζιο και ο δεύτερος ο Ράιαν Γκιγκς».

Κόουλ-Γιορκ
Οι φίλοι της Μάντσεστερ θα τους θυμούνται για πάντα λόγω της καθοριστικής τους παρουσίας στο περίφημο τρεμπλ. Συνέπεσαν στη Μάντσεστερ από το 1998, όταν και ο Φέργκιουσον πήρε τον Γιορκ από την Άστον Βίλα, με τον Κόουλ να βρίσκεται ήδη τρία χρόνια στο Old Trafford. Ο επιθετικό από το Τρίνινταντ και Τομπάκο, σημείωσε 18 γκολ στο πρωτάθλημα και ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ, ενώ στην πορεία για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ σκόραρε απέναντι στην Μπάγερν, την Μπαρτσελόνα, την Ίντερ και τη Γιουβέντους.

Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Κόουλ εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο τη φυγή του Καντονά για να επιστρέψει στην ενδεκάδα. Στην Πρέμιερ Λιγκ ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ, σε μια χρονιά ωστόσο όπου η Γιουνάιτεντ δεν πήρε κανέναν τίτλο. Την επόμενη περίοδο, Κόουλ και Γιορκ σημείωσαν 53 γκολ μαζί, προσθέτοντας ασίστ, απίστευτες συνεργασίες και... ανοίγματα αμυνών. Ο Κόουλ πέτυχε το γκολ της Μάντσεστερ στο τελευταίο ματς της σεζόν απέναντι στην Τότεναμ, το οποίο την οδήγησε στον τίτλο, ενώ στην Πρέμιερ Λιγκ είχε μόλις ένα γκολ λιγότερο από τον Γιορκ. Κόουλ και Γιορκ πέτυχαν 19 και 22 γκολ αντίστοιχα και την επόμενη σεζόν, με τη Γιουνάιτεντ να παίρνει το πρωτάθλημα. Το 2000-01 ο Γιορκ έπεσε στα 9 γκολ, πετυχαίνοντας ωστόσο ένα αξέχαστο χατ-τρικ απέναντι στη βασική αντίπαλο της ομάδας του, Άρσεναλ. Το φοβερό είναι ότι ακριβώς τα ίδια γκολ σημείωσε και ο Κόουλ, ο οποίος ωστόσο έχασε κάποια ματς λόγω τραυματισμού.

Ο επιθετικός από το Τρίνινταντ και Τομπάγκο έχασε τη θέση του στην ενδεκάδα την επόμενη περίοδο, με τις φήμες να αναφέρουν ότι... τα έσπασε με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και το καλοκαίρι πήρε μεταγραφή για την Μπλάκμπερν. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο Άντι Κόουλ, με το δίδυμο να ξανασμίγει, αλλά με σαφώς λιγότερη επιτυχία.

Κιν-Σκόουλς
Ο Πολ Σκόουλς αποτελεί ακόμα «πιστό στρατιώτη» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, φορώντας στην καριέρα του μόνο τη φανέλα της ομάδας της Βόρειας Αγγλίας. Από την πλευρά του, ο Ρόι Κιν αποκτήθηκε από τη Νότινγχαμ Φόρεστ το 1993 και αποτέλεσε τον πραγματικό αρχηγό της ομάδας για πολλά χρόνια. Οι δύο παίκτες συνέθεσαν ένα δίδυμο στο κέντρο που τα είχε όλα.

Από τη μία ο τσαμπουκάς, η σκληράδα, τα χιλιόμετρα, η διορατικότητα και η αυταπάρνηση του Ιρλανδού και από την άλλη η ταχύτητα, τα τελειώματα και η δημιουργικότητα του Άγγλου, τους βοήθησαν να αποτελέσουν ένα δίδυμο που δέσποζε στη μεσαία γραμμή της Γιουνάιτεντ για χρόνια. Μιλώντας για τον Ρόι Κιν μετά τη νίκη επί της Γιουβέντους το 1999, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε συμπυκνώσει σε λίγες λέξεις τον ρόλο του αρχηγού: «Ήταν η πιο εμφατική μορφή ανιδιοτέλειας που έχω δει σε αγωνιστικό χώρο. Χτυπούσε σε κάθε μέρος του χόρτου, ανταγωνιζόταν σαν να προτιμά να πεθάνει από εξάντληση παρά να χάσει και έτσι ενέπνεε τους πάντες γύρω του. Ένιωσα την τιμή του να συνεργάζεσαι με έναν τέτοιο παίκτη». Ένα κοινό χαρακτηριστικό των δύο παικτών ήταν η σκληράδα τους, η οποία κάποιες φορές ξεπερνούσε τα όρια.

Και στον Σκόουλς μπορεί να μη... φαινόταν, ωστόσο ο Άγγλος μέσος στην καριέρα του πήρε 90 κίτρινες και 4 κόκκινες στην Πρέμιερ Λιγκ και 32 κίτρινες στο Τσάμπιονς Λιγκ, περισσότερες από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή! Με 676 εμφανίσεις στους Κόκκινους Διάβολος αποτελεί τον τέταρτο παίκτη στο σχετικό πίνακα. «Αναμφισβήτητα αποτελεί τον σπουδαιότερο μέσο της γεννιάς του», είχε πει για αυτόν ο μεγάλος Ζιντεντίν Ζιντάν. Οι δύο παίκτες μαζί στη Μάντσεστερ κατέκτησαν 7 Πρωταθλήματα, 7 Κύπελλα και ένα Τσάμπιονς Λιγκ.

Ρονάλντο-Φαν Νίστελροϊ
Το τελευταίο μεγάλο δίδυμο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το οποίο συνέπεσε για τρία χρόνια, αλλά έχει αφήσει το δικό του ξεχωριστό στίγμα στην ομάδα πριν, μετά, αλλά και κατά τη διάρκεια της συνύπαρξής τους στο Old Trafford. Είχε ωστόσο την ατυχία να πέσει πάνω στην άνοδο της Τσέλσι του Μουρίνιο και του Αμπράμοβιτς. Ο Ροουντ φαν Νίστελροϊ αποτελούσε το... απωθημένο του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ο οποίος κατάφερε να τον φέρει στη Γιουνάιτεντ το 2001, με πολλούς να θεωρούν ρίσκο τη μεταγραφή του λόγω παρελθόντων τραυματισμών.

Ο Ολλανδός στην πρώτη του χρονιά έσπευσε να διαψεύσει τους πάντες και να προκαλέσει παγκόσμια συζήτηση. Ήταν το επόμενο μεγάλο σέντερ φορ της Ευρώπης και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του έδινε πρόσφορο έδαφος για να δείξει την κλάση του. Σκοράροντας κατά βούληση και σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, υποδέχτηκε την αγωνιστική περίοδο 2003-04 τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος ήρθε από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας ως «ακατέργαστο διαμάντι». Ο Άλεξ Φέργκιουσον του έδωσε τη φανέλα με το «7», ένα νούμερο με βαριά κληρονομία στο Οld Trafford. Ο Πορτογάλος το πήρε και στην πρώτη του χρονιά πέτυχε 10 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, ενώ ψηφίστηκε καλύτερος νέος παίκτης της χρονιάς.

Την ίδια στιγμή, ο Φαν Νίστελροϊ συνέχιζε... απτόητος το σκοράρισμα, καθώς εκείνη την περίοδο σημείωσε γκολ σε δέκα συνεχόμενα ματς και έφτασε τα 20 τέρματα στην Πρέμιερ Λιγκ. Την επόμενη χρονιά, ο Ολλανδός μπορεί να έμεινε σε αρκετά ματς εκτός λόγω τραυματισμών, ωστόσο... τράβηξε το κουπί στο Τσάμπιονς Λιγκ, σημειώνοντας 8 γκολ! Την ίδια ώρα, ο Ρονάλντο είχε καθιερωθεί στην ενδεκάδα της Γιουνάιτεντ, ωστόσο ήταν η ώρα της Τσέλσι του Αμπράμοβιτς να κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ. H επόμενη χρονιά ήταν ανάλογη για τον Πορτογάλο, ενώ για τον Φαν Νίστελροϊ ήταν η τελευταία του στο Μάντστεστερ. Ολοκλήρωσε μια πενταετία με 150 γκολ, ενώ ξεκίνησε βασικός σε λιγότερα από 200 ματς.

Το τέλος της καριέρας του Ολλανδού στη Μάντσεστερ έμελλε να είναι συνδεδεμένο με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, καθώς ήρθε ύστερα από διαμάχη των δύο παικτών στην προπόνηση. Το περιστατικό ξεκίνησε έπειτα από τις αυστηρές παρατηρήσεις του Φαν Νίστελροϊ, ο οποίος στο τέλος είπε στον Ρονάλντο «πήγαινε να κλάψεις στον πατέρα σου». Αργότερα, διευκρινίστηκε ότι δεν αναφερόταν στον φυσικό πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει πριν από λίγο καιρό, αλλά στον βοηθό του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, Κάρλος Κεϊρόζ. Ο Φαν Νίστελροϊ έφυγε για την Μαδρίτη, ταξίδι που ακολούθησε και ο Κριστιάνο Ρονάλντο λίγα χρόνια αργότερα.