Να τελειώνουμε με την Μπαλκανιάδα...

Πριν προφτάσουμε να πανηγυρίσουμε με αναστεναγμούς ανακούφισης και μια γουλιά λιθουανική μπίρα την πρόκριση της Εθνικής στην επόμενη φάση και την πειστική της εμφάνιση απέναντι στο Μαυροβούνιο, ήρθε η νίκη των Βόσνιων επί της αλλοπρόσαλλης Κροατίας για να μαζέψει ξανά τα σύννεφα πάνω από τα κεφάλια μας.

Εάν πάνε όλα στραβά στην τελευταία αγωνιστική, η ελληνική ομάδα θα αποκλειστεί πρόωρα και θα αποχωρήσει από το Αλίτους με ηχητική υπόκρουση τα χαχανητά των άσπονδων φίλων μας από τον Βορρά...

Είναι εφιαλτικό το σενάριο του αποκλεισμού, αλλά διόλου απίθανο. Θα πυροδοτηθεί εάν η Εθνική μας ηττηθεί από τους απογοητευτικούς, ωστόσο προικισμένους με ταλέντο και πείρα Κροάτες. Εφόσον συμβεί αυτό, το κισμέτ της ξεφεύγει από τα δικά της χέρια και περνάει σε αυτά των Σκοπιανών και των Βόσνιων. Οι πρώτοι θα έχουν εξασφαλίσει την πρόκριση, οι δεύτεροι όχι. Εάν πάρει αυτό το παιχνίδι (τελευταίο του Ομίλου) η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, θα στείλει τη στραπατσαρισμένη ελληνική αποστολή κατευθείαν στο αεροδρόμιο του Βίλνιους, όπου θα την περιμένει η πτήση από την Αθήνα.

Βεβαίως, οι Σκοπιανοί θα έχουν κίνητρο. Όχι εθνικοπατριωτικό, αλλά καθαρά αθλητικό. Με νίκη επί της Βοσνίας τερματίζουν πρώτοι στον όμιλο, μπαίνουν με πλεονέκτημα στη β' βάση και βάζουν πλώρη για τα προημιτελικά. Ειδάλλως θα χάσουν το αβαντάζ, το οποίο θα καταλήξει στο τσεπάκι του Τελέτοβιτς. Αξίζει να «στήσουν» την Ελλάδα μαζί με τα φιλαράκια τους και να πληρώσουν τέτοιο αντίτιμο; Μάλλον όχι.

Μπορεί, όμως, να πάρουν την υπόθεση στα λιγδιασμένα χέρια τους οι πολιτικοί και να αλλάξουν τα πάντα. Πριν με πείτε υπερφίαλο κινδυνολόγο, θεωρώ ακόμα πιθανότερο σενάριο να νικήσει η Βοσνία τη FYROM στα ίσα. Τώρα που βρήκαν την ευστοχία τους ο Τελέτοβιτς και ο Ντόμερκαντ (26 και 23 πόντους έβαλαν απόψε), ανέβασαν μαζί τους όλη την ομάδα.

Οπότε, είναι μία και μοναδική η διέξοδος από τη στενωπό. Ελληνικός θρίαμβος επί της Κροατίας (η οποία παίζει την τελευταία της ζαριά για να αποφύγει τον ταπεινωτικό αποκλεισμό) και ...τέλος. Εφόσον συμβεί αυτό, η Εθνική μας μπορεί να τερματίσει και πρώτη στον όμιλο. Το ιδανικό σενάριο περιλαμβάνει νίκη της Ελλάδας και ήττα των Σκοπιανών. Εφόσον πραγματοποιηθεί, θα στείλει τρεις ισόβαθμες ομάδες στον επόμενο γύρο: Ελλάδα 3, FYROM 3, Βοσνία 3. Ελπίζω ότι δεν θα ζήσουμε νύχτα αγωνίας και –κυρίως– ότι θα αποφύγουμε τον εφιάλτη που ξαφνικά προέκυψε.

Υπάρχουν οκτώ διαφορετικά σενάρια για την τελευταία αγωνιστική. Ελπίζω ότι τα υπολόγισα σωστά, ειδάλλως έχω κρεμάσει και την Ελευθεροτυπία και την εφημερίδα που με έστειλε με έξοδά της εδώ (Sportday). Παραδίδω το διαγώνισμά μου στην κρίση σας. Σε παρένθεση σημειώνονται οι βαθμοί με τους οποίους ξεκινούν τον δεύτερο γύρο οι ομάδες που προκρίνονται σε κάθε περίπτωση:

Nίκες Μαυροβουνίου, Ελλάδας, FYROM: Προκρίνονται FYROM (4), Eλλάδα (3), Βοσνία (2).
Nίκες Μαυροβουνίου, Κροατίας, FYROM: Προκρίνονται FYROM (4), Kροατία (3), Ελλάδα (2).
Νίκες Μαυροβουνίου, Ελλάδας, Βοσνίας: Προκρίνονται Ελλάδα (3), Βοσνία (3), FYROM (3).
Νίκες Μαυροβουνίου, Κροατίας, Βοσνίας: Προκρίνονται Boσνία (4), FYROM (3), Kροατία (2).
Nίκες Φινλανδίας, Ελλάδας, FYROM: Προκρίνονται FYROM (4), Ελλάδα (3), Φινλανδία (2).
Nίκες Φινλανδίας, Κροατίας, FYROM: Προκρίνονται FYROM (4), Κροατία (3), Ελλάδα (2).
Νίκες Φινλανδίας, Ελλάδας, Βοσνίας: Προκρίνονται Ελλάδα (3), Βοσνία (3), FYROM (3).
Νίκες Φινλανδίας, Κροατίας, Βοσνίας: Προκρίνονται Boσνία (4), FYROM (3), Kροατία (2).

Εάν η δική μας ομάδα είχε δώσει δείγματα σταθερής παρουσίας και ακμής, δεν θα φοβόμουν τίποτε. Θυμάμαι όμως την εικόνα της στο ματς με τους Σκοπιανούς και τρομάζω. Τρομάζω μόνο για λίγο, διότι αμέσως μετά φέρνω στο μυαλό μου το διαβολεμένο πεντάλεπτο που ισοπέδωσε σήμερα τους Μαυροβούνιους και κράτησε την ελληνική ομάδα όρθια και ζωντανή. Το απόλαυσα τόσο πολύ, ώστε κάποια στιγμή συνέλαβα τον εαυτό μου να πανηγυρίζει και να χειροκροτεί όρθιος στα δημοσιογραφικά. Λες και παίζαμε με την Ισπανία ή με τη Σερβία!

Δεν ήταν τόσο ότι η Εθνική κέρδιζε, ήταν ότι άφηνε πίσω της–ελπίζω αμετάκλητα– τους μετασεισμούς του Σαββάτου και ταυτόχρονα έπαιζε τo μπάσκετ που είδαμε στα φιλικά, το μπάσκετ που μας έκανε αισιόδοξους, το μπάσκετ που έχει στο dna της: γρήγορο, μοντέρνο, ελκυστικό, αποτελεσματικό και ικανό να κόψει τα ποδάρια του αντιπάλου.

Η ομάδα που δέχεται τα καλάθια σε ρυθμό σταγονόμετρου, «μία σου και μία μου» επί 40 λεπτά, δεν πτοείται εύκολα. Η ομάδα που σε πέντε λεπτά χάνει το χαλί κάτω από τα πόδια της, δέχεται πέντε απανωτούς αιφνιδιασμούς και εισπράττει το τίμημα για τις αδυναμίες της σε καρφώματα, τρίποντα και τάπες φωνάζει το «τετέλεσται» και ψάχνει να βρει την έξοδο. Προσέξατε πώς παραδόθηκε το Μοντενέγκρο μόλις είδε τον Φώτση, τον Βασιλειάδη, τον Κουφό, τον Μπράμο(ς) και τον Καλάθη πάνω από τα κεφάλια του Κουκ, του Πέκοβιτς και των άλλων;

«Κάποιος να φωνάξει το ασθενοφόρο», έλεγε το βλέμμα των παικτών του: «Μας χτύπησε αμαξοστοιχία». Ένιωσαν για λίγο τον ίδιο ίλιγγο που αισθάνονται οι αντίπαλοι των αμερικανικών Ντριμ-Τιμ ή –για να διασκεδάσουμε και λίγο με τον πόνο των οικοδεσποτών– της Ισπανίας...

Ήταν καλή η Εθνική μας σήμερα. Έδειξε χαρακτήρα έμπειρης ομάδας ενώ δεν είναι, προσηλώθηκε στην αμυντική της αποστολή, ξεχώρισε για την ωριμότητά της, διέπρεψε και πάλι στα ριμπάουντ (όπου είναι κορυφαία ομάδα του Ευρωμπάσκετ, απίστευτο αλλά αληθινό), ανέδειξε πρωταγωνιστές με τον ιδρώτα της και όχι με τα λόγια και τα σχέδια επί χάρτου.

Ο παίκτης-κλειδί Βασιλειάδης έβαλε τα τρίποντα επειδή τα βρήκε έτοιμα μέσα από τη λειτουργία της ομάδας. Ο Μπράμος έτρεξε στον αιφνιδιασμό επειδή έκανε 3 κλεψίματα και μάζεψε 9 ριμπάουντ. Ο Κουφός κέρδισε χρόνο συμμετοχής και εμπιστοσύνη επειδή σταμάτησε στις πρώτες τρεις φάσεις τον Πέκοβιτς. Ο κορυφαίος όλων (και βαρόμετρο της ομάδας) Νικ Καλάθης φόρεσε το μανδύα του ηγέτη όταν απέδειξε ότι μπορεί να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του όπως έκανε παλιά στο κολέγιο.

Κάπως έτσι, η Εθνική νίκησε και απέκλεισε έναν αξιόλογο αντίπαλο δίχως τη συμβολή του Μπουρούση και δίχως τα σουτ του Ζήση. Από τους παλιούς, μόνο ο αλάνθαστος Αντώνης Φώτσης έβαλε τη σφραγίδα του στο παιχνίδι.

Η ομάδα άφησε πίσω της τον εξευτελισμό του Σαββάτου πολύ πιο πειστικά απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Και αξίζει θερμό χειροκρότημα, επειδή έκλεισε τα μάτια στους υπερπροπονητές, τους υπερπατριώτες και τους υπερμπουρδολόγους του καναπέ. Επιστράτευσε πάθος, αλλά και καθαρό μυαλό και σιγουριά. Ο Ζούρος προχώρησε σε διορθωτικές κινήσεις, άλλαξε μάλιστα το βασικό του σχήμα κατά τα 3/5 και έδωσε λύσεις στον τομέα της τακτικής. Οι παίκτες που άλλαξαν ρόλο ανταποκρίθηκαν.

Αλλά αύριο ξημερώνει καινούρια μέρα. Η Κροατία θα παίξει το τελευταίο χαρτί της για επιβίωση. Σε περίπτωση ήττας, θα καταλάβει τη χειρότερη θέση της νεαρής ιστορίας της σε Ευρωμπάσκετ. Κάτι παρόμοιο κινδυνεύει να πάθει και η Ελλάδα, εάν πραγματοποιηθεί το σενάριο της φρίκης. Τι λέτε λοιπόν, θα σπρώξουμε εμείς τους Κροάτες στον γκρεμό ή θα μας σπρώξουν αυτοί σε συνεργασία με Σκοπιανούς και Βόσνιους;

Όσο συναρπαστικός κι αν προέκυψε ο όμιλος, ομολογώ ότι ουδέποτε αισθάνθηκα άνετα σε αυτή τη μικρή Βαλκανιάδα του Αλίτους. Όσο πιο γρήγορα –και πιο ευχάριστα– περάσει στις ρωμαϊκές καλένδες, τόσο το καλύτερο. Δεν θα με ενοχλούσε μάλιστα να δω στον επόμενο γύρο τους Φινλανδούς...