Oι πιτσιρικάδες και οι άλλοι!

Η έκπληξη έχει αξία (θετική ή αρνητική) αν είναι αληθινή έκπληξη.

Λίγο έκπληξη ΔΕΝ υπάρχει.

Η αλήθεια είναι ότι στο προηγούμενο άρθρο μου για τον Γκάλη δεν εξεπλάγην που τόσοι πιτσιρικάδες άρχισαν τις συγκρίσεις (βασικά) με τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

Το περίμενα.

Ευχόμουν να μη συμβεί, αλλά μέσα μου ήξερα ότι θα συμβεί.

Κατάλαβα (μεταξύ άλλων) ότι προέρχεται από πιτσιρικάδες γιατί έβγαλαν (την οπαδική) χολή τους στον Γκάλη, αλλά δεν είπαν λέξη για τον αρκετά παλαιότερό του Απόστολο Κόντο. Είναι προφανές ότι δεν έχουν ιδέα ποιος είναι ο Κόντος. Δεν έφτανε μέχρι αυτούς ο σπουδαίος αυτός αθλητής.

Είχα λοιπόν δύο δρόμους:

Ή να θυμώσω ή να το απολαύσω.

Και επειδή όποιος διαλέγει τον θυμό από την απόλαυση, κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό του, διάλεξα να το απολαύσω αλλά και να προσπαθήσω να το εξηγήσω.

Γράφω εδώ και χρόνια ότι οι πιτσιρικάδες είναι αυτοί που μας δείχνουν τον δρόμο. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει.

Για να καταλάβεις λοιπόν τους πιτσιρικάδες, πρέπει να μπεις στα παπούτσια τους. Για να «εισπάξεις» κάτι πρέπει οπωσδήποτε να το ’χεις ζήσει. Αν είναι να το ζεις από διηγήσεις άλλων... βράσ’ τα κι άσ’ τα.

Αν ήταν έτσι όλοι οι πιτσιρικάδες θα έπρεπε από το πρωί μέχρι το βράδι να ακούνε Beatles. Πόσους ξέρετε εσείς που να θαυμάζουν τον Πολ ΜακΚάρντνεϊ; Αν με διαβάζουν βάζω ό,τι στοίχημα θέλετε, ότι αναρωτιούνται «Πολ who?». «Ποιος είναι αυτός;» Είμαι σίγουρος ότι βαριούνται μέχρι και να γκουγκλάρουν το όνομα.

Αυτοί φταίνε;

Ε, όχι δα! Εμείς (οι γενιά των γονιών τους δηλαδή) φταίμε που τους έχουμε σπάσει τα τέτοια με τους Beatles. Που εκείνη την εποχή παθιαζόμασταν αν οι Beatles είναι καλύτεροι από τους Stones και λίγο αργότερα ζούσαμε με την ελπίδα ότι ο Elvis (ΠΟΙΟΣ EINAI AYTOΣ;) δεν πέθανε αλλά ζει.

Πήγαινε λοιπόν σήμερα σε έναν δεκαπεντάρη να του πεις για τον Elvis και ότι σαν αυτόν τέτοιος δεν έχει ξαναματαβγεί κι ούτε πρόκειται. Θα σε κοιτάξει με αηδία και θα ακούσει λίγο Justin Timberlake για να στανιάρει.

Είναι μικρό το μέγεθος του Timberlake;

Ε, όχι βέβαια!

Συγκρίνεται με το μέγεθος του Elvis;

Προς Θεού όχι. Ναι, αλλά ποιος το λέει; Εσύ ή ο πιτσιρικάς; Γιατί αν ρωτήσεις τη δικιά μου θεία, θα σου πει ότι ο ο Φρανκ Σινάτρα είναι πιο σπουδαίος από όλους.

ΟΚ. Σήμερα ο ο Μάικλ Τζόρνταν είναι ακόμα τοτέμ.

Όμως ποιος πιτσιρικάς ξέρει τον Αμπντουλ Καρίμ Τζαμπάρ;

Ή ποιος ξέρει γιατί ο Μοχάμεντ Άλι είναι ανυπέρβλητος;

Σε ποιον να εξομολογηθώ ότι όταν έβλεπα τον Τζόρνταν μού θύμιζε τον Τζούλιους Έρβινγκ (Dr J)...

O πιτσιρικάς τού σήμερα λοιπόν ξέρει τον Διαμαντίδη, αλλά δεν ξέρει τον Γκάλη. Και εμείς παθαίνουμε σοκ. Ναι, αλλά ξεχνάμε ότι γενικώς τη γνώμη αυτού του πιτσιρικά, βασικά την έχουμε γραμμένη κανονικά και ποτέ δεν έχουμε ενσκύψει να ακούσουμε τι λένε αυτά τα παιδιά, βγάζοντας το εύκολο συμπέρασμα ότι είναι καμένα, αδιάφορα παιδιά που δεν έχουν κοινωνικότητα κ.λπ. Και βέβαια αυτά μας την έχουν στημένη, μισώντας εκ προοιμίου ότιδήποτε αγαπήσαμε εμείς (και προσπαθούμε να τους επιβάλουμε) και φυσικά μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Ποιος Γκάλης;

Δι-α-μα-ντί-δης!

Δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη, γιατί θέλουνε ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ να τους πούμε ότι το δικό μας χθες είναι απείρως καλύτερο από το δικό τους αύριο.

Η λύση θα ήταν μόνο μία:

Να ρωτήσουμε τον ίδιο τον Διαμαντίδη για τον Γκάλη.

Μόνο η δική του απάντηση θα ήταν οδηγός για τους πιτσιρικάδες που τον λατρεύουν... ή τον μισούν.

Μάνος Αντώναρος