Δημητράκη, πες αλεύρι (4)

Υποσχέθηκα ότι θα αποχαιρετίσω τον φον Δημητράκη με τις τιμές που του αρμόζουν και με ένα sequel βασισμένο στον αριθμό της φανέλας του, το επτά που άλλωστε από αρχαιοτάτων χρόνων εθεωρείτο ιερός και λογιζόταν ως το σύμβολο της τελειότητος. Επτά κεφάλαια σε μια σπονδυλωτή ιστορία που είναι αφιερωμένη στον βίο και στην πολιτεία του Παπανικολάου στην κεντρική μπασκετική σκηνή...

Το ξετύλιγμα του κουβαριού αυτής της υπέροχης μπασκετικής ζωής άρχισε με επτά ζαβολιές, συνεχίστηκε με επτά ανδραγαθήματα, χθες πήραν σειρά επτά σκόρπιες στιγμές, ενώ σήμερα γράφεται ο επίλογος με επτά αξέχαστες ατάκες, επτά αξιομνημόνευτες (και πολύ ψαγμένες) δηλώσεις, επτά στατιστικά αριστουργήματα και επτά παράσημα. Κατόπιν όλων αυτών, ε, διάβολε, στοιχειοθετείται η κληρονομιά που αφήνει ο «νεαρός» (όπως τον αποκαλεί ακόμη και σήμερα ο Παναγιώτης Φασούλας) ύστερα από μια εικοσαετία στην κεντρική σκηνή του ελληνικού μπάσκετ...

7 +1 ματς... to remember

1. Περιστέρι-Καβάλα 65-54 στις 30 Οκτωβρίου 2010: 25 πόντοι με 9/14 δίποντα, 1/8 τρίποντα, 4/6 βολές και 6 ριμπάουντ, συν το σχόλιο «χρειάζομαι έξτρα προπόνηση, γιατί έχασα πολλά τρίποντα»!

2. Άρης- Παναθηναϊκός 69-73 στις 19 Νοεμβρίου 2005: 22 πόντοι με 4/4 δίποντα, 4/6 τρίποντα, 2/2 βολές (στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα), 3 ριμπάουντ και 2 τάπες σε 28 λεπτά

3. Σπόρτιγκ-Αμπελόκηποι στις 19 Μαρτίου 1995: 20 πόντοι, 10 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 2 κλεψίματα και μία τάπα, αγωνιζόμενος επί δέκα λεπτά με 4 φάουλ!

4. Ολυμπιακός-Μακεδονικός 85-87 στις 2 Μαρτίου 2003: 27 πόντοι με 8/10 δίποντα, 3/6 τρίποντα, 2/4 βολές, 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ και ένα κλέψιμο.

5. Περιστέρι -Μακεδονικός 92-75 στις 17 Μάιου 2003: 30 πόντοι με 6/9 δίποντα, 4/7 τρίποντα, 6/10 βολές, 10 ριμπάουντ, 3 ασίστ και ένα κλέψιμο.

6. Ελλάδα-Ισραήλ 94-82 στις 8 Αυγούστου 2001: 25 πόντοι (ατομικό ρεκόρ στην Εθνική) με 2/3 δίποντα, 5/7 τρίποντα, 6/10 βολές, 3 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 3 κλεψίματα.

7. Ολυμπιακός-Ηρακλής 76-62 στις 13 Δεκεμβρίου 1995: 18 πόντοι και 7 ριμπάουντ με αντίπαλο τον ΜακΝτάνιελ που αποβλήθηκε με πέντε φάουλ.

   7+1. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός στις 20 Ιουνίου του 1997, στον πέμπτο τελικό των πλέι οφς, που υπήρξε και το κύκνειο άσμα του στους «πράσινους»: 12 πόντοι σε 12 λεπτά με 2/2 δίποντα, 2/5 τρίποντα, 2/4 βολές και 3 ριμπάουντ.

Επτά αξέχαστες ατάκες

1. «Ξέρετε γιατί την πεθερά την λένε Ελπίδα; Γιατί πεθαίνει πάντα τελευταία!» (Απάντηση στην ερώτηση για τον πέμπτο τελικό, Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, τη σεζόν 2000-01

2. «Πού μοιάζω με τον Φάνη; Βασικά στο ότι και οι δύο τρώμε πολύ» ( Τρίποντο, Απρίλιος 1995).

3. Βεβαίως και έχω ρόλο στην ομάδα μου, απλώς είναι λίγο... αφηρημένος» (Down Town, Ιούλιος 1997).

4. «Με όλα αυτά που γράφεις για τα προσωπικά των αθλητών, το ΦΩΣ το έχεις κάνει Ciao!» (ατάκα που δημοσιεύθηκε κιόλας, σε συνέντευξή του προς τον Θέμη Σινάνογλου, Μάιος 1998).

5. «Μεγάλε, κανείς δεν έδειρε ποτέ φορώντας κοστούμι με γραβάτα». (προς εξαγριωμένο και έτοιμο να του χυμήξει οπαδό της Σιένα, στη λήξη του αγώνα με τον Παναθηναϊκό, τη σεζόν 2005-06).

6. «Στα 22 μου δεν θεωρώ τίποτε υπερβολικό ή αδύνατο. Βρήκες άνθρωπο τώρα να του μιλήσεις για τρέλες και υπερβολές. Έχω ανέβει καταρράκτες, έχω πέσει με αλεξίπτωτο και δεν φοβάμαι τον κίνδυνο. Μας εξιτάρει οτιδήποτε εκκρίνει αδρεναλίνη και γι’ αυτό ώρες ώρες σκέπτομαι ότι θα ήθελα να ήμουν παρών σε μια ληστεία» (από συνέντευξή του στο Τρίποντο, 13 Απριλίου 1999).

7. «Ζήτησα δώρο από τον Άγιο Βασίλη ένα ζευγάρι παπούτσια με σούστες γιατί με τόσους ξένους που έχουν πλακώσει στο πρωτάθλημα, πρέπει να βρω έναν τρόπο να πηδάω πιο ψηλά» (σε συνέντευξη του στο Βήμα, 31 Δεκεμβρίου 1999).

Επτά σοβαρές δηλώσεις

1. «Αποφάσισα να κάνω μια προσωπική επανάσταση για να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου και ευτυχώς δεν κώλωσα. Έκοψα τις παρέες με τις οποίες βρίζαμε τους προπονητές και κάναμε χαβαλέ, κατάλαβα ποιοι δεν θέλουν το καλό μου, σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες στους άλλους και αποφάσισα να μη δίνω σε κανέναν το δικαίωμα να με βλάψει. Ούτε καν στον εαυτό μου, διότι συνειδητοποίησα πως όταν σου φταίνε πολλοί, τελικά φταίει το κακό σου το κεφάλι» (Κάτι ανάμεσα σε αυτομαστίγωμα και σε μανιφέστο επανίδρυσης του εαυτού του, από συνέντευξη του στο Βήμα στις 26 Αυγούστου του 2001).

2. «Όχι, δεν θα πήγαινα ποτέ στον Παναθηναϊκό, διότι δεν αντέχονται τέτοιες καταστάσεις. Βρίσκεσαι συνεχώς στην τσίλια και τελικά συνειδητοποιείς ότι οι μεν δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ πραγματικά, αλλά απλώς θα σε ανέχονται, οι δε θα σε μισούν παράφορα» (από την ίδια συνέντευξή του, ωστόσο σε αυτό το σκέλος αυτοδιαψεύστηκε).

3. «Δεν μου αρέσει να παίζω σε μια δύσκολη έδρα και με το που ακούγεται η κόρνα της λήξης να κάνω σπριντ για να φύγω στα αποδυτήρια. Δεν θέλω να δώσω σε κανέναν το δικαίωμα να με πει... λαγό!» (από συνέντευξη του στο περιοδικό Αctive).

4. «Ο παίκτης είναι σαν το άλογο: όσο βγαίνει πρώτο στις ιπποδρομίες το χειροκροτούν αλλά όταν χάνει λένε, όπως ο Βέγγος, "μουλάρι ο Αστραχάν"! Ξέρω ότι άμα, κούφια η ώρα που το ακούει σπάσω το πόδι μου, μόνο οι γονείς μου θα σταθούν δίπλα μου. Αντί λοιπόν να ανήκω στον Ολυμπιακό και να είμαι παιδί του Ιωαννίδη όπως λένε, προτιμώ να ανήκω στη μάνα μου και να είμαι παιδί του πατέρα μου» (από συνέντευξή του στο Active, Μάρτιος 1997).

5. «Νισάφι πια με την οικονομική κρίση, που τάχα φταίει για όλα τα δεινά που μαστίζουν τον αθλητισμό και το μπάσκετ. Ας σταματήσουμε, επιτέλους, να υποκρινόμαστε και να προσηλυτιζόμαστε σε αυτήν την εικονική πραγματικότητα» (σε συνέντευξή του στον Sentra 103.3, 12 Οκτωβρίου 2010).

6. «Δεν σκαμπάζω πολλά πράγματα από ποδόσφαιρο, αλλά αν ήμουν ποδοσφαιριστής θα ήθελα να είμαι ο Ρονάλντο! Τον βλέπω και μου τρέχουν τα σάλια, διότι είναι παικταράς με τα όλα του! Μπορεί να σέρνεται επί 89 λεπτά και στο 90', την ώρα που ο διαιτητής ετοιμάζεται να σφυρίξει τη λήξη, να κάνει ένα μαγικό κόλπο και να στείλει αδιάβαστους τους αντιπάλους του. Για μένα αυτός είναι ο Τζόρνταν του ποδοσφαίρου» (από συνέντευξή του στον Κόσμο των Σπορ, 23 Ιουνίου 1998).

7. «Δεν με νοιάζει ποιος θα είναι προπονητής στον Ολυμπιακό. Έφυγε ο Ίβκοβιτς και ήρθε ο Ιωαννίδης, που υποτίθεται ότι ήμουν παιδί του, έτσι δεν λέτε; Ε, μετά από είκοσι μέρες έφερε στην ομάδα τον Μόρις, που παίζαμε στην ίδια θέση. Και μέχρι να φύγει κακήν κακώς μάλιστα ο Μόρις, είτε υπήρχα στην ομάδα είτε όχι, ήταν ένα και το αυτό» (από συνέντευξή του στο ΦΩΣ, 24 Δεκεμβρίου 2000).

Επτά παράσημα

1. Υπήρξε ο πρώτος και παραμένει ο μόνος Ελληνας παίκτης που έχει κατακτήσει με δύο διαφορετικές ελληνικές ομάδες (Ολυμπιακός / 1997, Παναθηναϊκός / 2007) όχι μόνο το τρόπαιο της Ευρωλίγκας, αλλά και το περιλάλητο «triple crown».

2. Ευτύχησε (και προφανώς αποκόμισε τις ανάλογες ωφέλιμες εμπειρίες) να διατελέσει παίκτης σε ομάδες που κοουτσάριζαν μύθοι του ευρωπαϊκού μπάσκετ: στον Ολυμπιακό είχε τον Ιωαννίδη και τον Ίβκοβιτς, στην Κίντερ Μπολόνια (αν και δεν έπαιξε σε επίσημο ματς) τον Μεσίνα, στην Εθνική τον Γιαννάκη, στον Παναθηναϊκό τον Ομπράντοβιτς και στον Μακεδονικό τον ρέκορντμαν (σε αγώνες στην Α' Εθνική) Μαρκόπουλο.

3. Στην αποχώρησή του αναφέρθηκε και η ηλεκτρονική έκδοση της ισπανικής εφημερίδας Marca με εκτενές δημοσίευμα που είχε τίτλο «η αποχώρηση ενός θρύλου». Μάλιστα ένας αναγνώστης τον συνέκρινε με τον πρώην αρχηγό της Εθνικής Ισπανίας Κάρλος Χιμένεθ και τον χαρακτήρισε «Καρεμπέ του μπάσκετ»!

4. Όταν πρωτοεμφανίστηκε στο προσκήνιο με την Εθνική ομάδα παίδων, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος είχε πει ότι «αυτός θα είναι ο Νταλιπάγκιτς του ελληνικού μπάσκετ»!

5. Άρχισε την καριέρα του στον Αστέρα Ζωοδόχου Πηγής στα Νέα Λιόσια, ενώ έκανε το ντεμπούτο του στην Α1 με τον Σπόρτιγκ τη σεζόν 1992-93. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Α2 και από το 1995 έως και το 2011 δεν έλειψε ποτέ από κοντά μας! Αγωνίστηκε κατά σειρά στον Ολυμπιακό, στον Μακεδονικό, στον Παναθηναϊκό, στην ΑΕΚ, στον Πανιώνιο και στο Περιστέρι και αποσύρθηκε μετρώντας 466 αγώνες, 3.648 πόντους, 1.540 ριμπάουντ, 512 ασίστ, 248 κλεψίματα και151 τάπες. Όσο για τα λάφυρά του σε συλλογικό επίπεδο, αριθμεί 6 πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα και 2 τρόπαια της Ευρωλίγκας.

6. Στην Εθνική ομάδα των ανδρών αγωνίστηκε 131 φορές, σημείωσε 1.071 πόντους (με ρεκόρ τους 25 εναντίον του Ισραήλ στις 8 Αυγούστου του 2001 στη Θεσσαλονίκη)και πήρε μέρος σε δύο Ολυμπιακά τουρνουά (1996, 2004), ένα Μουντομπάσκετ (1998) και τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1997, 1999, 2001, 2003). Μετράει επίσης 65 συμμετοχές στις μικρότερες εθνικές ομάδες, με τις οποίες αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 1993 στους Παίδες και πρωταθλητής κόσμου το 1995 στους Εφήβους.

7. Κι ένα παράσημο προς μελλοντική (και απ ό,τι φαίνεται, άμεση) χρήση: η πεποίθηση όλων όσοι νταλαβερίστηκαν μαζί του ότι θα γίνει καλός προπονητής!

• ΥΓ. Και μια διόρθωση εκ του προηγουμένου, καθότι ου γαρ έρχεται μόνον το γήρας: ευχαριστώ τον συνάδελφο Δημήτρη Μιναρετζή, που μου υπενθύμισε ότι ο εν πτήσει καβγάς του Παπανικολάου με τον Ρόμπινσον σημειώθηκε πριν από τον πρώτο και όχι πριν από τον τρίτο αγώνα του Ολυμπιακού με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας.