Οπαδοί της ζωής!
Όταν πρωτόρθα εδώ στο gazzetta για να γράφω, ένα πράγμα με φόβισε: Η πλήξη της επανάληψης.
ΟΚ! Αγαπώ τα αθλητικά, μ‘ αρέσει να γράφω γι’ αυτά, αλλά αποκλειόταν να γραφω μόνο γι’ αυτά. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι μονοσήμαντος άνθρωπος. Άρα αντιπαθώ και τα κολλήματα.
Βασικά αυτό που με ενδιαφέρει 100% είναι η ευτυχία της οικογένειάς μου. Της γυναίκας μου και της κόρης μας. Τα υπόλοιπα είναι μοιρασμένα… Άλλα πιάνουν πολύ χώρο μέσα μου και άλλα μικρότερο. Άλλα μόνιμο και άλλα είναι περαστικά.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για το αν ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα από τον Ολυμπιακό ή αν μας (ή τους) αδίκησε ο διαιτητής, για τον ΠΑΟΚ, τον Άρη ή την Καλλιθέα ή για τα λαμόγια που κάνουν την καθημερινή τους βόλτα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με ξενέρωνε όσο δεν μπορείτε να φαντασθείτε.
Όταν λοιπόν ο Βασίλης Σκουντής με συνέστησε στον Βασίλη Παπαθεοδώρου, τον είχα τον φόβο, αλλά έλα που δεν μπορούσα να τον εξομολογηθώ σε κανέναν.
Κάποτε είχα προσωπική live εκπομπή στο πιο ποιοτικό κανάλι της ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας, το Seven (το διέλυσε εντελώς ο Μπατατούδης… τι παιδί κι αυτό!) Λεγόταν «Οι Παράθυροι» και το concept ήταν να έρχονται οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που θα ’θελα να ’ναι φίλοι μου. Φαντάζεστε την γκάμα… Ήταν αυστηρά μισή ώρα, καθόμασταν ο/η καλεσμένος/η μου κι εγω σε έναν μικρόοοοοοο διθέσιο καναπέ –για να έχουμε επαφή– και κουβεντιάζαμε, ενώ ταυτόχρονα τραβούσα κι εγώ με μια handycam που ηταν συνδεδεμένη με το control room… ώστε ο τηλεθατής να βλέπει κι αυτό που έβλεπε ο παρουσιαστής. Έσκισε η εκπομπή. Έκανα 250 εκπομπές. Και σταμάτησα.
Όταν με ρωτούσαν γιατί, είχα μόνο μία απάντηση:
-Ε, έκανα 250 εκπομπές, πόσες δηλαδή να κάνω, 15,000;
Φυσικά κανείς (με πρώτους και καλύτερους το σινάφι μου) δεν κατάλαβε ποτέ τι εννοούσα. Βλέπω π.χ. τον Γιώργο Παπαδάκη ή τον Νίκο Χατζηνικολάου, που επί τόσα χρόνια πέντε φορές την εβδομάδα κάνουν το ίδιο (πολύ καλά, δεν λέω) και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Προφανώς οι ίδιοι γουστάρουν πολύ και περί ορέξεως… αλλά εγώ στη θέση τους θα είχα κόψει φλέβες προ δεκαετίας. Mόνο που σκέφτομαι τον Αυτιά να ξυπνάει από τα χαράματα για να κάνει την εκπομπούλα του ανατριχιάζω (γενικώς ανατριχιάζω με τον Αυτιά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!).
Ξέρετε, αν είσαι προσκολλημένος σε κάτι, σημαίνει ότι χωρίς αυτό είσαι δυστυχισμένος. Λέγεται και εξάρτηση. Αν μπορείς να ζήσεις κάλλιστα χωρίς αυτό, σημαίνει ότι δεν μπορεί να σ’ εκβιάσει κανείς ότι θα σ’ το πάρει… επειδή απλούστατα στα παπάρια σου να σ’ το πάρει, στα παπάρια σου και να μην σ’ το πάρει.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για ποδόσφαιρο και από κάτω 10 ή 300 σχολιαστές να βρίζουν, να βρίζονται ή να χειροκροτούν, το έβλεπα σαν εφιάλτη.
Ευτυχώς –και του το οφείλω αυτό– ο Βασίλης Παπαθεοδώρου άνοιξε το καπάκι και εξάτμισε το πρόβλημά μου.
-Μπορώ να γράφω και άλλα πράγματα εκτός από αποκλειστικά αθλητικού περιεχομένου; τον ρώτησα ύστερα από καμιά εβδομάδα.
-Φυ-σι-κά! Άλλωστε το θέλω πολύ, μου είπε και το εννοούσε. (Respect!)
Συνεπώς, κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στο keyboard μου για να γράψω εδώ, νιώθω μεγάλη επιθυμία να το κάνω και ανείπωτη χαρά που το κάνω.
Και τότε –για πρώτη φορά– στην καριέρα μου και στη σχέση που έχω με το αναγνωστικό κοινό, παρατήρησα ότι το να είσαι φίλαθλος, οπαδός, τρελαμένος, άρρωστος με την ομάδα δεν είναι ιδιότητα… Δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο προσόν ή ταλέντο. Είναι απλώς το αποκούμπι σου. Σοβαρότατο αποκούμπι, αλλά αποκούμπι.
Προφανώς και οι άνθρωποι που αγαπούν μια ομάδα έχουν και άλλα προβλήματα, άγχη, αγάπες, προβληματισμούς, ενδιαφέροντα, όνειρα, πολιτικές απόψεις, καθημερινές απορίες, φόβο για το αύριο κ.λπ.
Το είδα σε άρθρα μου που βασικά δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το ποδόσφαιρο. Έγινε χαμός από τους ίδιους που σε άλλα άρθρα με έβριζαν ή συμφωνούσαν μαζί μου. Μικροί, μεγάλοι, φανατικοί, μετριοπαθείς, γυναίκες…
Χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλα (καθόλου τυχαία) τη διεύθυνση του προφίλ μου στο Facebook. Για τις επόμενες δύο μέρες δεν έκανα τίποτε άλλο (πιάστηκε το χέρι μου) από το να εγκρίνω (αδιακρίτως) τα αιτήματα φιλίας.
Κάνετε ΤΡΟΜΕΡΑ μεγάλο λάθος αν νομίζετε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μόνο Παναθηναϊκοί ή ΠΑΟΚτσηδες. Είναι με κάθε ομάδα που παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Σχεδόν μοιρασμένοι σε ΟΛΕΣ τις ομάδες. Μπερδεύτηκαν μαζί με τους ήδη φίλους μου που είναι μαμάδες που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το ποδόσφαιρο, συναδέλφους μου, κανονικούς μου φίλους/ες, συγγενείς μου, αναγνώστες μου από παλιά, παιδιά, πεθερές κι ό,τι άλλο μπορείτε να φαντασθείτε…
Φυσικά στο FB δεν γράφω για ποδόσφαιρο. Γράφω όμως για σχέσεις, για πολιτική, κάνω πλακίτσες, ανεβάζω videos, φωτογραφίες, θέτω προβληματισμούς, ρωτάω πράγματα που δεν ξέρω.
Η έκπληξή μου ήταν πολύ μεγάλη και ακόμα πιο μεγάλη σε χαρά όταν διαπίστωσα ότι «σκληροί» φίλαθλοι πέταξαν το οπαδικό κασκόλ τους και συμμετείχαν όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Ομότιμα.
Τα messages μου γέμισαν από πιτσιρίκους οπαδούς που ΔΕΝ ήθελαν να κουβεντιάσουμε για την ομάδα τους, αλλά για το τι θα κάνουν αύριο, για τον έρωτα που δεν τους κάθεται, για τον έρωτα που τους παραλύει, για τις σπουδες… Οικογενειάρχες βετεράνοι των κερκίδων που μου λένε για τα παιδιά τους, για τη δημοσιογραφία, για την πολιτική, για τα πράγματα που τους αγχώνουν… Και πιστέψτε με αυτά δεν έχουν να κάνουν ούτε με τη Μακάμπι ούτε με τη Θύρα 4, ούτε με τον Άρη ούτε με τη Θύρα 7, ούτε με τον Μάκη Ψωμιάδη ούτε με τον Τζίγκερ, ούτε με τον Μαρινάκη.
Και το πιο μαγικό:
Όλα αυτά τα συζητάνε χωρίς ψευδώνυμο. Λένε πιο δύσκολα πράγματα από το «Αντώναρε, τα παίρνεις από τον ΠΑΟΚ», «Αντώναρε γαμιέσαι!»… Είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο δύσκολο να είσαι δυο μέτρα παλλικάρι και ευθαρσώς να λες για τον μονόδρομο του έρωτά σου, για την κόρη σου που λιώνεις, που δεν έχεις χρήματα να της πάρεις μια κούκλα, ή τρελαμένος 18άρης με τη φωτοβολίδα στο χέρι και να ανησυχείς για το μέλλον σου. Να είσαι χουλιγκάνος του κερατά και να θες να κουβεντιάσουμε για το ποίημα του Σεφέρη που είχα σε ένα από τα άρθρα μου… Με το ο-νο-μά σου!
Πιστέψτε με, ελάχιστες φορές η επαφή μας ειχε ποδοσφαιρικό χρώμα. Και όταν έχει, είναι με χιουμοριστική διάθεση.
Υποθέτω ότι καταλαβαίνετε πόση αισιοδοξία μού έδωσε όλο αυτό.
Πόση χαρά…
Κάνω 30λίγα χρόνια αυτή τη δουλειά. Είναι παράσημο για μένα αυτό που περιγράφω. Όμως αυτό είναι το λιγότερο… Είναι παράσημο για αυτήν τη χώρα που ΦΤΥΝΕΙ τα παιδιά της, που τους βάζει ταμπέλες.
Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να καταλάβεις ότι το ποδόσφαιρο είναι απλώς η αφορμή ή μάλλον το σκοτεινό δωμάτιο για να ουρλιάξει κάποιος.
Πρέπει να καταλάβουν οι πρόεδροι των ΠΑΕ ότι δεν έχουν να κάνουν με ζώα. Ίσως να ερχονται σε επαφή με 100-200 που είναι εντελώς πυροβολημένοι, όμως η πλειονότητα των οπαδών (όχι των απλών φιλάθλων ε;) είναι νοήμονες άνθρωποι, ικανοί άνθρωποι· άνθρωποι του μόχθου, άνθρωποι του έρωτα, της οικογενειας, της ανασφάλειας για το αύριο.
Ακόμα πιο πολύ πρέπει να το προσέξουν οι πολιτικοί.
Και οι δημοσιογράφοι, που απορούν γιατί κατρακυλάνε οι εφημερίδες τους.
Καλό είναι να το προσέξουμε όλοι μας.
Το να είσαι οπαδός μιας ομάδας είναι ΕΠΙΚΤΗΤΟ.
Το να πεινάς, να αγαπάς, να φοβάσαι ή να είσαι ανασφαλής είναι ένστικτο.
Τα επίκτητα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ελέγχονται, εύκολα ή δύσκολα… Τα ένστικτα ποτέ!
Καλή σας εβδομάδα!
Mάνος Αντώναρος
Όταν πρωτόρθα εδώ στο gazzetta για να γράφω ένα πράγμα με φόβισε: Η πληξη της επαναληψης.
ΟΚ! Αγαπώ τα αθλητικά, μ ‘αρέσει να γράφω γι’ αυτά, αλλά αποκλειόταν να γραφω μόνο γι’ αυτά. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι μονοσήμαντος άνθρωπος. Αρα αντιπαθώ και τα κολλήματα.
Βασικά αυτό που με ενδιαφέρει 100% είναι η ευτυχία της οικογένειας μου. Της γυναίκας μου και της κόρης μας. Τα υπόλοιπα είναι μοιρασμένα… αλλα πιάνουν πολύ χώρο μέσα μου και άλλα μικρότερο. Αλλα μόνιμο και άλλα είναι περαστικά.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για το αν ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα από τον Ολυμπιακό, ή αν μας (ή τους) αδίκησε ο διαιτητής, για τον ΠΑΟΚ, τον Αρη ή την Καλλιθέα ή για τα λαμόγια που κάνουν την καθημερινή τους βόλτα στο ελληνικό ποδόσφαιρο με ξενέρωνε, όσο δεν μπορείτε να φαντασθείτε.
Όταν λοιπόν ο Βασίλης Σκουντής με συνέστησε στον Βασίλη Παπαθεοδώρου, τον είχα τον φόβο, αλλά έλα που δεν μπορούσα να τον εξομολογηθώ σε κανέναν.
Κάποτε είχα προσωπική live εκπομπή στο πιο ποιοτικό κανάλι της ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας το Seven (το διέλυσε εντελώς ο Μπατατούδης… τι παιδί κι αυτό!) Λεγόταν «Οι Παράθυροι» και το concept ήταν να έρχονται οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που θα’θελα να’ναι φίλοι μου… φαντάζεστε την γκάμα… ήταν αυστηρά μισή ώρα, καθόμασταν ο/η καλεσμένος/η μου κι εγω σε έναν μικρόοοοοοο διθέσιο καναπέ -για να έχουμε επαφή- και κουβεντιάζαμε, ενώ ταυτόχρονα τραβούσα κι εγώ με μια handycam που ηταν συνδεδεμένη με το control room… ώστε ο τηλεθατής να βλέπει κι αυτό που έβλεπε ο παρουσιαστής. Εσκισε η η εκπομπή. Εκανα 250 εκπομπές. Και σταμάτησα.
Όταν με ρωτούσαν γιατί, είχα μόνο μία απάντηση:
-Ε, εκανα 250 εκπομπές…πόσες δλδ να κάνω; 15,000;
Φυσικά κανείς (με πρωτους και καλύτερους το συνάφι μου) δεν καταλαβε ποτέ τι εννοούσα. Βλέπω π.χ. τον Γιώργο Παπαδάκη ή τον Νίκο Χατζηνικολάου, που επί τόσα χρόνια 5 φορές την εβδομάδα κάνουν το ίδιο (πολύ καλά, δεν λέω) και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Προφανώς οι ίδιοι γουστάρουν πολύ και περί ορέξεως… αλλά εγώ στη θέση τους θα είχα κόψει φλέβες προ 10ετίας. Mόνο που σκέφτομαι τον Αυτιά να ξυπνάει από τα χαράματα για να κάνει την εκπομπούλα του ανατριχιάζω. (γενικώς ανατριχιάζω με τον Αυτιά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!)
Ξέρετε, αν είσαι προσκολλημένος σε κάτι…σημαίνει ότι χωρίς αυτό είσαι δυστυχισμένος. Λέγεται και εξάρτηση. Αν μπορείς να ζήσεις κάλλιστα χωρίς αυτό, σημαίνει ότι δεν μπορεί να σ’ εκβιάσει κανείς ότι θα στο πάρει… επειδή απλούστατα στα παπάρια σου να στο πάρει, στα παπάρια σου και να μην στο πάρει.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για ποδόσφαιρο και από κάτω 10 ή 300 σχολιαστές να βρίζουν, να βρίζονται ή να χειροκροτούν το έβλεπα σαν εφιάλτη.
Ευτυχώς –και του το οφείλω αυτό- ο Βασίλης Παπαθεοδωρου άνοιξε το καπάκι και εξάτμισε το πρόβλημά μου.
-Μπορώ να γράφω και άλλα πράγματα εκτός από αποκλειστικά αθλητικού περιεχομένου…τον ρωτησα μετα από καμμιά εβδομάδα.
-Φυ-σι-κά! Αλλωστε το θέλω πολύ! μου είπε και το εννοούσε. (Respect!)
Ετσι κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στο keyboard μου για να γράψω εδώ νιώθω μεγάλη επιθυμία να το κάνω και ανείπωτη χαρά που το κάνω.
Και τότε –για πρώτη φορά- στην καριέρα μου και στην σχέση που΄χω με το αναγνωστικό κοινό, παρατηρησα ότι το να είσαι φίλαθλος, οπαδός, τρελλαμένος, άρρωστος με την ομάδα δεν είναι ιδιοτητα… Δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο προσόν ή ταλέντο. Είναι απλώς το αποκούμπι σου. Σοβαρότατο αποκούμπι, αλλά αποκούμπι.
Προφανώς και οι άνθρωποι που αγαπουν μια ομάδα έχουν και άλλα προβλήματα, άγχη, αγάπες, προβληματισμούς, ενδιαφέροντα, όνειρα, πολιτικές απόψεις, καθημερινές απορίες, φόβο για το αύριο κ.λ.π.
Το είδα σε άρθρα μου που βασικά δεν είχαν καμμία απολύτως σχέση με το ποδόσφαιρο. Εγινε χαμός… από τους ίδιους που σε άλλα άρθρα με έβριζαν ή συμφωνούσαν μαζί μου. Μικροί, μεγάλοι, φανατικοί, μετριοπαθείς, γυναίκες…
Χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλα (καθόλου τυχαία) τη διεύθυνση του προφίλ μου στο Facebook. Για για επόμενες δυο μέρες δεν έκανα τίποτε άλλο (πιάστηκε το χέρι μου) να εγκρίνω (αδιακρίτως) τα αιτήματα φιλίας.
Κάνετε ΤΡΟΜΕΡΑ μεγάλο λάθος αν νομίζετε ότι ολοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μόνο Παναθηναϊκοί ή ΠΑΟΚτσίδες… είναι με κάθε ομάδα που παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Σχεδόν μοιρασμένοι σε ΟΛΕΣ τις ομάδες. Μπερδεύτηκαν μαζί με τους ήδη φίλους μου που είναι μαμάδες που δεν έχουν απολύτως καμμία σχέση με το ποδόσφαιρο, συναδέλφους μου, κανονικούς μου φίλους/ες, συγγενείς μου, αναγνωστες μου από παλιά, παιδιά, πεθερές κι ο,τι άλλο μπορείτε να φαντασθείτε…
Φυσικά στο FB δεν γράφω για ποδόσφαιρο. Γραφω όμως για σχέσεις, για πολιτική, κάνω πλακίτσες, ανεβάζω videos, φωτογραφίες, θέτω προβληματισμούς, ρωτάω πράγματα που δεν ξέρω….
Η έκπληξή μου ήταν πολύ μεγάλη και ακόμα πιο μεγάλη σε χαρά όταν διαπίστωσα ότι «σκληροί» φίλαθλοι, πεταξαν το οπαδικό κασκόλ τους και συμμετείχαν όπως και ολοι οι υπόλοιποι. Ομοτοιμα.
Τα messages μου γέμισαν από πιτσιρίκους οπαδούς που ΔΕΝ ήθελαν κα κουβεντιάσουμε για την ομάδα τους, αλλά για το τι θα κάνουν αύριο, για τον έρωτα που δεν τους κάθεται, για τον ερωτα που τους παραλύει, για τις σπουδες… οιγενειάρχες βετεράνοι των κερκίδων που μου λένε για τα παιδιά τους…για τη δημοσιογραφία… για την πολιτική… για τα πράγματα που τους αγχώνουν… και πιστέψτε με αυτά δεν έχουν να κάνουν ούτε με την Μακάμπη, ούτε με τη Θυρα 4, ούτε με τον Άρη, ούτε με τη Θυρα 7, ούτε με τον Μάκη Ψωμιάδη, ούτε με τον Τζίγγερ, ούτε με τον Μαρινάκη.
Και το πιο μαγικό:
Όλα αυτά τα συζητάνε χωρίς ψευδώνυμο… λένε πιο δύσκολα πράγματα από το «Αντώναρε τα παίρνεις από τον ΠΑΟΚ»… «Αντώναρε γαμιέσαι!»… Είναι 1.000.000 φορές πιο δύσκολο να είσαι 2 μέτρα παλλικάρι και ευθαρσώς να λες για τον μονόδρομο του έρωτά σου… για την κόρη σου που λιώνεις… που δεν έχεις χρήματα να της πάρεις μια κούκλά… ή τρελλαμένος 18άρης με την φωτοβολίδα στο χέρι και να ανησυχείς για το μέλλον σου… να είσαι χουλιγκάνος του κερατά και να θες να κουβεντιάσουμε για το ποίημα του Σεφέρη που είχα σε ένα από τα άρθρα μου… Με το ο-νο-μά σου!
Πιστέψτε με, ελάχιστες φορές η επαφή μας ειχε ποδοσφαιρικό χρώμα… και όταν έχει… είναι με χιουμοριστική διάθεση.
Υποθέτω ότι καταλαβαίνετε πόση αισιοδοξία μου έδωσε όλο αυτό.
Πόση χαρά…
Κάνω 30λίγα χρόνια αυτή τη δουλειά. Είναι παράσημο για μένα αυτό που περιγράφω. Όμως αυτό είναι το λιγότερο… είναι παράσημο γι΄αυτην την χώρα που ΦΤΥΝΕΙ τα παιδιά της… που τους βάζει ταμπέλες…
Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυία για να καταλάβεις ότι το ποδόσφαιρο είναι απλώς η αφορμή… ή μάλλον το σκοτεινό δωμάτιο για να ουρλιάξει κάποιος…
Πρέπει να καταλάβουν οι Πρόεδροι των ΠΑΕ ότι δεν έχουν να κάνουν με ζώα. Ισως να ερχονται σε επαφή με 100-200 που είναι εντελώς πυροβολημένοι… όμως η πλειονότητα των οπαδών (όχι των απλών φιλάθλων ε?)… είναι νοήμονες άνθρωποι… ικανοί άνθρωποι… άνθρωποι του μόχθου… άνθρωποι του έρωτα… της οικογενειας… της ανασφάλειας για το αύριο….
Ακόμα πιο πολύ πρέπει να το προσέξουν οι πολιτικοί.
Και οι δημοσιογράφοι… που απορούν γιατί κατρακυλάνε οι εφημερίδες τους….
Καλό είναι να το προσέξουμε όλοι μας…
Το να είσαι οπαδός μιας ομάδας είναι ΕΠΙΚΤΗΤΟ.
Το να πεινάς, να αγαπάς, να φοβάσαι, ή να είσαι ανασφαλής είναι ένστικτο.
Τα επίκτητα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ελέγχονται… ευκολα ή δύσκολα… τα ένστικτα ποτέ!
Καλή σας βδομάδα!
Mάνος Αντώναρος
Όταν πρωτόρθα εδώ στο gazzetta για να γράφω ένα πράγμα με φόβισε: Η πληξη της επαναληψης.
ΟΚ! Αγαπώ τα αθλητικά, μ ‘αρέσει να γράφω γι’ αυτά, αλλά αποκλειόταν να γραφω μόνο γι’ αυτά. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι μονοσήμαντος άνθρωπος. Αρα αντιπαθώ και τα κολλήματα.
Βασικά αυτό που με ενδιαφέρει 100% είναι η ευτυχία της οικογένειας μου. Της γυναίκας μου και της κόρης μας. Τα υπόλοιπα είναι μοιρασμένα… αλλα πιάνουν πολύ χώρο μέσα μου και άλλα μικρότερο. Αλλα μόνιμο και άλλα είναι περαστικά.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για το αν ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα από τον Ολυμπιακό, ή αν μας (ή τους) αδίκησε ο διαιτητής, για τον ΠΑΟΚ, τον Αρη ή την Καλλιθέα ή για τα λαμόγια που κάνουν την καθημερινή τους βόλτα στο ελληνικό ποδόσφαιρο με ξενέρωνε, όσο δεν μπορείτε να φαντασθείτε.
Όταν λοιπόν ο Βασίλης Σκουντής με συνέστησε στον Βασίλη Παπαθεοδώρου, τον είχα τον φόβο, αλλά έλα που δεν μπορούσα να τον εξομολογηθώ σε κανέναν.
Κάποτε είχα προσωπική live εκπομπή στο πιο ποιοτικό κανάλι της ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας το Seven (το διέλυσε εντελώς ο Μπατατούδης… τι παιδί κι αυτό!) Λεγόταν «Οι Παράθυροι» και το concept ήταν να έρχονται οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που θα’θελα να’ναι φίλοι μου… φαντάζεστε την γκάμα… ήταν αυστηρά μισή ώρα, καθόμασταν ο/η καλεσμένος/η μου κι εγω σε έναν μικρόοοοοοο διθέσιο καναπέ -για να έχουμε επαφή- και κουβεντιάζαμε, ενώ ταυτόχρονα τραβούσα κι εγώ με μια handycam που ηταν συνδεδεμένη με το control room… ώστε ο τηλεθατής να βλέπει κι αυτό που έβλεπε ο παρουσιαστής. Εσκισε η η εκπομπή. Εκανα 250 εκπομπές. Και σταμάτησα.
Όταν με ρωτούσαν γιατί, είχα μόνο μία απάντηση:
-Ε, εκανα 250 εκπομπές…πόσες δλδ να κάνω; 15,000;
Φυσικά κανείς (με πρωτους και καλύτερους το συνάφι μου) δεν καταλαβε ποτέ τι εννοούσα. Βλέπω π.χ. τον Γιώργο Παπαδάκη ή τον Νίκο Χατζηνικολάου, που επί τόσα χρόνια 5 φορές την εβδομάδα κάνουν το ίδιο (πολύ καλά, δεν λέω) και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Προφανώς οι ίδιοι γουστάρουν πολύ και περί ορέξεως… αλλά εγώ στη θέση τους θα είχα κόψει φλέβες προ 10ετίας. Mόνο που σκέφτομαι τον Αυτιά να ξυπνάει από τα χαράματα για να κάνει την εκπομπούλα του ανατριχιάζω. (γενικώς ανατριχιάζω με τον Αυτιά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα!)
Ξέρετε, αν είσαι προσκολλημένος σε κάτι…σημαίνει ότι χωρίς αυτό είσαι δυστυχισμένος. Λέγεται και εξάρτηση. Αν μπορείς να ζήσεις κάλλιστα χωρίς αυτό, σημαίνει ότι δεν μπορεί να σ’ εκβιάσει κανείς ότι θα στο πάρει… επειδή απλούστατα στα παπάρια σου να στο πάρει, στα παπάρια σου και να μην στο πάρει.
Το να γράφω λοιπόν συνεχώς για ποδόσφαιρο και από κάτω 10 ή 300 σχολιαστές να βρίζουν, να βρίζονται ή να χειροκροτούν το έβλεπα σαν εφιάλτη.
Ευτυχώς –και του το οφείλω αυτό- ο Βασίλης Παπαθεοδωρου άνοιξε το καπάκι και εξάτμισε το πρόβλημά μου.
-Μπορώ να γράφω και άλλα πράγματα εκτός από αποκλειστικά αθλητικού περιεχομένου…τον ρωτησα μετα από καμμιά εβδομάδα.
-Φυ-σι-κά! Αλλωστε το θέλω πολύ! μου είπε και το εννοούσε. (Respect!)
Ετσι κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στο keyboard μου για να γράψω εδώ νιώθω μεγάλη επιθυμία να το κάνω και ανείπωτη χαρά που το κάνω.
Και τότε –για πρώτη φορά- στην καριέρα μου και στην σχέση που΄χω με το αναγνωστικό κοινό, παρατηρησα ότι το να είσαι φίλαθλος, οπαδός, τρελλαμένος, άρρωστος με την ομάδα δεν είναι ιδιοτητα… Δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο προσόν ή ταλέντο. Είναι απλώς το αποκούμπι σου. Σοβαρότατο αποκούμπι, αλλά αποκούμπι.
Προφανώς και οι άνθρωποι που αγαπουν μια ομάδα έχουν και άλλα προβλήματα, άγχη, αγάπες, προβληματισμούς, ενδιαφέροντα, όνειρα, πολιτικές απόψεις, καθημερινές απορίες, φόβο για το αύριο κ.λ.π.
Το είδα σε άρθρα μου που βασικά δεν είχαν καμμία απολύτως σχέση με το ποδόσφαιρο. Εγινε χαμός… από τους ίδιους που σε άλλα άρθρα με έβριζαν ή συμφωνούσαν μαζί μου. Μικροί, μεγάλοι, φανατικοί, μετριοπαθείς, γυναίκες…
Χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλα (καθόλου τυχαία) τη διεύθυνση του προφίλ μου στο Facebook. Για για επόμενες δυο μέρες δεν έκανα τίποτε άλλο (πιάστηκε το χέρι μου) να εγκρίνω (αδιακρίτως) τα αιτήματα φιλίας.
Κάνετε ΤΡΟΜΕΡΑ μεγάλο λάθος αν νομίζετε ότι ολοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μόνο Παναθηναϊκοί ή ΠΑΟΚτσίδες… είναι με κάθε ομάδα που παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Σχεδόν μοιρασμένοι σε ΟΛΕΣ τις ομάδες. Μπερδεύτηκαν μαζί με τους ήδη φίλους μου που είναι μαμάδες που δεν έχουν απολύτως καμμία σχέση με το ποδόσφαιρο, συναδέλφους μου, κανονικούς μου φίλους/ες, συγγενείς μου, αναγνωστες μου από παλιά, παιδιά, πεθερές κι ο,τι άλλο μπορείτε να φαντασθείτε…
Φυσικά στο FB δεν γράφω για ποδόσφαιρο. Γραφω όμως για σχέσεις, για πολιτική, κάνω πλακίτσες, ανεβάζω videos, φωτογραφίες, θέτω προβληματισμούς, ρωτάω πράγματα που δεν ξέρω….
Η έκπληξή μου ήταν πολύ μεγάλη και ακόμα πιο μεγάλη σε χαρά όταν διαπίστωσα ότι «σκληροί» φίλαθλοι, πεταξαν το οπαδικό κασκόλ τους και συμμετείχαν όπως και ολοι οι υπόλοιποι. Ομοτοιμα.
Τα messages μου γέμισαν από πιτσιρίκους οπαδούς που ΔΕΝ ήθελαν κα κουβεντιάσουμε για την ομάδα τους, αλλά για το τι θα κάνουν αύριο, για τον έρωτα που δεν τους κάθεται, για τον ερωτα που τους παραλύει, για τις σπουδες… οιγενειάρχες βετεράνοι των κερκίδων που μου λένε για τα παιδιά τους…για τη δημοσιογραφία… για την πολιτική… για τα πράγματα που τους αγχώνουν… και πιστέψτε με αυτά δεν έχουν να κάνουν ούτε με την Μακάμπη, ούτε με τη Θυρα 4, ούτε με τον Άρη, ούτε με τη Θυρα 7, ούτε με τον Μάκη Ψωμιάδη, ούτε με τον Τζίγγερ, ούτε με τον Μαρινάκη.
Και το πιο μαγικό:
Όλα αυτά τα συζητάνε χωρίς ψευδώνυμο… λένε πιο δύσκολα πράγματα από το «Αντώναρε τα παίρνεις από τον ΠΑΟΚ»… «Αντώναρε γαμιέσαι!»… Είναι 1.000.000 φορές πιο δύσκολο να είσαι 2 μέτρα παλλικάρι και ευθαρσώς να λες για τον μονόδρομο του έρωτά σου… για την κόρη σου που λιώνεις… που δεν έχεις χρήματα να της πάρεις μια κούκλά… ή τρελλαμένος 18άρης με την φωτοβολίδα στο χέρι και να ανησυχείς για το μέλλον σου… να είσαι χουλιγκάνος του κερατά και να θες να κουβεντιάσουμε για το ποίημα του Σεφέρη που είχα σε ένα από τα άρθρα μου… Με το ο-νο-μά σου!
Πιστέψτε με, ελάχιστες φορές η επαφή μας ειχε ποδοσφαιρικό χρώμα… και όταν έχει… είναι με χιουμοριστική διάθεση.
Υποθέτω ότι καταλαβαίνετε πόση αισιοδοξία μου έδωσε όλο αυτό.
Πόση χαρά…
Κάνω 30λίγα χρόνια αυτή τη δουλειά. Είναι παράσημο για μένα αυτό που περιγράφω. Όμως αυτό είναι το λιγότερο… είναι παράσημο γι΄αυτην την χώρα που ΦΤΥΝΕΙ τα παιδιά της… που τους βάζει ταμπέλες…
Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυία για να καταλάβεις ότι το ποδόσφαιρο είναι απλώς η αφορμή… ή μάλλον το σκοτεινό δωμάτιο για να ουρλιάξει κάποιος…
Πρέπει να καταλάβουν οι Πρόεδροι των ΠΑΕ ότι δεν έχουν να κάνουν με ζώα. Ισως να ερχονται σε επαφή με 100-200 που είναι εντελώς πυροβολημένοι… όμως η πλειονότητα των οπαδών (όχι των απλών φιλάθλων ε?)… είναι νοήμονες άνθρωποι… ικανοί άνθρωποι… άνθρωποι του μόχθου… άνθρωποι του έρωτα… της οικογενειας… της ανασφάλειας για το αύριο….
Ακόμα πιο πολύ πρέπει να το προσέξουν οι πολιτικοί.
Και οι δημοσιογράφοι… που απορούν γιατί κατρακυλάνε οι εφημερίδες τους….
Καλό είναι να το προσέξουμε όλοι μας…
Το να είσαι οπαδός μιας ομάδας είναι ΕΠΙΚΤΗΤΟ.
Το να πεινάς, να αγαπάς, να φοβάσαι, ή να είσαι ανασφαλής είναι ένστικτο.
Τα επίκτητα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ελέγχονται… ευκολα ή δύσκολα… τα ένστικτα ποτέ!
Καλή σας βδομάδα!
Mάνος Αντώναρος
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
