Απάντηση σε ανοικτή επιστολή

Όταν ένας άνθρωπος –ειδικά σε έναν μέσον όπως το net σου γράφει μια ανοικτή επιστολή (όποιος θέλει να τη διαβάσει: http://arismaniacs.com/blog/kkoulgr/ ) είναι κάτι παραπάνω από υποχρέωσή σου να απαντήσεις. Αλλιώς η περίφημη διαδραστικότητα πάει περίπατο.

(Απαντώ στον ίδιο χώρο (gazzetta) και δημοσιεύω το link της «επιστολής» επειδή έτσι επιβάλει η δεοντολογία της επικοινωνίας.)

Τελος.

Το πρώτο που με ενδιαφέρει να πώ είναι ότι δεν ζήτησα να κλείσουν (για ένα μόνο post) τα σχόλια, επειδή είχα κάποια ανησυχία, αλλά επειδή έπρεπε να δείξω σε κάποιους (που μια χαρά κάνουν που διαφωνούν μαζί μου) ότι δεν θα λένε ψέμματα. Δεν το διαπραγματεύομαι αυτό. Αλλωστε αυτο ήταν και το θέμα του συγκεκριμένου άρθρου (0 σχόλια). Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά είμαι από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα. Εχω φάει τρομερό βρισίδι, σε εποχές που δεν είχα σε ποιους να απευθυνθώ…αλλά άξιζε τον κόπο γιατί περπατούσα στον δρόμο της ελέυθερης γνώμης. Πάντα όμως γινόμουν έξαλλος όταν με κατηγορούσαν χρησιμοποιώντας απαράδεκτα, κατασκευασμένα ψέμματα, για να με πονέσουν/κτυπήσουν. Μπορεί πολλές φορές να με πικραίνει η αλήθεια του άλλου… ακόμα και να με εξοργίζει, αλλά ποτέ δεν έστριψα γωνία.

Η δική σου ανοικτή επιστολή είναι συγκροτημένη, όσο χρειάζεται θυμωμένη και έχει επιχειρήματα. Να΄μαι λοιπόν να πώ ξανα την γνώμη μου.

Βρέθηκα στη δίνη της αντιπαλότητας των οπαδών δυο ομάδων τη στιγμή που δεν έγραψα ούτε μια λέξη εις βάρος της μίας εκ των δυό (Αρη). Το 99% των ανθρώπων που θύμωσαν μαζί μου, ξέχασαν τι ακριβώς έγραψα.

Ας κλέψω λοιπόν λίγο χώρο και ας κάνω paste τον πρόλογό μου:

«Δεν είμαι θρήσκος, αλλά ούτε ασεβής.

Όταν μπω σε μια εκκλησία με εκνευρίζουν αφάνταστα όσοι/ες χασκογελούν, κρυφομιλάνε ή αδιαφορούν γι’ αυτούς που πιστεύουν.

Δεν πιστεύω, αλλά σέβομαι πολύ τα πιστεύω των άλλων.

Το τι κάνω εγώ είναι εντελώς προσωπικό μου ζήτημα… Το ίδιο εντελώς προσωπικό ζήτημα είναι και των άλλων.

Τελεία.

Με αυτή τη λογική λοιπόν σέβομαι την αγάπη, λατρεία, μούρλα των άλλων στην ομάδα τους, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι η δική μου. Καλά κάνετε και ψυλλιάζεστε ότι λάου-λάου το πάω κάπου συγκεκριμένα. Έχετε δίκιο.

Εδώ και καιρό κάνω βόλτες στη Μακεδονία.

Έχω παρατηρήσει το εξής:

Αν π.χ. είσαι από τη Σουηδία κι έρχεσαι πρώτη φορά εδώ, θα είσαι σίγουρος ότι δύο λέξεις παίζουν τεράστιο ρόλο σ’ αυτην την περιοχή. Είναι γραμμένες ΠΑΝΤΟΥ:

ΠΑΟΚ και Μασούτης.

(Για όσους δεν ξέρουν «Μασούτης» είναι μια αλυσίδα εξαιρετικών σουπερμάρκετ που υπάρχουν σε όποια πόλη, κωμόπολη ή χωριό της Μακεδονίας έχω πάει)

Για το ΠΑΟΚ φυσικά δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.

Όταν λέμε είναι γραμμένο παντού, εννοώ ΠΑΝΤΟΥ. Σε τοίχους, σε αφίσες, σε στύλους, σε πόρτες, σε φράκτες, σε στάσεις λεωφορείου, σε αποβάθρες, σε εξέδρες μέσα στη θάλασσα… Υποθέτω και σε τατουάζ…

ΟΚ! Αυτό είναι μια διαπίστωση που μπορεί να σηκώσει θύελλα διαμαρτυριών από τους φίλους του Άρη ή του Ηρακλή, αλλά συνεχίζει να είναι πραγματικό γεγονός. Άλλωστε δεν γράφω για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, αλλά γι’ αυτό που κάνει ο ΠΑΟΚ στους οπαδούς του. Δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Ε;»

Το ξαναδιάβάζω και τώρα ακόμα μια φορά και αναρωτιέμαι που αδίκησα τον Αρη.

Φοβάμαι (με την αγγλική έννοια του όρου) ότι ξεχνάς ότι δεν αναφέρθηκα στη Θεσσαλονίκη, αλλά στη Μακεδονία…

Φοβάμαι ότι ξεχνάς ότι γεννήθηκα και μένω στην Αθήνα (έστω και αν η Σαλονίκη είναι από τη μεριά του πατέρα μου μισή μου πατρίδα… άρα δεν είμαι ένας –εντελώς- επαρμένος χαμουτζής) άρα η ματιά μου είναι η ματιά ενός τρίτου. Και είμαι σίγουρος ότι συμφωνείς ότι η ματιά του τρίτου, είναι πάντα καθαρότερη.

Προφανώς για λόγους τοπικισμού οι περισσότεροι υποθέσατε ότι γράφω αποκλειστικά για τους Θεσσαλονικείς (Β.Ελλάδα) και σας διέφυγε ότι γραφω σε ένα siteπανελληνιας (κι όχι μόνο) εμβέλειας… και το περίεργο είναι ότι όσοι τρίτοι ανακατεύθηκαν σ’ αυτην την διαμάχη των σχολίων, το ίδιο με έμένα είχαν προσέξει και υποστήριξαν.

Θα σου πω ένα άσχετο παράδειγμα για να καταλάβεις τι εννοώ.

Τις προάλλες παρακολουθησα στη Χαλκιδική μια συναυλία του Μαχαιρίτσα και του Σταρόβα. Σε μια από παρλάτες του ο Σταρόβας άρχισε να κάνει πλάκα με τους Αθηναίους που χρησιμοποιούν (σαφώς) λάθος τα ρήματα: παρπάταΓΑ αντί παρπατΟΥΣΑ, φίλαΓΑ αντί φιλούΣΑ, προσπέρναΓΑ αντί προσπερνΟΥΣΑ… Το θέατρο (γεμάτο Μακεδόνες) έπεσε κάτω από τα γέλια. Ε, για πρώτη φορά στη ζωή μου συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε… Αλήθεια πιστεύεις ότι κάθε φορά που τη λέει (τη παρλάτα) στην Αθήνα, το εκεί κοινό πιάνει την αλήθεια…ή μένει μόνο στο αστείο;

Ο ποιητής (Σεφέρης) το’γραψε… και αν και δεν αγαπώ την ποίηση… ορίστε και λίγη κουλτούρα:

«Ο τόπος μας είναι κλειστός,
όλο βουνά που έχουν σκεπή
το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε
πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
Μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές.
Που ηχούν και που τις προσκυνούμε.»

Υπ’ αυτό το πρισμα λοιπόν έγραψα το άρθρο. Είτε το πιστεύεις, είτε όχι.

Επιμένεις να λες ότι η ΠΑΟΚ είναι «αγαπημένη» μου ομάδα.

Όχι, φίλε μου. Η ομάδα της καρδιάς μου είναι ο Παναθηναϊκός. Ο ΠΑΟΚ είναι απλώς η ομάδα που συμπαθώ… για εντελώς προσωπικούς μου λόγους. Εχει όμως μεγάλη διαφορά από το να είναι η αγαπημένη μου. Όταν παίζει ο ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ θέλω με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου να τους ρίξουμε 3 γκολ. Και την Μπάγιερν τη συμπαθώ, αλλά όταν παίζει με τον ΠΑΟ, θέλω επίσης (πράγμα αδύνατο χαχαχαχαχαχα) να τους ρίξουμε 3 γκολ.

Σε προλαβαίνω:

Και αν παίζει ΠΑΟΚ-Αρης;

Ναι, είμαι με τον ΠΑΟΚ… Δεν θα φωταγωγήσω την βεράντα μου, αλλά θα θέλω να κερδίσει ο ΠΑΟΚ. Δεν είμαι σπόρτκάστερ για να είμαι υποχρεωμένος να το παίζω ουδέτερος. Αυτό που σας διαφεύγει είναι ότι όταν ο ΠΑΟΚ παίζει με τον Πανιώνιο, τον ΠΑΣ, τα Τρίκαλα ή οποιονδήποτε άλλον… πάλι με τον ΠΑΟΚ είμαι… Απλώς εσύ (εσείς) το περιορίζετε στον Αρη, για να ταϊσετε την αντιπαλότητά σας. Με αφήνει παγερά αδιάφορο το μίσος ΠΑΟΚτσήδων-Αρειανών… Προφανώς όταν ο Αρης παίζει με μια π.χ. ιταλική ομάδα είμαι με τον Αρη… κι όταν παίζει π.χ. Αρης-Ατρόμητος μου είναι αδιάφορο το αποτέλεσμα… δλδ δεν θέλω να κερδίσει οπωσδήποτε ο Ατρόμητος, όπως θέλει διακαώς ενας ΠΑΟΚτσής. Την βλέπεις την τεράστια διαφορά;

Προσπαθώ να πω ότι στην Ελλάδα 3 ομάδες με ενδιαφέρουν: Ο Παναθηναϊκός γιατί είναι η ομάδα μου. Ο Ολυμπιακός επειδή είναι ο προαιώνιος εχθρός και ο ΠΑΟΚ επειδή τον συμπαθώ. Ολες οι υπόλοιπες δεν μου κάνουν ούτε κρύο ούτε ζέστη. Μην το παίρνεις(ετε) προσωπικά λοιπόν. Ελπίζω να μην διαφωνείτε ότι το συναίσθημα του φίλαθλου, οπαδού είναι αναπόσπαστο συστατικό του αθλήματος;

Γράφεις για μαχαίρια, σιδερογροθιές κ.λ.π. Ε, τι πιστεύεις τώρα; Με κόβεις για τύπο που θα υποστήριζα τέτοιες καταστάσεις; Ή μήπως νομίζεις ότι θα χειροκροτούσα άρρωστους οπαδούς του Παναθηναϊκού με τέτοιες διαθέσεις;

Επιμένω: έγραψα τη γνώμη μου – ως τρίτος- για την επίδραση που ασκεί ο ΠΑΟΚ στους ανθρώπους της περιοχής. Δεν σ’ αρέσει η γνώμη μου; Με γειά σου με χαρά σου και τα σκυλιά δεμένα… όμως μην μου καταλογίζεις πρόθεση.

Α, και κάτι άλλο.

Γράφεις: «Είναι τουλάχιστον «προκλητικό» για τη νοημοσύνη του κοινού νου ότι στους δρόμους της Θεσσαλονίκης συναντά κανείς μόνο σημάδια της συγκεκριμένης ομάδας.»

Δικαιολογείσαι γιατί γράφεις ότι δεν ξαναδιάβασες το άρθρο. Προσθέτεις αυθαίρετα λοιπόν δυο λέξεις που αλλάζουν το ΟΛΟ νόημα:

1. Θεσσαλονίκη (δεν το περιορισα εκεί)

2. Και σημαντικότερο τη λεξούλα: «μόνο». Αν την είχα γράψει θαχες δίκιο. Απόλυτο δίκιο. Εγραψα όμως: «Οι λέξεις «ΠΑΟΚ» και «Μασούτης» είναι γραμμένες ΠΑΝΤΟΥ». Πράγμα που είναι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικό από το, αν είχα γράψει: «Είναι γραμμένες ΜΟΝΟ οι λέξεις «ΠΑΟΚ» και «Μασούτης»

ΥΓ.1 Ευχαριστώ για το πολιτισμένο ύφος της επιστολής σου.

ΥΓ2. Ευχαριστώ ακόμα πιο πολύ, που μου έδωσες την ευκαιρία να ΜΗ γράψω για την απαραδεκτη, κατάπτυση, φρικαλέα, σιχαμένη, ντροπιαστική εμφάνιση του Παναθηναϊκού μέσα κι έξω από το γήπεδο.

ΥΓ3. Επειδή έτσι κι αλλιώς (τουλάχιστον οι μισοί) θα με (ξανα)μπινελικώσετε και οι περισσότεροι θα (ξανα)αλληλομπινελικωθείτε… και αφού θα’στε στα ντουζένια σας, χώστε τα ελεύθερα σε όλους αυτούς που έχουν κάνει το τριφύλι μπουρούχα. Θα με υποχρεώσετε.

Μάνος Αντώναρος