Εμβόλιο για τη λύσσα!

Aπό τη μία οι Connecticut Huskies κι από την άλλη οι Butler Bulldogs, ε, αυτός πια δεν θα είναι τελικός του κολεγιακού πρωταθλήματος μπάσκετ, αλλά η μεγάλη κυνοδρομία της χρονιάς! Μια κανονική... σκυλομαχία, με έπαθλο όχι βεβαίως το κόκαλο αλλά το βαρύτιμο τρόπαιο του NCAA...
Γελάω τώρα που τα γράφω αυτά, αλλά το πρώτο γέλιο της σημερινής ημέρας μού το προκάλεσε ο (άλλοτε μάνατζερ της ΑΕΚ επί ημερών Ίβκοβιτς) Τσάρλι Σπασόφ που όντας απόφοιτος του Κονέκτικατ και σεσημασμένος οπαδός του Τζιμ Καλχούν και των (μεγαλόσωμων) σκυλιών του, έγραψε αξημέρωτα στο status του στο Facebook: «Uconn (Calhoun) win, Calipari the charlatan»!

Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω εάν ο Καλιπάρι (που πριν από το Κεντάκι οδήγησε στα φάιναλ φορ τη Μασαχουσέτη και το Μέμφις, έχει κοουτσάρει στο ΝΒΑ τους Νετς και τους Σίξερς, υπήρξε ο κολεγιακός μέντορας του Ντέρικ Ρόουζ και παίρνει τέσσερα εκατομμύρια δολάρια το χρόνο) είναι τσαρλατάνος, αλλά χαίρομαι πάρα πολύ για την επιτυχία του Καλχούν και θα χαρώ ακόμη περισσότερο εάν σπάσει το... γούρι μου και στεφθεί για τρίτη φορά στην ένδοξη καριέρα του πρωταθλητής!

Το εννοώ αυτό (για τα γούρια) διότι έτυχε να είμαι παρών και στα δύο φάιναλ φορ στα οποία ο 69χρονος, πλέον, προπονητής οδήγησε την ομάδα του στο θρόνο, μάλιστα τη δεύτερη φορά (κι αφού είχαμε πλέον γνωριστεί) με είδε μπροστά του και ενθουσιάστηκε για τον αίσιο οιωνό, που επιβεβαιώθηκε απολύτως. Είχα δει, παρέα με τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τον (μόνιμο θαμώνα των Φάιναλ Φορ εδώ και 29 χρόνια) Θεόδωρο Ροδόπουλο, το Κονέκτικατ, με ήρωες εκείνης της εποχής τον Rip Χάμιλτον και τον (νυν γκαρντ της Λιέτουβος Ρίτας) Χαλίντ Ελ Αμίν να νικά το Ντιούκ του (ξεροκέφαλου στον τελικό) Σιζέφσκι το 1999 στο Σεντ Πίτερσμπουργκ της Φλοριντα και ήμουν αυτόπτης μάρτυς και στον δεύτερο άθλο του, το 2004 στο Σαν Αντόνιο, με πρωταγωνιστές τον Εμέκα Οκαφορ και τον Μπεν Γκόρντον, οπότε χαλάλι του!

Δυστυχώς δεν κατάφερα να τον ακολουθήσω πρόπερσι στο Ντιτρόιτ, όπου το Κονέκτικατ ηττήθηκε στον ημιτελικό από το Μίσιγκαν Στέιτ, ούτε εφέτος στο Χιούστον, αλλά (και) εκεί τον συνοδεύουν οι ευχές μου και ελπίζω να πιάσουν...

Ο ημιτελικός ανάμεσα στα σκυλιά του U-Conn (που σημειωτέον έχει κατακτήσει επτά τίτλους σε Φάιναλ Φορ του κολεγιακού πρωταθλήματος γυναικών) και στις αγριόγατες του Κεντάκι ήταν όντως μια μάχη όπου δυο ομάδες τρώγονταν σαν τον σκύλο με τη γάτα! Το Κονέκτικατ επικράτησε με 56-55 έχοντας ως πρωταγωνιστή τον Κέμπα Γουόκερ (18 πόντοι, 6 ριμπάουντ, 7 ασίστ), που αποτελούσε το μεγάλο στοίχημα της άμυνας του Καλιπάρι, αλλά και της παράδοσης του Κεντάκι...

Το επισημαίνω αυτό διότι εκτός από τους επτά τίτλους, τους μεγάλους παίκτες και τους σπουδαίους προπονητές, το Κεντάκι κατέθεσε επίσης στην παγκόσμια μπασκετική τράπεζα τρία συστήματα που επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη του αθλήματος. Ευκαιρίας δοθείσης και σε πείσμα της ήττας του από το Κονέκτικατ και του αποκλεισμού του από τον αυριανό τελικό, οφείλω να τα υπενθυμίσω:

• Κεντάκι offense: Τη λανσάρισε στη δεκαετία του '50 ο επί 42 συναπτά έτη (1930-1972) προπονητής της ομάδας, ο «βαρόνος» Άντολφ Ραπ, αναφέρεται επίσης με την κωδική ονομασία «scissor» (ψαλίδι) και είναι ένα pick 'n' roll εν κινήσει. Σε αυτήν την επιθετική πατέντα, δύο γκαρντ κι ένας ψηλός δημιουργούν ένα τρίγωνο στο χάι ποστ και από εκεί και πέρα σταυρώνουν οι γκαρντ μεταξύ τους ή ο ένας γκαρντ με τον πλάγιο και όποιος περνάει στην κίνηση μπορεί να πάρει το σουτ.

• Ζώνη 1-3-1: Επί των ημερών του «ανθρώπου με το καφέ σακάκι», όπως επονομαζόταν επίσης ο Ραπ, το Κεντάκι εφάρμοζε με εξαιρετική επιτυχία την άμυνα ζώνης 1-3-1, που αναφέρεται επίσης και ως «σταυρός» με τον Λούι Νταμπίερ στην κορυφή και τον Πατ Ράιλι στην ουρά! Ο μεν Νταμπίερ σήκωνε τα χέρια και έκλεινε τις πάσες από τον άξονα, ο δε Ράιλι, που ήταν πολύ γυμνασμένος πήγαινε πέρα δώθε σαν σύρτης για να μην επιτρέψει τις διεισδύσεις. Αυτή την άμυνα την αντιμετώπισε η ελληνική ομάδα στην Πανεπιστημιάδα του 1966 στο Τελ Αβίβ, όπου μάλιστα ένα βράδυ οι παίκτες βγήκαν για να διασκεδάσουν μαζί με τον Ράιλι και τον ανέβασαν σε ένα τραπέζι, μαθαίνοντάς του πώς χορεύουν το τσιφτετέλι!!!

• Match up press: Στα μέσα της δεκαετίας του '90, ο Ρίκι Πιτίνο παρουσίασε στην παγκόσμια μπασκετική σκηνή μια άμυνα πρέσινγκ σε όλο το γήπεδο, που βασιζόταν στις αρχές της ζώνης και είχε ποικιλόμορφες διατάξεις (1-2-2, 1-3-1, 2-3 κοκ) σε όλο το γήπεδο. Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής, όταν η μπάλα βρίσκεται στον άξονα η άμυνα έχει σχήμα ρόμβου, ενώ όταν παίζεται στα πλάγια παίρνει τη μορφή τετράγωνου. Με άρμα μάχης αυτή την άμυνα, οι αγριόγατες κατέκτησαν τον κολεγιακό τίτλο του 1996, έχοντας ως πρωταγωνιστές τον (μετέπειτα, αλλά... περαστικό παίκτη του Παναθηναϊκού) Τόνι Ντελκ, τον Γουόλτερ Μακάρτι, τον Ντέρεκ Αντερσον και τον Ρον Μέρσερ. Εκείνη η ομάδα έπαιξε όντως διαστημικό μπάσκετ, επονομάστηκε «The Untouchables» (οι αδιάφθοροι) και απαρτιζόταν από σπουδαίους παίκτες, οι οποίοι χρειάζονταν την κατάλληλη διαχείριση. Ο Πιτίνο αποδείχτηκε μάστορας στη συγκεκριμένη δουλειά και ο προπονητής του Πρόβιντενς, Πιτ Γκίλεν του έβγαλε το καπέλο με μια δήλωση που έμεινε στην Ιστορία: «Τόσο διπλωμάτης και καλός ψυχολόγος που είναι ο Ρίκι, θα μπορούσε άνετα να πουλήσει χιόνι στους Εσκιμώους»!

Και εδώ, πάλι υπάρχει το λεγόμενο... Greek connection, καθώς στοιχεία αυτής της άμυνας (με... προξενητή μέσω της ιδέας του Ροδόπουλου, τον συνεργάτη του Γιαννάκη, Λευτέρη Κακιούση) δανείστηκε η εθνική ομάδα στο Μουντομπάσκετ του 2006. Τα αποτελέσματα; Συγκλονιστικά, εάν ανακαλέσει κάποιος στη μνήμη του τον τρόπο με τον οποίο πίεζαν και παγίδευαν στα ματς με την Κίνα και στη Γαλλία τους αντίπαλους γκαρντ ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς.

Κλείνω τη μεγάλη παρένθεση για το Κεντάκι, με την επισήμανση ότι την όφειλα ως σπονδή σε μια από τις κορυφαίες, γνησιότερες και πιο επιτυχημένες (Νο 2 πίσω από τους 11 τίτλους του UCLA) σχολές του παγκόσμιου μπάσκετ, αν και όλα αυτά τα παράσημα δεν αποδείχτηκαν αρκετά για να αφήσει μετεξεταστέο το Κονέκτικατ! Ε, ήταν κομματάκι δύσκολο αυτό, από τη στιγμή που το σκορ έμεινε σε αυτά τα επίπεδα και ο γκαρντ Μπράντον Νάιτ είχε 6 στα 23 σουτ!

Στον άλλον ημιτελικό, τα μπουλντόγκ του Μπάτλερ έφαγαν τα... γοβάκια των Ραμς του Βιρτζίνια Κομόνγουελθ (70-62) με πρωταγωνιστή τον Σέλβιν Μακ (24 πόντοι με 5/6 τρίποντα), ο οποίος το καλοκαίρι είχε προσκληθεί από τον Σιζέφσκι και συμμετείχε στην προετοιμασία της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ ενόψει του Μουντομπάσκετ . Η... Σταχτοπούτα του εφετινού Φάιναλ Φορ δεν κατάφερε να πετύχει την έκπληξη και το Μπάτλερ φιλοδοξεί πλέον να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη (Ντιουκ) ή μάλλον μπουλντόγκ στη θέση των αγριόγατων της Βιλανόβα, που είναι το σχολείο το οποίο το ανέβηκε στο θρόνο εκκινώντας από τη χαμηλότερη θέση των προβλέψεων (Νο 8).

Κοινώς και κατά τη συνηθισμένη ιπποδρομιακή έκφραση, ήρθε από το κάγκελο!

Αυτό το μοναδικό στα χρονικά επίτευγμα σημειώθηκε το 1985 στο Φάιναλ Φορ του Κεντάκι, όπου το Βιλανόβα (με προπονητή τον Ρόλι Μασιμίνο και σταρ τον μετέπειτα παίκτη της Μπανταλόνα και της Λιμόζ Χάρολντ Πρέσλεϊ, τον Εντ Πίκνεϊ και τον Ντουέιν Μακλέιν) επιβλήθηκε του Τζορτζτάουν, το οποίο είχε στο ρόστερ του τον Πατ Γιούιν, τον Μαρκ Τζάκσον, τον Ντέηβιντ Γουϊνγκέιτ και τον Ρέτζι Γουϊλιαμς.

Ανέκαθεν οι «Cinderella stories» του κολεγιακού πρωταθλήματος ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και γοητευτικές, μόνο που για το Μπάτλερ η περυσινή υπήρξε και τραυματική: τόσο τραυματική όσο η ήττα του από το Ντιουκ, με 61-59 κι ενώ στην εκπνοή του τελικού μετά τη βολή που επίτηδες έχασε ο Ζούμπεκ (και γι αυτό κατηγορήθηκε ο Σιζέφσκι) ο Γκόρντον Χέιγουορντ αστόχησε οριακά σε σουτ τριών πόντων από το κέντρο του γηπέδου. Τόσο οριακά άστοχο ήταν το σουτ, που το ESPN έβαλε τη φάση στο μικροσκόπιο και μέσω της γραφιστικής- ψηφιακής ανάλυσης X-axis κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μπάλα πήγε έξι εκατοστά μακριά από το στόχο!

Ο «παρ' ολίγον ήρωας» του περυσινού τελικού πήρε προαγωγή για το NBA (Γιούτα Τζαζ) και άφησε στο πόδι του τον καινούργιο ήρωα της ομάδας, του σχολείου και της ευρύτερης περιφέρειας: τον λευκό φόργουορντ της οικογένειας... Χωραφά, Ματ Χάουαρντ, που πρόλαβε ήδη να γίνει ο ήρωας των reality show και μάλιστα δύο φορές. Η πρώτη ήταν σε έναν αγώνα με το Ιλινόι που χτύπησε στο κεφάλι και μολονότι ήταν αιμόφυρτος (και σε πείσμα των κανονισμών) αρνιόταν να γίνει αλλαγή και η δεύτερη επ' ευκαιρία του τωρινού Φάιναλ Φορ, που οι συγχωριανοί του στο Κόνερσβιλ της Ιντιάνα έκαναν έρανο για να αγοράσουν εισιτήρια για όλα τα μέλη της οικογένειας του...

Κάθε παίκτης πήρε από τη διοίκηση του σχολείου τέσσερα εισιτήρια και ο Ματ τα προόριζε για τους γονείς του και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές του, έλα όμως που θα έμεναν παραπονεμένα τα υπόλοιπα επτά αδέρφια του!

Ο περυσινός τελικός είχε χαρακτηρισθεί από τους Νew York Times ως «ο πλέον πολυαναμενόμενος τελικός εδώ και πολλά χρόνια», καθώς το Μπάτλερ ήταν μια «Σταχτοπούτα» που για πρώτη φορά μετά το 1968 (UCLA) έπαιζε στην πόλη της. Α, ναι, αυτό ξέχασα να σας το γράψω και είναι πολύ σημαντικό: το Μπάτλερ εδρεύει στην Ιντιανάπολις, που θεωρείται η «Μέκκα του μπάσκετ», εξού και το σλόγκαν «Τhere are 49 states where they play basketball, but here is Indiana» ή το «Welcome to Indianapolis: Βasketball language is spoken here»!

Οι N. Y. Times επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά, όχι μόνον επειδή ο τελικός της 5ης Απριλίου του 2010 υπήρξε δραματικός και κρίθηκε στο τελευταίο σουτ, αλλά και διότι σημείωσε το καλύτερο ρεκόρ τηλεθέασης εδώ και χρόνια: τον παρακολούθησαν 24.000.000 τηλεθεατές, χώρια οι 70.000 που κατέκλυσαν το «Lucas Oil Stadium» της Ιντιανάπολις!

Έναν χρόνο αργότερα το Μπάτλερ επιστρέφει στον τελικό και ο πόθος του είναι τόσο απλός, όσο τον προσδιόρισε τα ξημερώματα ο προπονητής Μπραντ Στίβενς: «Μας αρκεί να είμαστε ένα σουτ καλύτεροι από πέρυσι»!