Α-μπαλοι!

Το να παρακολουθείς ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι δυστυχία.

Το να αγαπάς το ποδόσφαιρο είναι ευτυχία.

Μ’ αρέσει η σχετικά νέα λέξη: «αμπαλος», που σημαίνει βέβαια αυτό ακριβώς που λέει α (στερητικό) μπάλα… αυτός που δεν έχει ιδέα από ποδόσφαιρο.

Ε, πρέπει να\σαι συγκλονιστικά α-μπαλος για να πιστεύεις ότι αυτό που παίζουν οι 11 εναντίον άλλων 11 στην Ελλάδα, έχει οποιαδήποτε σχέση με αυτό που παίζει η Βέρντερ, η Αστον Βίλα, ή η Αλκμααρ… είδατε; Ούτε καν τολμώ να χρησμοποιήσω για παράδειγμα την Μπάγιερν, την Μάντσεστερ ή την Μπαρτσελόνα.

Εδώ το τόπι παίζεται αρρρρρργααααααα και με συνεχή λάθη. Εκεί το τόπι παίζεται διαολεμένα γρήγορα και με ελάχιστα λάθη. Εδώ η μπάλα είναι συνεχώς αράουτ εκεί είναι συνεχώς μέσα στις 4 γραμμές. Εδώ οι Πρόεδροι και οι Διαιτητές είναι πρωταγωνιστές εκεί είναι αόρατοι.

Γράφεται και λέγεται συνεχώς ότι τα γήπεδα έχουν αδειάσει λόγω της βίας. Φυσικά αυτός είναι ένας λόγος… αλλά κατά τη γνώμη μου δευτερεύων. Τα γήπεδα έχουν αδειάσει επειδή το θέαμα που παρουσιάζεται εκεί, είναι τέταρτης διαλογής.

Πηγαίνουν μόνο οι κολλημένοι, γιατί τι διάολο κολλημένοι θα ήταν, αν δεν πήγαιναν. Ε, οι κολλημένοι θα παράξουν και βία… Κολλημένος με το τάβλι νασαι, κάποια στιγμή θα το κλείσεις στα μούτρα του άλλου. Ε;

Σοβαρά το πιστεύετε (ας πάρουμε παράδειγμα τον εαυτό μου) ότι έχω καμμιά διάθεση να πάω να δω live τον Τζόρβα, τον Σαριέγκι ή τον Μαρίνο (περιορίζομαι στον ΠΑΟ για να μη σηκώσω θύελλα διαμαρτυριών) , όταν έχω δει live τον Δομάζο, τον Ελευθεράκη, τον Ζάετς, τον Ρότσα, τον Σαραβάκο, τον Χατζηπαναγή, τον Κούδα, τον Δεληκάρη, τον Μίμη Παπαϊωαννου, τον Μαύρο, τον Κούη, τον Βιέρα, τον Νοβοσέλατς, τον Σαράφη, τον Αϊδινίου… Μη νομίζετε ότι επιλέγω ποδοσφαιριστΑΣ εκείνης της εποχής για να χαϊδεψω τα νιάτα μου… επιλέγω αυτούς γιατί γέμιζαν τα γήπεδα.

Και πάλι εκείνη την εποχή το ελληνικό ποδόσφαιρο (συγκρινόμενο με το ευρωπαϊκό) ήταν για τα μπαζα… αλλά υπήρχε μια σημαντική διαφορά. ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ. Το υποψιαζόμαστε, αλλά δεν το γνωρίζαμε.

Σήμερα κάθεσαι στον καναπέ σου και αντί να φας βροχή ή φωτοβολίδα στο κεφάλι και τον Βύντρα , βλέπεις τον Μέσι, τον Ιμπραήμοβιτς, τον Μϋλλερ, τον Ρονάλντο, τον Τζέραλντ, τον Εσιέν και μερικές δεκάδες άλλους.

Ποιος βλάκας λοιπόν θα αφήσει αυτό το υπερθέαμα για να ταλαιπωρηθει; Μόνο ο πιτσιρικάς (που μισεί την κοινωνία για τον λόγο που του συμπεριφέρεται) ή ο κολλημένος συνομηλικός μου, που δεν θέλει με τίποτα να κάτσει σπίτι του, επειδή είναι δυστυχής…. και α-μπαλος συναισθηματικά.

Το θέαμα είναι συγκρίσιμο είδος. Κατ’εξοχην συγκρίσιμο.

Να ένα καλό παράδειγμα για να συνεννοηθούμε.

Την εποχή που η Ρούλα Κορομηλά μεσουρανούσε στην ελληνική τηλεόραση, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να της προτείνει ένα τους στις ΗΠΑ και ειδικά εκεί που υπάρχουν πολλοί ομογενείς.

Η νοσταλγία για την πατρίδα ήταν το δόλωμα. Μεταξύ μας: τέλειο δόλωμα.

Πήγε λοιπόν η Ρούλα (νομίζω) στην Αστόρια και το θέατρο γέμισε. Τίνγκα. Καρα-τίνγκα. Οποιος ξέρει από ομογενείς, καταλαβαίνει τι λέω. Η Ρούλα ένιωσε ότι είναι η Λίζα Μινέλι. Την επόμενη μέρα βγαίνει στη σκηνή και από κάτω είναι τρείς κι ο κούκος. Την μεθεπόμενη μόνο ο κούκος γιατί οι τρείς είχαν πάει να δουνε μπέιζ μπολ.

Τι είχε συμβεί;

Είναι απλό:

Το χάλια θέαμα έκανε τη νοσταλγία να μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο. Οι ομογενείς είχαν συνηθίσει όταν πηγαίνουν σε θέατρο να βλέπουν υπεροπαραγωγή και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά στη Ρούλα που ΔΕΝ μπορούσε να τραγουδήσει, ΔΕΝ μπορούσε να χορέψει και έλεγε αυτά που λέει και σήμερα.

Τι έκαναν;

Της γυρισαν την πλάτη.

Εκανε λέει καριέρα στις ΗΠΑ η Αννα Βίση… ουρλιάζω από τα γέλια… έχετε δει την Μαντόνα στη σκηνή; Εχετε δει την Αννούλα στη σκηνή; Μόνο κάτι ζεμπεκιές τραβάει. Ναι και η Ελλη Κοκκίνου μουσικός είναι… δεν διαφωνώ …μόνο που μουσικός είναι και η Lady Gaga.

Nαι ηθοποιός είναι ο Κώστας Σομμερ… και προφανώς είναι σίγουρος ότι είναι συνάδελφος με τον Sean Pen.

Tερματοφύλακας ο Τζόρβας, τερματοφύλακας και ο Κασίγιας. Οργανωτής ο Καρα, οργανωτής κι ο Ινιέστα.

Είναι θέμα επιλογής… ή θα μείνεις σπίτι και θα δεις Μπαρτσα –Αθλέτικ Μπιλμπάο… ή θα τραβηχτείς στην Καλογρέζα να δεις ΠΑΟ- Τρίκαλα… είναι θέμα επιλογής…

Θέλετε να σας συγκρίνω τον Μανώλη Καψή με τον αντίστοιχο σχολιαστή του ZDF;

Θέλετε να σας συγκρίνω τον πεζο(χαχαχαχαχαχαχαχα) δρομο της Ερμού με τον αντίστοιχο πεζόδρομο στο Αμστερνταμ;

Τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας;

Την αχαχαχαχαχα αλήθεια που λέει η εξουσία στον κόσμο;

Το σερβις στα εστιατόρια;

Το ανταποδοτικό (ΤΟ ΠΟΙΟΟΟΟΟΟΟ;) του κονωνικού κράτους στον πολίτη;

Τον περιπτερά που τους λες «ευχαριστώ» και στην καλύτερη περίπτωση ρεύεται;

Ναι είμαστε α-μπαλοι.

Όχι επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι τα συστήματα του Νίκου Αναστόπουλου (ενώ καταννοούμε βαθειά τα συστήματα του Μουρίνιο)… είμαστε α-μπαλοι γιατί απλούστατα έχουμε χάσει τη μπάλα… δυστυχώς όχι μόνο στο γήπεδο.

Στο γήπεδο σου βγαίνει αράουτ που στο φινάλε είναι μέσα στο παιγνίδι. Στα άλλα όμως;