Catherine review

Αν, λοιπόν, προσπαθήσεις να περιγράψεις αναλυτικά το Catherine, μάλλον απογοητεύεσαι. Καθαρά τεχνοκρατικά, είναι ένα action/puzzle game με υψηλές αξίες παραγωγής που χρησιμοποιεί ένα ολόκληρο, αλληλεπιδραστικό anime για να συνδέσει και να δικαιολογήσει τη δράση του. Δεν ακούγεται και πολύ εντυπωσιακό αν το περιγράψει κανείς τόσο «ξερά», έτσι δεν είναι; Κι όμως, το σύνολο είναι όχι μόνο ελκυστικό, αλλά και απίστευτα αποτελεσματικό.

Το Catherine αφηγείται την πιο δύσκολη εβδομάδα στη ζωή του Vincent, ενός 32χρονου νεαρού άντρα που καλείται να αποφασίσει για το μέλλον της σχέσης του με τη γοητευτική, επιτυχημένη και ελαφρώς πιεστική κοπέλα του, την Katherine. Μετά από ένα μάλλον αμήχανο ραντεβού και τη φράση «πρέπει να μιλήσουμε για τη σχέση μας» να πλανάται στον αέρα (βρείτε μου έναν άνδρα σε αυτήν την ηλικία που δεν χλωμιάζει στο άκουσμα αυτών των λέξεων), ο Vincent βλέπει έναν εξαιρετικά γλαφυρό εφιάλτη στον οποίο έχει μεταμορφωθεί σε πρόβατο και, μαζί με άλλα ανθρωπόμορφα πρόβατα, καλείται να αναρριχηθεί σε έναν μυστηριώδη πύργο. Την επόμενη μέρα, η ζωή του Vincent γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς γνωρίζει την πανέμορφη, σέξι κι απελευθερωμένη Catherine, μια κοπέλα που τον γοητεύει χωρίς να τον προβληματίζει. Ο εφιάλτης όμως επιστρέφει, πιο έντονος από ποτέ. Πρόκειται για αντίδραση του υποσυνείδητου στις τύψεις που νιώθει; Και αν ναι, γιατί δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτόν τον εφιάλτη; Επιπλέον, τι σχέση έχει μια ανεξιχνίαστη σειρά θανάτων στη γειτονιά του Vincent με το δράμα που περνά ο ήρωάς μας;

Ήδη από τα πρώτα λεπτά, το Catherine ξεκαθαρίζει στον παίκτη ότι η αφήγηση είναι η πιο σημαντική πτυχή της όλης εμπειρίας. Από την ψυχεδελική εισαγωγή, μέχρι τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τους χαρακτήρες, το νέο πείραμα της Atlus στο adult gaming είναι στην ουσία ένα anime το οποίο γίνεται παιχνίδι… κατά σύμβαση. Όπως θα περίμενε κανείς, η αφήγηση του τίτλου είναι εκτενέστατη, στυλιζαρισμένη και συναρπαστική κατά διαστήματα. Οι χαρακτήρες, ειδικά τα πρόβατα στα όνειρα του Vincent και οι δύο γυναίκες της ζωής του, είναι πειστικοί και γοητευτικοί, χωρίς όμως να χάνουν τον εξωπραγματικό αέρα και την αισθητική της καρικατούρας που χαρακτηρίζει την τεχνοτροπία αυτή. Παρακολουθώντας την ιστορία, ο παίκτης αισθάνεται να χάνει σιγά-σιγά τη σύνδεσή του με την πραγματικότητα και να παρασύρεται ολοένα βαθύτερα σε έναν εναλλακτικό, εφιαλτικό κόσμο, μαζί με τον πρωταγωνιστή του παιχνιδιού.

Σε αυτό συνεισφέρει η δομή του παιχνιδιού, η οποία φαντάζει αρχικά απλοϊκή, αλλά στη συνέχεια δένει απόλυτα με τον ρυθμό και τη φύση της ιστορίας. Κάθε ημέρα της εφιαλτικής εβδομάδας που ζει ο Vincent χωρίζεται σε δύο μέρη, τη μέρα και τη νύχτα. Την ημέρα, η ιστορία προχωρά με διάφορους τρόπους, κυρίως με διαλόγους με διάφορους χαρακτήρες και με επισκέψεις στο αγαπημένο μπαρ του Vincent, το Stray Sheep (τι λεπτή ειρωνεία, ε;), το οποίο λειτουργεί ως ένα ιδιόμορφο hub. Το Stray Sheep είναι στην ουσία το μοναδικό μέρος στο οποίο ο παίκτης μπορεί να χαλαρώσει και να προχωρήσει την ιστορία με τους δικούς του ρυθμούς. Μπορεί να μιλήσει με την παρέα του, να ακούσει φήμες, να συνομιλήσει με τους περίεργους θαμώνες του μπαρ και να ασχοληθεί λίγο με τα διάφορα collectibles και τα challenges του παιχνιδιού τα οποία εμφανίζονται με τη μορφή ενός τζούκμποξ κι ενός arcade.

Κάθε επιλογή του παίκτη, τόσο στους διαλόγους, όσο και στα διάφορα cutscenes, επηρεάζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τον ηθικό προσανατολισμό του Vincent, ο οποίος με τη σειρά του επηρεάζει τον τερματισμό που θα δει ο παίκτης. Σε αντίθεση με άλλους τίτλους που χρησιμοποιούν παραπλήσια συστήματα, οι επιλογές στο Catherine μπορούν να γίνουν αρκετά δύσκολες, ενώ το παιχνίδι διαθέτει πρόβλεψη και για τους παίκτες που τηρούν μια πιο ουδέτερη στάση, κάτι που παραβλέπουν πολλά παιχνίδια με αυτούς τους μηχανισμούς. Το καθαρό gameplay του Catherine λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας, στον επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που βλέπει ο Vincent κάθε φορά που πέφτει για ύπνο.

Σε αυτά τα στάδια του παιχνιδιού, το Catherine μετατρέπεται σε ένα καθαρό puzzle game, στο οποίο ο παίκτης πρέπει να οδηγήσει τον Vincent στην κορυφή ενός πύργου μετακινώντας με στρατηγικό τρόπο τα τούβλα που τον απαρτίζουν.
Αν και το κομμάτι του gameplay ακούγεται λίγο απλοϊκό, ο βαθμός πρόκλησης, ακόμα και στο επίπεδο normal, είναι ασυνήθιστα υψηλός, ενώ υπάρχει περισσότερο βάθος στους μηχανισμούς από όσο φαίνεται αρχικά. Στο κεφαλόσκαλο κάθε ορόφου του πύργου, υπάρχει μια εκκλησία-καταφύγιο, στην οποία ο παίκτης μπορεί να μιλήσει με άλλα πρόβατα, να αγοράσει αντικείμενα και να... εξομολογηθεί, απαντώντας σε μια ερώτηση προκειμένου να του επιτραπεί να συνεχίσει την πορεία του. Αρκετά έξυπνο είναι και το γεγονός ότι, αν υπάρχει σύνδεση στο ίντερνετ, προβάλλονται και οι απαντήσεις των άλλων χρηστών, με αρκετά ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Εν ολίγοις, το Catherine είναι ένα παιχνίδι με λίγες νέες ιδέες όσον αφορά τους μηχανισμούς, αλλά με μια εκπληκτικά αποτελεσματική προσέγγιση όσον αφορά την ταύτιση του παίκτη με τα όσα βλέπει στην οθόνη. Σίγουρα, η μετάφραση του anime δεν είναι πάντα όσο φυσική θα έπρεπε, αν και η δουλειά που έχει γίνει στα voice overs είναι πάρα πολύ καλή (δεν υπάρχει επιλογή για τις ιαπωνικές φωνές). Σίγουρα, παρά τις διάφορες παραλλαγές, το βασικό gameplay επαναλαμβάνεται συνεχώς. Όλα αυτά όμως δεν αφαιρούν από το γεγονός ότι το Catherine είναι ένας τίτλος με ταυτότητα, ψυχή και ενέργεια, στοιχεία που δεν θα αφήσουν ασυγκίνητο τον παίκτη, ιδιαίτερα αν αυτός ανήκει στο target group του τίτλου. Αν είναι, δηλαδή ενήλικος, λάτρης του σκοτεινού, αλληγορικού χιούμορ και παίκτης που δεν τον πειράζει να δοκιμαστεί σκληρά από το παιχνίδι γνωρίζοντας ότι η αμοιβή του τελικά θα αξίζει την ταλαιπωρία. Και πιστέψτε με, το αξίζει.

Σ.Σ. Το review έγινε με εξ Αμερικής αντίτυπο του παιχνιδιού στο PS3 (ζήτω το region-free!). Πότε θα κυκλοφορήσει στην Ευρωπαϊκή αγορά; Οι αισιόδοξες προβλέψεις λένε για εντός του 2011.
8

Πηγή: byteme.gr

Είδος: puzzle/action
Πλατφόρμα: X360/PS3
Εταιρεία: Atlus
Διάθεση: Μέσω internet
Παίκτες: Ένας
Multiplayer: Όχι