Από κοντά τα διαβατήρια...

Και οι δυο τους πατεράδες. Ο ένας έχει έναν γιο έξι ετών και ο άλλος μια κορούλα δεκαπέντε μηνών. Αφού είπαμε τα δικά μας, αφού μου έλυσαν το πρόβλημα στη στιγμή, μου είπαν και οι δυο:

-Σκεφτόμαστε με τη γυναίκα μου να φύγουμε.

-Διακοπές; Ρώτησα τον πρώτο αγναντεύοντας αφηρημένα τις παραλίες της Χαλκιδικής.

-Τι διακοπές μωρέ; Να φύγουμε σου λέω... Στην Αυστραλία.

Με τον δεύτερο ήμουν πιο ψυλλιασμένος:

-Για πού;

-Αυστραλία, μου είπε και εκείνος.

Ελικρινά δεν είχα τι να τους πω...

Και οι δύο:

-Δεν βγαίνει εδώ, αδελφέ. Δεν μπορώ να μεγαλώσω όπως ονειρεύομαι το παιδί μου.

Το ίδιο βράδυ, πίνοντας μπίρα με τη γυναίκα μου και μια ξαδέλφη της που μεγάλωσε και ζει (με την οικογένειά της) στη Γερμανία, όπου έχει δουλειά και καριέρα, μετέφερα την κουβέντα που είχα με τους δυο φίλους μου.

Η ξαδέλφη εκ Γερμανίας ήταν κάθετη.

-Μη φαντάζεσαι ότι στο εξωτερικό όλα είναι ρόδινα. Και μας εξήγησε ότι εκεί τα παιδιά μεγαλώνουν σαν στρατιωτάκια, για τον καιρό, για την εσωστρέφεια των ανθρώπων, για τη λαχτάρα για την πατρίδα.

-Πιο καλά μεγαλώνουν τα παιδιά εδώ! υπογράμμισε.

Από τη μια μεριά μιλούσε η απογοήτευση και ο φόβος του σκούρου μέλλοντος και από την άλλη η νοσταλγία.

Δεν μπορώ να ’χω καθαρή γνώμη.

Καταλαβαίνω και το μεν και το δε.

Έβαλα status στο Facebook το εξής:

«Ποιοι/ες από σας έχετε σκεφθεί σοβαρά να την κάνετε στο εξωτερικό;» www.facebook.com/manoantonaros

Aμέσως ήρθαν οι απαντήσεις σε ρυθμό πολυβόλου. Οι περισσότεροι/ες το σκέφτονται σοβαρά και το ψάχνουν... Αρκετές απαντήσεις ήρθαν από ανθρώπους που ήδη την έχουν κάνει... Κάνα δυο σκοπεύουν να κάνουν εσωτερική μετανάστευση και μόνο ένας-δύο επέμεναν ότι δεν θέλουν να τους κάνουν τη χάρη και να φύγουν από την Ελλάδα.

Χθες το μεσημέρι συνάντησα έναν φίλο μου πολιτικό. Τον άφηνα να μιλάει... Το τηλέφωνό του κτύπησε τρεις-τέσσερις φορές. Συνάδελφοί του... Με μεγάλη πίκρα (δυστυχώς, όχι έκπληξη) είδα ότι αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ πρέφα σε τι άσχημη θέση είναι ο κόσμος. Ούτε καν. Λες και ζουν αλλού. Aπό όλα όσα κουβεντιάζει ο κόσμος στον δρόμο ή στο net, ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ μα ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΙΠΟΤΑ δεν φτάνει στα αυτιά ή μάλλον στον εγκέφαλό τους.

Καθώς μιλούσε για κομματικές αηδίες, εγώ σκεφτόμουν ότι όταν ήταν να γεννηθεί η κόρη μου η Αθηνά, ο γυναικολόγος μάς είπε ότι η αμοιβή του θα ήταν ισόποση με την αξία του δωματίου του μαιευτηρίου. Σούπερ δωμάτιο; Σούπερ αμοιβή. Δίκλινο; Αντίστοιχη αμοιβή. Τρίκλινο; Αντίστοιχη... Και πάει λέγοντας.

To τέλειο νταβατζιλίκι.

Έμεινα μαλάκας.

Κίνησα γη και ουρανό. Δεν γινόταν τίποτα. Όταν το θέμα το πήγα στα δημοσιογραφικά γραφεία, η απάντηση ήταν απεχθής: «Ναι, αλλά εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε 50% έκπτωση!»

Φυσικά αλλάξαμε γυναικολόγο και ΦΥΣΙΚΑ η κόρη μου γεννήθηκε σε δημόσιο μαιευτήριο (Αρεταίειο)...

Τα παιδιά γίνονται θύματα εκμετάλλευσης πριν ακόμα γεννηθούν. Κανείς δεν έχει σκεφτεί ότι αυτός (το κόστος δηλαδή) ο λόγος πολύ συχνά (συχνότατα) τους απαγορεύει καν να γεννηθούν.

Κοιτάζω τις μαγευτικές παραλίες της Χαλκιδικής και κτυπάω το κεφάλι μου στην κοντινότερη πέτρα. Αυτή η χώρα, αυτή η πατρίδα είναι τόσο υπέροχη, που είναι το μεγαλύτερο κρίμα του κόσμου να μην μπορούμε να την απολαύσουμε...

Επιστρέφω στο σπίτι και παρακολουθώ την εκπομπή του (respect) Κώστα Βαξεβάνη για τον Μάκη Ψωμιάδη. http://www.gazzetta.gr/article/item/211303-mia-ekpobe-gia-ton-big-mac-video

Ξέμεινα από λέξεις!

Η γυναίκα μου κι εγώ λατρεύουμε το Μόναχο. Μιλάμε και οι δύο γερμανικά και η αγαπημένη μου ομάδα στο εξωτερικό είναι η Μπάγερν Μονάχου... από την εποχή που έπαιζε ο Paul Breitner.

Αγαπούλα Μάκη, μας έπεισες!

Κάτι μου λέει ότι σύντομα (;) θα έχω τυλιγμένο γύρω απο το λαιμό μου (μπρρρρ) κόκκινο κασκόλ.

Μάνος Αντώναρος