Το «κάτι»

Μάνος Αντώναρος Μάνος Αντώναρος
Το «κάτι»

bet365

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Ο Μάνος Αντώναρος γράφει στο σημερινό blog του για τους Ολυμπιακούς και τον Γιώργο Δεληκάρη, τον οποίο έχει δει να αγωνίζεται τόσο με τα ερυθρόλευκα, όσο και με τα γαλανόλευκα.

Το άρθρο αυτό αφορά εμένα και τους Ολυμπιακούς.

Ήθελα πάντα να το γράψω, αλλά δεν εύρισκα την ευκαιρία.

Μη βιάζεστε, θα σας πάω εκεί που θέλω.

Όσοι με ξέρουν μπορούν να σας διαβεβαιώσουν ότι δεν είμαι παρελθοντολάγνος. Σέβομαι το παρελθόν, αλλά δεν μ’ αρέσει να το συγκρίνω με το σήμερα, επειδή έτσι με βολεύει (βλ. ηλικία).

 

Τίποτα όμως δεν είναι μονοσήμαντο στη ζωή και προφανώς τίποτα απόλυτο· ούτε καν αυτή η φράση, που μπορεί κάλλιστα να αναιρεθεί.

Στο προηγούμενο άρθρο μου ο φίλος «PAOK forever» έγραψε τη φράση που μου έδωσε επιτέλους την ευκαιρία: «Και αν σκεφτείς να πειραματιστείς και με τον Δεληκάρη τότε θα σου θυμίζει ο Τζορτζ Μπεστ κάτι πολύ λίγο από τον Δεληκάρη». Στο καπάκι ακολούθησε και ο «Overseas» με χρονογραφική διάθεση (όχι αρνητική).

Ήρθε λοιπόν η στιγμή να γράψω για τον Γιώργο Δεληκάρη.

Επαναλαμβάνω, αυτό το άρθρο αφορά εμένα και τους Ολυμπιακούς.

Το ’χα μέσα μου και πρέπει να το βγάλω.

Τον έχω δει πάμπολλες φορές αυτόν τον παίκτη. Και με τη φανέλα του Ολυμπιακού και με τη φανέλα της Εθνικής και όλα (τα λίγα) ματς με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

Ήμουν μέσα στο Καραϊσκάκη το 1975 στο 2-2 κόντρα στην Εθνική της Δυτικής Γερμανίας. Της τεράστιας εκείνης ομάδας. Ομολογώ ότι είχα πάει να δω τον Μπεκενμπάουερ και τους φίλους του, αλλά όταν έφυγα το μόνο που θυμόμουν ήταν το γκολ του Δεληκάρη. https://www.youtube.com/watch?v=WT0jIBAUKZA&feature=related

Ήμουν μέσα στη Λεωφόρο όταν με την πράσινη φανέλα έβαλε το 4ο γκολ στο 4-2 επί της Γιουβέντους. https://www.youtube.com/watch?v=aATApr56Lk4&feature=related

Ήμουν πιτσιρικάς και όπως όλοι/ες θα ξέρετε, αυτά που σου καρφώνονται στο μυαλό όταν είσαι μικρός δεν σου ξεβιδώνουν ποτέ.

Έχει γράψει ένα καταπληκτικό ρεπορτάζ (αποκλειστική συνέντευξη) γι’ αυτόν στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ο φίλος μου Μανώλης Σαριδάκης. http://www.tanea.gr/athlitismos/article/?aid=3977447 Είναι δική του ΟΛΗ η επιτυχία… Δεν μ’ αρέσει να κλέβω τη δουλειά συναδέλφων, μ’αρέσει να χαίρομαι γι’ αυτούς. Τα λέει όλα… Και υποθέτω ότι θα τα πουν και αναγνώστες Ολυμπιακοί που πρόλαβαν να δουν τον Δεληκάρη να παίζει.

Θα πω όμως πώς ένιωσα βλέποντάς τον να φοραει τη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος.

ΛΥΠΗ!

ΜΕΓΑΛΗ ΛΥΠΗ!

Ακούστε… Το ’χω δηλώσει κάνοντας την εμφάνισή μου στο Gazzetta. Είμαι Παναθηναϊκός. Αγαπώ τον ΠΑΟ και συμπαθώ πολύ τον ΠΑΟΚ (ως μισός Θεσσαλονικιός)… Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να έχω ούτε καν ψήγμα συμπάθειας προς τον Ολυμπιακό. Και δεν έχω.

Τότε γιατί λύπη;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καλλιθέα. Σχεδόν δίπλα στον Πειραιά. Είχα φίλους εκεί, γκόμενες, παρέες… Πού μ’ έχανες πού με έβρισκες, στον Πειραιά ήμουν. Περνούσα από το Καραϊσκάκη και μουρμούριζα «φτου κακά!», τους άκουγα στο Πασαλιμάνι να μιλάνε για τον Ολυμπιακό και από μέσα μου έσκαγα στα γέλια. Σιγά-σιγά όμως, και αν είσαι παρατηρητικός άνθρωπος, καταλαβαίνεις τι κρύβει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στην καρδιά του ο άλλος. Έχω δει τον Γαλάκο με το τριφύλλι, τον μακαρίτη τον Κυράστα, τον Σαργκάνη, τον Βαμβακούλα, τον Αποστολάκη… Μέσα μου γινόταν πάρτι που τους είχαμε πάρει από το λιμάνι, χοροπήδαγε το είναι μου! Όμως όλους αυτούς τούς αφομοίωσα και σε σχετικά γρήγορο χρονικό διάστημα ξέχασα ότι έπαιζαν κάποτε στον Ολυμπιακό.

Με τον Δεληκάρη δεν συνέβη το ίδιο. Λυπήθηκα που τον είδα στα πράσινα. Ίσως όχι τον ίδιο, αλλά για ΠΡΩΤΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά στεναχωρέθηκα για τους ανθρώπους που λατρεύουν τον Ολυμπιακό. Είναι εκείνο το «σιγά-σιγά» που σας έλεγα λίγο πιο πάνω... Όταν καταλαβαίνεις πόσο βαθιά έχει ριζωμένο στη ψυχή του ο άλλος κάτι (μόνο ως «κάτι» μπορώ να το χαρακτηρίσω).

Αυτός ήταν ΔΙΚΟΣ τους.

Ήταν σαν να έχεις μια γυναίκα που ξέρεις ότι ψυχή τε και σώματι ανήκει, αγαπάει, λατρεύει κάποιον άλλον, που επίσης τη λατρεύει.

Πρέπει να ’σαι πολύ κτήνος για να κοιμάσαι χαμογελαστός αγκαλιά μαζί της τα βράδια.

Θα σας πω κάτι που ίσως να μη γίνει πιστευτό, αλλά είναι αλήθεια:

Ένιωσα ανακούφιση που εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο.

Ελπίζω να έγινα κατανοητός. Κι αν δεν έγινα, δεν πειράζει.

Δεν αγαπώ να λέω για το παρελθόν (αν και δημοσιογραφικά δεν είναι εύκολο), αλλά όταν μιλάω γι’ αυτό, η αλήθεια ή καλύτερα η δική ΜΟΥ αλήθεια, δεν μου αφήνει περιθώρια για διπλωματικές τζιριτζάντζουλες του παρόντος.

ΥΓ. Διαβάστε και αυτό το καταπληκτικό post (2005) του blogger Kaltsovrako:

http://www.kaltsovrako.blogspot.com/2005/11/blog-post_15.html

 

Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.

Μάνος Αντώναρος
Μάνος Αντώναρος

Ο Μάνος Αντώναρος γεννήθηκε στην Αθήνα και το πρώτο που θυμάται από τη δημοσιογραφία, ήταν όταν τον έπαιρνε από το χέρι ο πατέρας του (ο γελοιογράφος Αρχέλαος) και τον πήγαινε στα παλιά γραφεία της «Αθλητικής Ηχούς» για να παραδώσει τα σκίτσα του. Εκεί ο πιτσιρικάς Μάνος έβλεπε με ορθάνοικτα μάτια μερικά από τα ιερά τέρατα της (αθλητικής) δημοσιογραφίας να εργάζονται πυρετωδώς ακριβώς μπροστά στις λινοτυπικές μηχανές. Φυσικά του΄κανε εντύπωση και φυσικά ήθελε να γίνει ένας απ' αυτούς. Ετσι γύρω στα 20 του πήγε και είδε (μόνος του) τον μακαρίτη Κλεομένη Γεωργαλά και του είπε ότι ήθελε να δουλέψει στην «Ηχώ». Και εκείνος προφανώς θέλοντας να του κάνει πλάκα τον ρώτησε:

-Και τι θες να κάνεις;

-Να γράφω κάθε μέρα τη γνώμη μου!

Και -ω του θαύματος- ο Γεωργαλάς του απάντησε:

-ΟΚ! Αρχίζεις από σήμερα το απόγευμα.

Ετσι και έγινε. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο Μάνος Αντώναρος έγραφε καθημερινά τη γνώμη του στην πίσω σελίδα της κραταιάς εφημερίδας.

Αργότερα δούλεψε σε πολιτικές εφημερίδες επί πολλά χρόνια, σε ραδιόφωνα και κανάλια. Κάθε φορά που εργαζόταν σε εφημερίδες έψαχνε την ευκαιρία να γράφει πού και πού στις αθλητικές σελίδες. Oι συνάδελφοι του αθλητικοί ρεπόρτερ πάντα του άνοιγαν την καλά φυλασσόμενη πόρτα τους.

Είναι ένας από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα και υποστηρίζει φανατικά ότι το internet δεν είναι media, αλλά community.

Εδώ και δυο χρόνια εγκατέλειψε (από άποψη) τη μάχιμη δημοσιογραφία και αφιερώθηκε μαζί με τη γυναίκα του στο blog της www.eimaimama.gr

Τον τελευταίο διάστημα ανεβάζει post του στο gazzetta.

Hταν καιρός -όπως λέει ο ίδιος- να ξανανιώσει την χαρά της ελεύθερης και δημιουργικής δημοσιογραφίας.