Ναι! Η βλακεία νίκησε!

Zούμε σε μια εποχή όπου όλα είναι καλυμμένα από υπερβολή…

Λες και είναι παραμύθι.

Εφιαλτικό παραμύθι.

Έχετε ποτέ κλοτσήσει μπάλα στην άμμο; Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι θα το ’χετε δοκιμάσει. Έστω και για πλάκα. Δύσκολο ε; Πολύ δύσκολο.

Μας έχουν λοιπόν γεμίσει τα μυαλά ότι οι Βραζιλιάνοι υπερπαικταράδες μάθανε το τόπι κλοτσώντας το στην αμμουδιά του Ρίο και άλλου στη χώρα τους. Τους έβλεπα λοιπόν χθες το βράδυ να προσπαθούν να πετύχουν έστω και ένα πέναλτι, έτσι για τα μάτια του κόσμου. Και αυτοί επέμεναν να τα στέλνουν στην κερκίδα. Αμέσως μετά κοιτούσαν έκπληκτοι ή θυμωμένοι τη λακκούβα που είχε σχηματιστεί στη βούλα του πέναλτι.

Ποιοι;

Οι καλύτεροι των καλυτέρων, που έχουν μάθει μπάλα στην άμμο, σκόνταψαν (αποκλείστηκαν) λόγω μιας λακκουβίτσας στο χορτάρι. Και μη μου πείτε για χαμένες ευκαιρίες κατά τη διάρκεια του ματς, καθώς η απόκρουση του τερματοφύλακα δεν θεωρείται (βέβαια) χαμένη ευκαιρία για τον αντίπαλο.

Τι να πει κανείς!!!

Ναι, ο κάγκουρας Νεϊμάρ είναι καλύτερος από τον Πελέ.

Πόσες φορές έχετε διαβάσει (ή ακόμα κουβεντιάσει) ότι ο Μέσι είναι ανώτερος του… Μαραντόνα!

Μια χαρά παίκτης είναι, αλλά μη συγκρίνουμε τα ασύγκριτα.

Πάλι πέσαμε στη λακκούβα του αστικού μύθου, ξεχνώντας ότι ο Ντιέγκο πήρε μόνος του την Αργεντινή και της έδωσε μία φορά το Μουντιάλ και μία φορά παραλίγο το Μουντιάλ, που πήρε την ασήμαντη Νάπολι και την έστεψε πρωταθλήτρια Ιταλίας.

Έχουμε μάθει να χάβουμε ό,τι μας σερβίρουν.

Κι όχι μόνο το χάβουμε, αλλά το υποστηρίζουμε κιόλας.

Σχεδόν μας έχουν πείσει ότι περνάμε τόσο δύσκολα, απερίγραπτα δύσκολα, επειδή τρώγαμε τον αγλέουρα, όταν μας σερβίριζαν αγλέουρα στο πιάτο μας… Δεν πιστεύω να μην έχετε ακούσει όλους αυτούς που μέσα στη μιζέρια τους μουρμουρίζουν: «ναι, αλλά και μεις βρε παιδί μου το παρακάναμε!»

Αυτή η μικρή μουρμούρα είναι η καταδίκη μας…

Και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή μερικοί οίκοι αξιολόγησης…

Οι ποιοι;

Οίκοι αξιολόγησης, λέμε…

Τι είναι «οίκοι αξιολόγησης»;

Ξέρω γω; Γιατί μήπως ξέρετε εσείς;

…Μερικοί «οίκοι αξιολόγησης» λοιπόν στην Αμερική... Ναι καλέ, στην Αμερική... που έχει ένα τρισεκατομμύριο δολάρια χρέος (μη ρωτήσετε σε ποιους χρωστάει, γιατί θα ξαναρχίσουμε την κουβέντα που δεν οδηγεί πουθενά) υποβαθμίζουν την ελληνική οικονομία.

Ξαναδιαβάστε το για να το εμπεδώσετε:

Πεινάμε, επειδή οι «οίκοι αξιολόγησης» υποβαθμίζουν την ελληνική οικονομία!

Άντε τώρα πάτε να το πείτε στη ΔΕΗ, όταν σας κόψει το ρεύμα ή στην Εφορία όταν παρακρατήσει τον μοναδικό μισθουλάκο της οικογένειάς σας.

Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία (όχι μόνο στην Ελλάδα) που είναι καμωμένη εντελώς έξω από την ανθρώπινη φύση.

Θα σας πω κάτι, που είμαι σίγουρος ότι όλοι το θεωρούμε αυτονόητο, κι όμως είναι ό,τι πιο τρελό μπορεί να ισχύει στην κοινωνία των ανθρώπων.

ΠΛΗ-ΡΩ-ΝΟΥ-ΜΕ το νερό!

Ξαναδιαβάστε το μπας και δεν το ’χετε ποτέ προσέξει:

ΠΛΗ-ΡΩ-ΝΟΥ-ΜΕ το νερό!

Δεν φαντάζεστε πόσες φορές το ’χω γράψει στην καριέρα μου.

Δεν φαντάζεστε πόσες φορές με έχουν λοιδορήσει.

Δεξιοί, αριστεροί, έξυπνοι, βλάκες, φτωχοί ή πλούσιοι.

Ο άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται με τη σειρά:

Οξυγόνο, νερό, τροφή.

ΟΛΑ τα άλλα και να λείπουν, βασικά δεν τρέχει τίποτα.

Δεν θα σταθώ στην τιμή της τροφής και στα χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν από ασιτία στην Αφρική γιατί είναι κλισέ. Θα σταθώ όμως στην τιμή του νερού. Όχι του νερού που γεμίζουμε την πισίνα, αλλά του νερού που πίνουμε.

Βρε παπάρα, σε ποιον ανήκει το νερό και το τιμολογείς;

Όσες φορές λοιπόν το έχω θίξει, ΠΑΝΤΑ πετάγονται καμιά κατοσταριά και με ρωτάνε:

(Στο σταυρό που σας κάνω!)

-Και πώς θα πληρώνονται οι υπάλληλοι της ΕΥΔΑΠ;

Όχι λοιπόν… Δεν έχω απάντηση.

Δεν έχω απάντηση στην απίστευτη βλακεία.

Πολύ φοβάμαι ότι η κόρη μου και τα παιδιά σας δεν θα έχουν απάντηση στη μελλοντική τιμολόγηση του οξυγόνου.

Γελάτε, ε;

Μη γελάτε καθόλου, γιατί το ίδιο θα γέλαγαν και οι προπάπουδες μας το 1900 (και παλιότερα) αν τους έλεγαν ότι κάποιος «οίκος αξιολόγησης» θα τους ταχυδρομούσε στο εγγύς μέλλον (τους) σε τακτικότατα χρονικά διαστήματα επιταγή που θα έπρεπε ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να πληρώσουν για να πιουν ένα ποτήρι νερό.

Ο Μέσι είναι καλύτερος από τον Μαραντόνα;

Οκ! Ό,τι πείτε!

Ναι, παίζω κι εγώ στο παραμύθι του 2011.

Αναπνέω τζάμπα, όσο προλαβαίνω.