Το γαλάζιο κουρελόπανο

Ήταν ένα παράξενο βράδυ αυτό της περασμένης Κυριακής. Οι καλοκαιρινές «καραμπόλες» στην Ελευθεροτυπία με υποχρέωσαν να καλύψω –από την τηλεόραση φυσικά– τον προημιτελικό του Κόπα Αμέρικα μεταξύ Βραζιλίας-Παραγουάης, αποστολή που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε υπνωτικό χάπι. Κάθε πέντε λεπτά, το χέρι πήγαινε ασυναίσθητα στο τηλεκοντρόλ της Nova και τα δάχτυλα στα πλήκτρα «3», «1» και «0».

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών στο Eurosport αποτελούσε πολύ πιο ελκυστική υπόθεση.

Έπαιζαν ΗΠΑ-Ιαπωνία στη Φρανκφούρτη, μέσα σ’ ένα γήπεδο κατάμεστο από 50.000 θεατές. Οι ντόπιοι πίστευαν ότι θα έβλεπαν στον τελικό την –απερχόμενη πρωταθλήτρια– ομάδα της Γερμανίας και εξαφάνισαν τα εισιτήρια από νωρίς. Ούτως ή άλλως, βέβαια, θα το γέμιζαν το στάδιο που χτίστηκε στα ερείπια του παλιού ΒαλντΣτάντιον.

Αν το Μουντιάλ γινόταν στις ΗΠΑ, η λίστα αναμονής για εισιτήρια του τελικού θα ξεπερνούσε τον Ατλαντικό και θα έφτανε στον Βισκαϊκό Κόλπο. Μόνο στην Ελλάδα –και σε χώρες σαν την Ελλάδα– είναι σε τέτοιο βαθμό απαξιωμένος ο γυναικείος αθλητισμός. Και μόνο στην Ελλάδα –και σε χώρες σαν την Ελλάδα– θεωρείται το ποδόσφαιρο αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών.

Οι κοπέλες έπαιζαν καταπληκτική μπάλα. Ο ρυθμός έκοβε την ανάσα και το θέαμα έβγαζε κοροϊδευτικά τη γλώσσα στους μαντράχαλους από τη Λατινική Αμερική. Οι γιάνκισσες προηγήθηκαν δύο φορές και άγγιξαν το τρόπαιο. Τα κορίτσια από την Ασία έμοιαζαν με νάνους.

Χαζεύοντας στο Twitter, διάβαζα τους πανηγυρισμούς Αμερικανών αθλητών που παρακολουθούσαν τον τελικό από την τηλεόραση. «Goooaaaaal», πανηγύριζε ο Κέβιν Ντουράντ. «Gooooooooaaaaaaaaaaalll!!!!» συμφώνησε μαζί του, πολλαπλασιάζοντας τα φωνήεντα και τα θαυμαστικά ο Κρις Πολ. Ο Άγγλος Ρίο Φέρντιναντ έγραψε δύο φορές ότι «ο τελικός κρίθηκε». Στο 1-0 και ξανά στο 2-1. Η κρυστάλλινη σφαίρα του αποδείχθηκε ελαττωματική.

Οι Γιαπωνεζούλες δεν είναι από εκείνες που παραδίδουν τα όπλα αμαχητί. Δύο φορές βρέθηκαν με τον έναν ώμο ακουμπισμένο στο καναβάτσο, δύο φορές κατόρθωσαν να σηκωθούν και να κοιτάξουν τον Γολιάθ στα μάτια. Ισοφάρισαν στο 84', ισοφάρισαν ξανά στο 117'. Στα πέναλτι, επιστράτευσαν κρύο αίμα και έδωσαν ένα καλό μάθημα στα Αμερικανάκια.

Το τρόπαιο ταξιδεύει αυτή την ώρα για το βασανισμένο Τόκιο, όπου περιμένει όλη η χώρα για να αποθεώσει. Μόλις χθες, ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, για να δώσει νέα ώθηση στην ταλαιπωρημένη από τα ρίχτερ και το τσουνάμι οικονομία και ψυχολογία της. Οι ηττημένες Αμερικανίδες έκλαψαν, αγκαλιάστηκαν, προσευχήθηκαν, το κλασικό –κουραστικό– σκηνικό που βλέπουμε στις ταινίες του Χόλιγουντ. Η Ιαπωνία δεν κλαίει τόσο εύκολα.

Πίσω στη Λα Πλάτα, το φεστιβάλ χασμουρητού συνεχιζόταν μέχρι τελικής πτώσης: 0-0 στην κανονική διάρκεια, 0-0 και στην παράταση. Με δύο αποβολές, όπως και στους υπόλοιπους (πλην ενός) προημιτελικούς. Παίκτες που έχαναν με το παραμικρό το μυαλό τους, αρκετό θέατρο, γήπεδο για να σπείρεις πατάτες, ατμόσφαιρα γκρίνιας, όλο άντρες μουστακαλήδες στην εξέδρα. Όταν κρύβουν το μπρίο τους μέσα σε μια σακούλα γεμάτη άγχος, οι Νοτιοαμερικανοί μοιάζουν με τους Έλληνες σε ενοχλητικό βαθμό.

Στη διαδικασία των πέναλτι, το «πρέπει» μιας ολόκληρης χώρας που λατρεύει την μπάλα σαν θεά έλιωσε τους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές. Εκτέλεσαν τέσσερα και τα έχασαν όλα. Η μπάλα εκτοξευόταν στο γάμο του καραγκιόζη. Σε δυόμισι ώρες ταλαιπωρίας, δεν βρήκαν το δίχτυ ούτε μία φορά. Η Παραγουάη προκρίθηκε και οι Βραζιλιάνοι αποχώρησαν κλαμμένοι.

Στους δύο αγώνες που παρακολούθησα με άφθονο ζάπινγκ, κέρδισαν τελικά οι ομάδες που αποφάσισα να υποστηρίξω. Ήταν μια ευχάριστη βραδιά...

Μου αρέσει να παρακολουθώ αθλητικά το καλοκαίρι, με εξαίρεση φυσικά τα ανυπόφορα φιλικά των ποδοσφαιρικών ομάδων μας. Νωρίτερα χθες έβλεπα στίβο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων από την Όστραβα: δύο χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα. Τα πρωινά η ΕΡΤ δείχνει Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου, από τη Σαγκάη. Τις προάλλες πήρα γεύση από Ευρωμπάσκετ Γυναικών, τώρα βλέπω Ευρωμπάσκετ Εφήβων, ακολουθεί φυσικά το Ευρωμπάσκετ των Ανδρών. Πιο πριν, τέλος Αυγούστου στη Νότια Κορέα, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλασικού αθλητισμού. Κόπα Αμέρικα και Μουντιάλ Γυναικών για τις απαραίτητες δόσεις ποδοσφαίρου, ώσπου να ξεκινήσει η Πρέμιερ Λιγκ.

Είναι θαυμάσια αποτοξίνωση από το πολύχρωμο, αλλά στην πραγματικότητα γκρίζο με μαύρες πινελιές, σκηνικό του χειμώνα. Στον καμβά του καλοκαιριού, το απέραντο γαλάζιο δεν προέρχεται μόνο από τη θάλασσα και τον ουρανό.

Μια γρήγορη μεταμεσονύκτια ματιά στο διαδίκτυο με προσγείωσε στον μικρόκοσμο της ελληνικής πραγματικότητας. Ο Γιώργος Παυλίδης, διάδοχος του Λάζαρου Παπαδόπουλου στην προεδρία του ανύπαρκτου ΠΣΑΚ, ζήλεψε προφανώς το μοντέλο του Έλληνα εργατοπατέρα που θεωρεί τις συντεχνιακές μικροσκοπιμότητες σημαντικότερες από οτιδήποτε άλλο. Οι καρεκλοκένταυροι άλλων κλάδων, που οδηγούν χωρίς δισταγμό την πόλη ή και ολόκληρη τη χώρα σε παράλυση προκειμένου να εκβιάσουν καταστάσεις, δείχνουν το δρόμο στους συνδικαλιστές του μπάσκετ.

Όχι, δεν είναι μεμπτή η απουσία αθλητών από τις Εθνικές ομάδες, γράφει ο φοβερός Παυλίδης στη φλύαρη «ανοιχτή επιστολή» (επιπέδου α' Γυμνασίου) που έδωσε στη δημοσιότητα. Το σημαντικό είναι να αποφεύγουν οι παίκτες τους τραυματισμούς, να ξεκουράζονται τα καλοκαίρια και να προσφέρουν απρόσκοπτοι υπηρεσίες στους συλλόγους που (δεν) πληρώνουν τα συμβόλαιά τους. Στην Εθνική ας πηγαίνει όποιος δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Τα διάβαζα και δεν ήξερα αν έπρεπε να ντραπώ ή να θυμώσω.

Προσοχή, αυτά τα λέει ο πρόεδρος του Συνδέσμου των Καλαθοσφαιριστών και όχι κάποιος τυχαίος. Άσχετα αν στην πραγματικότητα είναι και ο ίδιος τυχαίος.

Η κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές «αλήθεια» έγκειται στην έχθρα του Λάζαρου και της παρεούλας του με τον... Βασιλακόπουλο. Η μακροσκελής δήλωση του απρόσκλητου στο παλκοσένικο Παυλίδη δεν είναι παρά μια αδέξια προσπάθεια για άσκηση αντιπολίτευσης στον ισχυρό άνδρα της ΕΟΚ, μια αμήχανη απάντηση στις πρόσφατες σκληρές –αλλά όχι αρκετά σκληρές, αν θέλετε τη γνώμη μου– δηλώσεις του.

Εμπρός λοιπόν, ας διαλύσουμε την Εθνική ομάδα, για να σκάσει ο κακός ο «σωλήνας». Στην ανάγκη, μπορούμε να αποκλείσουμε και το αεροδρόμιο, ο Παυλίδης με τον Λάζαρο και άλλους δέκα, για να ματαιώσουμε το ταξίδι της αποστολής προς τη Λιθουανία. Ή να κρεμάσουμε πανό στην Ακρόπολη ή να αποκλείσουμε το Σύνταγμα ή να κλείσουμε τις εθνικές οδούς. Δοκιμασμένες μέθοδοι.

Και όταν με το καλό ρίξουμε τον Βασιλακόπουλο, θα αισθανθούμε και εμείς –οι μπασκετμπολίστες– υπερήφανοι. Σε αυτή την απίθανη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, πηγή υπερηφάνειας δεν είναι το εθνόσημο αλλά η αναρρίχηση σε σκονισμένες καρέκλες και κούφια αξιώματα. Παράδειγμα προς μίμηση δεν είναι για τους Παυλίδηδες ο Παναγιώτης Γιαννάκης, αλλά ο φωτεινός παντογνώστης Λάζαρος.

Διότι ποιος χρειάζεται το γαλάζιο κουρελόπανο; Μόνο οι ρομαντικοί και οι αφελείς. Δηλαδή, τα κορόιδα.